http://dezair.blog124.fc2.com/ 仁くん ...[ラブ]... 亀ちゃん ja http://dezair.blog124.fc2.com/blog-entry-97.html FIC : ณ สัตยาแห่งรักAKANISHI JIN X KAMENASHI KAZUYABy : Dezair……………………..บทที่ 12“นี่ลูกสาวของข้า มายูริ… ทำความเคารพท่านองครักษ์กับภรรยาเสียสิ มายูริ” ชายข้าราชการกรมการท่าในชุดสีน้ำเงินเอ่ยปากกับบุตรสาวผู้มีผิวพรรณขาวราวหิมะแรก ใบหน้ารูปหัวใจ ดวงตากลมโต ริมฝีปากอิ่มเรื่อนั้น แม้นไกลแสนไกล ก็บอกได้ว่านางสวยไม่แพ้หญิงใดในแผ่นดิน“สวัสดีค่ะ ท่านอาคานิชิ” นางจงใจเลือกที่จะทำความเคารพชายหนุ่มผ AKANISHI JIN X KAMENASHI KAZUYA
By : Dezair
……………………..
บทที่ 12

“นี่ลูกสาวของข้า มายูริ… ทำความเคารพท่านองครักษ์กับภรรยาเสียสิ มายูริ” ชายข้าราชการกรมการท่าในชุดสีน้ำเงินเอ่ยปากกับบุตรสาวผู้มีผิวพรรณขาวราวหิมะแรก ใบหน้ารูปหัวใจ ดวงตากลมโต ริมฝีปากอิ่มเรื่อนั้น แม้นไกลแสนไกล ก็บอกได้ว่านางสวยไม่แพ้หญิงใดในแผ่นดิน


“สวัสดีค่ะ ท่านอาคานิชิ” นางจงใจเลือกที่จะทำความเคารพชายหนุ่มผู้เดียว หากแต่เมื่อเงยหน้า ก็เพียงแค่ส่งยิ้มบางให้แก่คาซึยะเท่านั้น ร่างโปร่งสะท้านเฮือกกับรอยยิ้มที่แฝงแววประหลาดนั้นเหลือเกิน หากจะว่าหวั่นกลัวโดยไร้เหตุผลกับแค่รอยยิ้มของหญิงเบื้องหน้าก็ได้หรอก แต่คาซึยะที่ผจญกับการใช้ชีวิตเพียงลำพังตั้งแต่ยังเล็ก พบเจอประสบการณ์ในการใช้ชีวิตกับผู้คนมากหน้าหลายตา มีหรือจะตีความไม่ออกแม้แต่รอยยิ้มแปลกประหลาดนี้



หญิงผู้นี้ ต้องการจะเข้ามาปัน อาคานิชิ จิน ไปจากคาซึยะ


“มายูริเก่งกาจทั้งการทำอาหาร เย็บปักถักร้อย หรือแม้แต่เครื่องดนตรีพื้นเมือง นางเพิ่งจะเต็มสิบหกเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เอง มายูริชื่นชมท่านเหลือเกิน ท่านองครักษ์อาคานิชิ”


“ท่านพ่อ…” เสียงของหญิงสาวปรามบิดาเบาๆ พลางก้มหน้าหลบสายตา พาเอาบิดาหัวเราะร่วน



ทว่า เสียงหัวเราะของ ขุนนางคาตากิรินั้นถูกตัดบทโดยคำพูดเรียบเฉยของคู่สนทนา
“ท่านคาตากิริ ข้าคงต้องขอตัวก่อน ดูเหมือนภรรยาของข้าจะไม่สบาย…” ร่างสูงบอกเสียงเรียบ หากแต่แฝงไว้ซึ่งความนอบน้อม เขาไม่ปรายตาแม้จะมองธิดาของชายร่างท้วมตรงหน้า เพียงแค่บอกเล่าเท่านั้น ก็ก้มลงหาคาซึยะที่ยืนนิ่งหน้าซีดเผือด ฝ่ามือร้อนกระชับกอดแน่นขึ้นให้ร่างโปร่งรู้สึกตัว หันมามอง


“ออกไปข้างนอกเถอะ เจ้าท่าทางจะไม่ไหว” จินบอก ก่อนจะหันมาค้อมกายให้แก่ขุนนางวัยปลายเป็นเชิงลา จากนั้นจึงประคองคนข้างกายให้ออกจากบริเวณงานซึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ด้านนอกงานเป็นสวนร่มรื่น ยามค่ำคืนมีเพียงแสงไฟจากตะเกียงรายทางเท่านั้นที่ให้ความสว่าง ส่วนดวงจันทร์สุกสกาววันนี้ถูกเมฆบดบังจนเห็นแสงเพียงรำไร



“เป็นอย่างไร ดีขึ้นบ้างไหม” คาซึยะเหลือบดวงตาขึ้นมองคนถาม สองมือขยับขึ้นกำอกเสื้อของชายหนุ่มเบื้องหน้าอย่างอัดอั้น


“ท่าน…คิดอย่างไรกับเรื่อง…เอ่อ ภรรยาหลายคน” รู้ดีว่าเห็นแก่ตัว รู้ดีว่าเอาแต่ใจ ค่านิยมของทาคิซาวะถูกปลูกฝังลงกับรากลึกของวิถีชีวิต จนกลายเป็นความถูกต้องและดีงาม ที่ชายหนึ่งคนจะมีภรรยาล้อมหน้าล้อมหลังจำนวนมาก แต่ทั้งอย่างนั้น…


คาซึยะกลับอยากเป็นหนึ่งเดียวในใจของชายผู้นี้


“นี่หรือ ต้นเหตุที่ทำให้เจ้าหน้าซีดเซียวนัก” มือหนาหยาบช้อนใบหน้าคาซึยะขึ้นมอง ก่อนจะยิ้มบางอย่างที่ชวนให้สบายใจนัก


“สำหรับคนอื่น ข้าไม่รู้…แต่สำหรับข้า แค่คนเดียว ก็เพียงพอแล้ว” คาซึยะยิ้มสดใสกับคำพูดของอีกฝ่าย ให้จินต้องบีบปลายจมูกเล็กเบาๆด้วยความเอ็นดู


“แค่คนเดียวก็ซนจะแย่ ถ้ามีคนที่สอง สาม ตามมา ข้าคงไม่ต้องทำอะไรกันพอดี”…ซน…. ซนอย่างนั้นหรือ?


“ข้าซนที่ไหนกัน!!” รอยยิ้มจางหายภายในชั่วพริบตา กลายเป็นคำถามเอาเรื่องแทน ให้จินต้องหัวเราะเสียงทุ้ม


“ไม่ใช่ซนธรรมดา แต่ซนมาก คลาดสายตาเป็นต้องก่อเรื่องทุกที…”


“จิน!!!” ชักจะไปกันใหญ่ คาซึยะไม่เห็นรู้มาก่อน ว่าตนเองถูกอีกฝ่ายมองว่าซุกซนถึงเพียงนี้ เขาก็ว่าไม่ได้ซนมากเสียหน่อย เพียงแค่ติดจะอยากรู้อยากเห็น และมักจะทำอะไรทันทีที่คิดเท่านั้นเอง ดูเอาเถอะ ถูกเขาขึ้นเสียงแบบนั้น ยังจะมีหน้ามาหัวเราะกันอีก ก็เขาไม่ใช่หญิง จะให้เรียบร้อยได้อย่างไร


จริงสิ เพราะว่าไม่ได้เรียบร้อย ดังนั้น การทำอาหาร เย็บปักถักร้อย หรือแม้แต่ดนตรีพื้นเมือง คาซึยะก็ทำไม่เป็น อย่าว่าทำเลย แค่สนใจยังยาก แม้จะคิดยังไม่เคย ถึงยามเด็กจะถูกบังคับให้ร่ำเรียน แต่ในเมื่อไม่สนใจแล้ว เรียนเท่าไร ก็ไม่เคยเก็บออมมันเอาไว้กับตัว


“จิน…แล้วท่าน เอ่อ…จำเป็นไหม ที่ข้าต้องทำอาหารเป็น เย็บปักถักร้อยได้ หรือแม้แต่เล่นเครื่องดนตรีของทาคิซาวะ เอ่อ…แต่ข้าขี่ม้าเป็น แล้วก็พอจะจัดดอกไม้ได้บ้าง นอกนั้นก็มีความรู้เรื่องทิศทางในการเดินเรือ ถึงจะไม่เคยคุมบังเหียนจริงจังก็เถอะ แล้วข้าก็… อะไรอีกนะ…ข้า ข้า…” ชายหนุ่มได้แต่มองคนที่พยายามหาข้อดีของตัวเองขึ้นมากลบข้อเสียที่ทำไม่ได้ ท่าทางนึกคิดและลนลานนั้น ยิ่งชวนให้รักมากจนแทบทนไม่ไหว หากไม่เห็นว่าที่นี่ไม่ใช่เรือนอาคานิชิแล้วล่ะก็ จินคงจะกอดหอมให้ชื่นใจกับความน่ารักเช่นนี้


“ข้าจะเข้าไปลาท่านซาวาตาริ เจ้าทำหน้าซีดเซียวเสียหน่อย จะได้ไม่ถูกรั้งตัวเอาไว้” คาซึยะยังไม่ทันนึก ร่างสูงก็พาเปลี่ยนเรื่อง ให้งงงวย


“ข้าอยากกลับเรือนแล้ว เจ้าอยากกลับพร้อมข้าไหม” ดวงตาคมทอดแววบางอย่างที่พาเอาพูดไม่ออก แต่ทั้งอย่างนั้นกลับถูกโอบกระชับเดินกลับเข้างาน อาคานิชิ จิน ตรงเข้าไปล่ำลาท่านเสนาบดีกรมเกษตรผู้จัดงานเลี้ยง โดยอ้างว่าเขาไม่สบาย ก่อนจะปลีกตัวออกมา และทันทีที่กลับมาถึงเรือนอาคานิชิ ร่างโปร่งก็ไม่ได้ออกจากห้องอีกเลยจนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น

………………..

นากามารุ ยูอิจิออกจะหมั่นไส้เพื่อนรักอยู่เล็กน้อย เมื่อคืนก็ขอกลับก่อน ซ้ำเช้ามายังรีบมาทำงานแต่วัน ทั้งยังพกพาเอาหน้าตาสดใส แม้จะยังตีหน้าเรียบเฉยดังทุกที แต่แค่มองปราดเดียว ก็เห็นร่องรอยของความสุขยังผลิบานทั่วใบหน้าคมหล่อนั่น


คิดแล้วมันน่าเจ็บใจ เห็นทีคงต้องรีบแต่งงานในเร็ววัน เขาจะได้มีวันชื่นคืนสุขเช่นนี้บ้าง


“ขอพระราชทานอภัยเพคะ” นางกำนัลประจำตำหนักขึ้นมาที่ห้อง พร้อมกับถวายบังคมขออนุญาตจากองค์ชายรัชทายาทที่ประทับอยู่ด้วย


“ท่านองครักษ์อาคานิชิเจ้าคะ คุณหนูตระกูลคาตากิริมาขอพบเจ้าค่ะ” คำพูดของนางกำนัลทำเอาร่างสูงที่กำลังตรวจเอกสารอยู่ถึงกับนิ่งงัน เขาหันมองหญิงรับใช้ ก่อนจะฝากความลงไปบอก


“บอกนางว่าข้าไม่ว่าง หากมีอะไร ให้ฝากเจ้าเอาไว้แล้วกัน” จินรู้ดีถึงความกังวลในใจของคาซึยะ เมื่อวานนี้ในช่วงที่กำลังนอนคุยกันเรื่อยเปื่อยใต้ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมร่างกายเปลือยเปล่าของเขาและร่างโปร่ง คาซึยะขอเป็นเพียงภรรยาคนเดียวของเขา ซึ่ง อาคานิชิ จิน เพียงแค่รับปาก หากแต่ยังไม่ทันเอ่ยสัญญา ร่างขาวผ่องก็เบียดประชิดให้ต้องกกกอดสมใจอีกสักครั้ง


คำตอบของอาคานิชิ จิน ทำเอาเพื่อนรักอย่างยูอิจิรีบลุกจากโต๊ะ แสร้งทำเป็นนำเอกสารไปถวายองค์ชาย หากแท้จริงแล้ว หมายจะนินทาเสียหน่อย



“คราวก่อน แม่หญิงคาซึยะง้อด้วยรอยยิ้มหวานๆไปเสียที หัวใจอาคานิชิ จินก็เตลิดยอมยกโทษทุกเรื่องราว คราวนี้ มีนางอื่นมาสนองถึงที่ กลับปฏิเสธไร้เยื่อใย แม่หญิงคาซึยะทำบุญมาด้วยอะไรหรือพระเจ้าค่ะ ถึงได้มีคนทั้งรักทั้งหลงถึงเพียงนี้”


องค์ชายรัชทายาทเหลือบเนตรดุคนพูดมากไปเสียที นากามารุ ยูอิจิก็ไม่อยากรู้เรื่องใดๆอีก รีบกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะแต่เร็วไว หากทว่าแล้ว เจ้าของเนตรดุนั้น กลับมีความคิดเช่นเดียวกับองครักษ์นั่นเชียว


…นั่นสิ คาซึยะทำบุญมาด้วยอะไร อาคานิชิ จิน จึงทั้งรักทั้งหลงถึงเพียงนี้กัน

…………………

คาตากิริ มายูริออกจะไม่พอใจที่นางกำนัลลงมาบอกว่า ‘ท่านองครักษ์อาคานิชิไม่สะดวกให้เข้าพบ หากมีอะไร ให้ฝากเอาไว้’ จะดื้อดึงขึ้นไปหาก็ใช่ที่ เป็นถึงคุณหนูแห่งตระกูลคาตากิริ จะทำอะไรเช่นนั้นได้อย่างไรกัน แค่ออกจากเรือนมาหาถึงที่เช่นนี้ ก็นับว่าเกินหน้าเกินตาไปมากแล้ว



หญิงสาวหมุนตัว ตัดสินใจจะกลับเรือนเพื่อตั้งหลักเสียใหม่ ดูท่าองครักษ์อาคานิชิจะเป็นคนเดียวคนเดิมกับชายหนุ่มที่พวกธิดาขุนนางในวังกล่าวขานว่าทั้งเงียบ ทั้งไร้ความรู้สึก แม้จะแต่งงานแต่งการแล้ว ทว่าคนที่ได้รอยยิ้มของชายหนุ่มผู้นั้นไป กลับเป็นภรรยาเพียงคนเดียวที่เป็นถึงองค์หญิงบุญธรรมแห่งราชสำนัก


สำหรับคนอื่น อาจจะมองว่าน่าเบื่อหน่ายกับการตามเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชายหนุ่มแบบนี้ ทว่าสำหรับมายูริแล้ว เพราะเป็นแบบนี้ต่างหาก จึงได้น่าครอบครอง


“เอ๊ะ!” ดวงตากลมโตค้างตะลึง เมื่อเห็นหญิงสาวนางหนึ่งกำลังเดินขึ้นบันไดที่ทอดตัวยาวลงมาจากชั้นสองของตำหนักแบบตะวันตก หญิงสาวที่มองจากด้านหลังก็พอคาดเดาได้ว่านางเป็นใคร


“ท่านผู้หญิงคาซึยะอย่างนั้นหรือ?” หล่อนพึมพำเสียงเบา ก่อนจะหันไปสั่งนางผู้ติดตามให้กลับเรือนทันทีด้วยความไม่พอใจที่สุมอยู่กลางอก

……….

ทว่า คนที่ทำให้คาตากิริ มายูริไม่พอใจนั้น กลับไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย วันนี้ หลังจากที่จินออกมาทำงานแล้ว คาซึยะก็รีบเข้าครัว อ้อนวอนให้ท่านแม่โซระช่วยสอนทำของว่างง่ายๆสักอย่าง หมายจะเอาไปส่งที่ตำหนักกลาโหมเป็นการอวดความสามารถเสียหน่อย


“โอ้! แม่หญิงคาซึยะ!! ลมใดพัดสาวงามมาถึงนี่กัน เมื่อวานยังไม่ทันได้พูดคุยให้หายคิดถึง แม่หญิงก็รีบกลับนัก เห็นว่าป่วยหรือ เป็นอะไรมากไหม” คนทักทายคือชายหนุ่มรวยอารมณ์ขันที่ช่างพูดช่างจา ในขณะที่อีกสองบุรุษนั้น เพิ่งจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับคนที่บุกถึงห้องทรงงาน


“ไม่มากเท่าไร แค่อึดอัดเท่านั้น อ๊ะ! นี่โต๊ะ…ยังเอาไว้อีกหรือ” ร่างโปร่งเปลี่ยนเรื่องเสีย ด้วยการเสสายตาไปที่โต๊ะทำงานของตนที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ข้างโต๊ะทำงานของจิน องค์ชายรัชทายาทเสด็จจากที่ประทับเข้ามาหา


“รอน้องกลับมาอย่างไรล่ะ หรือสามีไม่ยอม” ตรัสถาม ทั้งที่รู้ดี ว่าสตรีที่ออกเรือนแล้ว จะออกจากเรือนเพียงไม่กี่เหตุผลเท่านั้น และเหตุผลจำนวนนั้นก็ไม่มีเหตุผลเรื่องออกมาทำงานเสียด้วย คาซึยะยิ้มบาง


“ไม่ยอม ก็แอบได้เพคะ” คำพูดไม่เบานั้น เป็นที่แน่นอนว่าได้ยินถึงหูของอาคานิชิ จิน หากแต่จินเพียงแค่ยิ้มบางกลับไปเท่านั้น ด้วยเพราะรู้นิสัยของร่างโปร่งดีว่า คาซึยะสามารถทำได้ หากเพียงแต่คิดจะทำ ที่ทุกวันนี้ยอมอยู่กับเรือน ทั้งที่ขัดกับนิสัยรักสนุก ก็เพราะว่าร่างโปร่งตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น เพื่อเขา เพื่อครอบครัว เพื่อลูก


“แล้ววันนี้เล่า? แอบมาหรือเปล่า” องค์ชายฮิเดอากิตรัสถาม พลางเหลือบเนตรล้อเลียนไปยังคนที่ยังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ ส่วนเพื่อนรักอย่างนากามารุนั้น ลุกขึ้นมายืนคอยดูแลคาซึยะใกล้ๆ ราวกับเป็นสามีเสียเอง


“แอบเพคะ แอบทำของว่างมาถวายพระองค์ เผื่อท่านองครักษ์นากามารุด้วย” ร่างโปร่งกล่าว ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้กับยูอิจิที่ถึงกับทำตาโต


“แม่หญิงคาซึยะทำเองหรือ? นอกจากจะรูปงามแล้ว ยังมีความสามารถล้นเหลือ มิน่า…อาคานิชิ จินถึงไม่แยแสแม้จะมีสาวมาถวายตัวถวายใจถึงนี่” นากามารุ สาบานด้วยเกียรติขององครักษ์ว่าประโยคข้างท้ายนั้นเป็นการหลุดปากอย่างสิ้นเชิง เพราะพอเห็นสีหน้างุนงงของคนร่างโปร่งเบื้องหน้าแล้ว ก็ต้องรีบปิดปากตัวเองเสียทันควัน ก่อนจะรีบหลบลี้ไปธุระนอกห้อง ทิ้งไว้เพียงองค์ชายรัชทายาทที่นึกเข่นเขี้ยวเจ้าลูกน้องคนสนิท กับองครักษ์อาคานิชิ ที่ถึงกับพูดไม่ออก เพราะไม่อยากให้คาซึยะเป็นกังวล แต่เจ้าเพื่อนปากไวนั่นก็เหลือเกิน จะพูดจะจาไม่มีระวังเสียหรอก


“จะไม่เล่าให้ข้าฟังหน่อยหรือ” เมื่อในห้องเงียบสงัด คาซึยะจึงเป็นคนเอ่ยปากถาม จินลุกจากเก้าอี้ ก่อนจะเดินมาแตะแขนเล็กเป็นเชิงให้ตามออกไปนอกห้อง


ร่างสูงพามายังระเบียงปลอดคน ก่อนจะเอ่ยปากบอก


“เมื่อครู่ แม่หญิงตระกูลคาตากิริมาที่นี่”


“นางมาทำไม” จินส่ายหน้าเล็กน้อย เพราะไม่ได้สนใจจะรู้ตั้งแต่แรก คาซึยะเบือนสายตาออกไปยังทิวป่าที่ปกคลุมพื้นที่อยู่ไกลลิบๆ ภูเขายังทอดตัวอย่างสงบบนที่ทางเดิมของมัน ท้องฟ้ายังกระจ่างใส ปุยเมฆขาวยังลอยอ้อยอิ่ง และพอเหลือบดวงตากลับมาที่ชายหนุ่มตรงหน้าที่ยังยืนเงียบแล้ว ร่างโปร่งก็ต้องหัวเราะออกมาเบาๆ


“ท่านเสน่ห์แรงจริง ขนาดมาทำงาน ยังมีหญิงตามมาถึงที่”


“เจ้า…เอ่อ…” คาซึยะส่ายศีรษะไปมา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเสียด้วยการหงายสองมือให้ชายหนุ่มดู


“ดูสิ ข้าทำของว่าง มือเป็นแผลเยอะเลย” เพียงเท่านั้น ร่างโปร่งก็ถูกดุเล็กน้อย ทั้งยังถูกพากลับเข้าข้างใน เพื่อทำแผลจากการถูกบาดและของร้อนลวก คาซึยะได้แต่มองเจ้าของมืออบอุ่นที่จับจูงเขาอยู่ ดวงตาเรียวอ่อนแสงลงอย่างที่อีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็น


…นางคงคาดหวังในตัวท่าน… ถ้าหากแผ่นดินนี้ไม่มีข้า ก็หวังว่าตำแหน่งท่านผู้หญิงอาคานิชิ จะตกเป็นของนาง…

……………..

ทว่า คาตากิริ มายูริไม่ได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้น เว้นระยะเวลาไปร่วมสองสัปดาห์ นางก็มาพร้อมกับบิดา ท่านคาตากิริแห่งกรมเกษตร อย่างที่หมายมั่นว่าวันนี้ ต้องได้พบปะพูดคุยกับองครักษ์อาคานิชิแม้สักเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันที่ท่านคาตากิริจะแจ้งความจำนงกับนางรับใช้ในกรมกลาโหม เพื่อให้นำความขึ้นไปขอราชานุญาตขององค์ชายรัชทายาทเสียก่อน นากามารุ ยูอิจิที่เพิ่งกลับเข้ามา หลังจากออกไปติดต่อต่างกรม ก็รีบปรี่เข้าไปหา


“ท่านคาตากิริ สวัสดีขอรับ มาถึงนี่ มีเหตุใดหรือ” ไม่ต้องถามก็รู้แก่ใจ เพียงแต่บางครั้ง การแกล้งตีซื่อก็เป็นงานที่นากามารุถนัดเป็นพิเศษ


“พอดีผ่านมาแถวนี้ เลยแวะเข้ามาเยี่ยมเยียน ท่านองครักษ์นากามารุไปธุระมาหรือ”


“ขอรับ นี่ก็เพิ่งแยกจากอาคานิชิ…รายนั้นไม่ไหว ไปที่ใดเป็นต้องรีบกลับเสียทุกที แต่งงานใหม่เป็นเช่นนี้เสียทุกคนรึเปล่าก็ไม่รู้นะขอรับ คิดเรื่องอื่นใดไม่เป็นยกเว้นแต่เรื่องภรรยา แต่แม่หญิงคาซึยะ เอ้อ…ภรรยาของอาคานิชิน่ะขอรับ นางงามใช่ย่อยเชียว ไม่น่าแปลกใช่ไหม ที่จะรีบกลับไปหาภรรยาทั้งที่ยังหัววันเช่นนี้” อีกเรื่องที่ถนัดคือการปั้นน้ำเป็นตัว นากามารุ ยูอิจิรู้ดีแก่อกว่า ณ ตอนนี้ อาคานิชิ จิน เพื่อนรักกำลังเร่งงานอย่างเอาเป็นเอาตายบนห้องทรงงานขององค์ชายรัชทายาท เหตุผลไม่มีอื่นใด ยกเว้นบุตรยังเล็กและเมียยังสาวนั่นเอง


บิดาและธิดาตระกูลคาตากิรินิ่งไปอย่างที่องครักษ์หนุ่มจับสังเกตได้ คาดไว้ไม่ผิดว่าทั้งคู่มาที่นี่เพื่อพบกับอาคานิชิ สาเหตุจะมีอะไร หากไม่ใช่เพราะคนลูกอยากคว้าองครักษ์เพื่อนสนิทของเขามาขึ้นแท่นสามี ส่วนคนพ่อก็อยากเกี่ยวดองกับตระกูลอาคานิชิ โธ่ถัง! ช่างเป็นสองพ่อลูกที่คิดแต่เรื่องของตัวเองเสียจริงๆ ดูไม่ออกเชียวหรือว่า อาคานิชิ จิน ไม่แลสายตาให้สตรีที่ใดมานานแล้ว และยิ่งนับตั้งแต่ แม่หญิงคาซึยะกลับมาที่ทาคิซาวะ สายตาของชายผู้นั้นก็จับจ้องอยู่แต่กับนางผู้นั้นเพียงผู้เดียว



แล้วนี่ยังคิดหวัง?...ช่างตาบอดแท้ๆ


“อย่างนั้นหรือ ขอบคุณมาก ท่านองครักษ์นากามารุ จริงอย่างที่ท่านว่า องค์หญิงบุญธรรมงามนัก ไม่แปลกที่องครักษ์อาคานิชิจะทั้งรักทั้งหลง เอ้อ…จริงด้วย ดูเหมือนข้าจะมีธุระเล็กน้อย คงต้องขอตัวก่อน ไปเถอะ มายูริ” ยูอิจิเพียงยิ้มบางแล้วค้อมกายน้อมส่ง ดวงตาเจ้าเล่ห์นั้นมองใบหน้างดงามของ คาตากิริ มายูริพลางยิ้มให้ ทว่าหญิงสาวกลับเพียงชายตาแล แล้วจึงหันหน้าจากไป


ช่างเป็นสตรีหวังสูงเสียเหลือเกิน… จะสอยลงมาดี หรือจะช่วยผลักดันให้สูงกว่าที่คาดหวังเอาไว้ดีกันเล่า?...

………………………..

“ท่านอาคานิชิคงรักภรรยามาก” ภายในห้องโถงพักผ่อนของเรือนคาตากิรินั้น ปราศจากผู้ใดใครอื่น ธิดาเพียงคนเดียวของตระกูลจึงเอ่ยปากอย่างที่ทำเอาบิดาต้องวางถ้วยชาลง แล้วหันมอง


“มายูริ…ผู้ชาย ต่อให้รักเท่าไร ก็ไม่พอหรอก หากลูกทำให้ชายผู้นั้นผูกใจได้เพียงเล็กน้อย ทุกสิ่งทุกอย่างที่ลูกคาดหวังก็เป็นจริงได้ทั้งนั้น” หญิงสาวเหลือบดวงตากลมโตมองบิดา แม้ทีท่าอันแข็งกระด้างและไร้ซึ่งอารมณ์ของอาคานิชิ จิน จะช่างน่าไขว่คว้าเสียเหลือเกิน แต่สิ่งที่นางรับรู้และสัมผัสได้คือ ชายผู้นั้นไม่ใช่ไร้ซึ่งความรู้สึกและเย็นชาแต่อย่างใด ทว่าความอ่อนโยนที่ อาคานิชิ จิน มี กลับมีเพื่อ ภรรยาเพียงผู้เดียว


วันแรกที่ได้พบ วันแรกที่เห็น อาคานิชิ จิน โอบประคองร่างโปร่งบางนั้นแม้กระทั่งยามยืนนิ่ง วันแรกที่เห็นรอยยิ้มของอาคานิชิ จิน ที่มอบให้กับคาซึยะ ก็บอกให้รู้ว่าสิ่งเหล่านั้นมีเพื่อคนข้างกายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยา ทุกสิ่งของอาคานิชิ จิน ไม่ใช่มีเอาไว้เผื่อแผ่สตรีอื่นใด ซึ่งไม่แน่หรอก แม้กระทั่งลมหายใจหรือดวงวิญญาณ ชายผู้นั้นก็มอบให้กับภรรยาแต่เพียงผู้เดียว


แล้วเช่นนี้นางจะทำวิธีใด จึงจะเอื้อมมือถึงกัน


“มายูริ…” เสียงบิดาเรียก ให้ธิดาคนงามเงยหน้ามอง พลางยิ้มบาง


“เจ้าค่ะ ลูกจะพยายาม” พยายาม…แม้ไม่เห็นหนทางแห่งความสำเร็จอย่างนั้นหรือ นี่นางจะเสียเวลาโดยใช่เหตุหรือไม่กัน


“ดีมาก คาตากิริกับอาคานิชิจะเป็นทองแผ่นเดียวกัน แล้วนั่นจะทำให้เราเป็นปึกแผ่น ความจริงองครักษ์นากามารุก็เข้าตาหรอก เสียแต่ออกจะมากรักไปเสียหน่อย หากเป็นอาคานิชิ จิน แล้ว นั่นก็พอจะมั่นใจได้ว่าเขาอาจจะหยุดอยู่ที่ลูกเป็นคนสุดท้าย”


ไม่ใช่เพียงแค่ท่านพ่อที่คาดหวังให้บุตรสาวเป็นคนสุดท้ายของคู่ชีวิต หากแต่มายูริเองก็คาดหวังเช่นนั้นเหมือนกัน สิ่งใดจะมีค่ามากเสียกว่าการได้เป็นที่หนึ่ง และที่สุดท้ายในใจของชายคนรัก ถึงแม้กับอาคานิชิ จิน นางจะเป็นที่หนึ่งไม่ได้ หากเป็นที่สุดท้ายก็คงดี


แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่า นางจะยื้อแย่ง ‘ที่สุดท้าย’ มาจาก คาซึยะได้หรือไม่ เท่านั้นเอง


…………….

ความคาดหวังของบิดา เป็นแรงผลักดันให้ คาตากิริ มายูริ ตัดสินใจขัดประเพณีของสตรีแรกรุ่นอีกครั้ง ด้วยการมาถึงเรือนอาคานิชิในยามกลางวัน รู้แก่ใจว่าเวลาเช่นนี้ไม่มีทางพบเจอ องครักษ์หนุ่มผู้นั้น แต่จุดประสงค์การมาในครั้งนี้ ไม่ใช่มาเพื่อพบอาคานิชิ จิน หากแต่มาเพื่อพบหน้าของภรรยาของอาคานิชิ จิน ต่างหาก


ทว่า…


“คาซึยะไม่อยู่หรอก นางออกไปหาท่านพี่ตั้งแต่สายแล้ว” เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลังให้หญิงสาวหันมอง ก่อนจะพบว่าคนพูดคือชายหนุ่มที่มีโครงหน้าพิมพ์เดียวกับ อาคานิชิ จิน เรียกได้ว่าแทบทุกกระเบียด ยกเว้นแววทะเล้นและมากเล่ห์


“ท่าน…”


“อาคานิชิ เรโอะ เจ้าหน้าที่กรมคลัง” มายูริก้มหน้าลงทบทวนกับตัวเอง ก่อนจะเหลือบดวงตากลมโตขึ้นมองอีกครั้ง แล้วย่อกายคำนับ



“โอ้ ไม่ต้องมากพิธีไป ถือเสียว่าข้าเองก็เหมือนท่านพี่…แต่ขอไม่เหมือนอย่างเดียว คืออย่าพยายามเร่ขายตัวเองให้ข้า เหมือนที่เสนอหน้าไปที่กรมกลาโหมเช่นนั้น ยิ่งกว่าหญิงงามเมืองเสียอีก พวกนั้นยังอยู่กันเป็นที่เป็นทาง ไม่เพ่นพ่านออกมาหาลูกค้า แต่นี่…”


“นี่ท่าน!!!!” มายูริไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไปรู้มาได้อย่างไร ว่านางไปที่กรมกลาโหม หรือจะเพราะองครักษ์นากามารุเอาความไปเล่าต่อกัน


“ใบหน้าเจ้าก็งามใช้ได้หรอกนะ ทำไมถึงไม่อยากเป็นภรรยาหลวง จ้องจับตำแหน่งภรรยาที่สอง สาม สี่เช่นนี้ ไม่เสียดายคุณค่าของตัวเองหรือ” ไม่คิดมาก่อน ว่าอีกฝ่ายที่ปากว่าเป็นน้องชายองครักษ์ผู้แสนเงียบขรึมนั่น จะปากคอเราะร้ายเพียงนี้



“ในเมื่อท่านผู้หญิงคาซึยะไม่อยู่ ข้าก็ขอตัวก่อน” นางรู้ดีว่าต่อให้โต้เถียงสิ่งใดออกไปก็ไม่ขึ้น บุกมาหาถึงเรือนเช่นนี้ มีแต่ถูกดูหมิ่นทั้งสิ้น แต่ก็แล้วจะให้ทำอย่างไร ความสุขของบิดาคือการได้เห็นนางเข้าไปในตระกูลอาคานิชิ เพื่อความเป็นปึกแผ่นของคาตากิริ เพื่อบิดา เพื่อตระกูล มายูริไม่มีทางเลือกมากนักหรอก



“เดี๋ยวซี…จะรีบกลับไปทำไมกัน รอพบหน้าพี่สะใภ้และพี่ชายของข้าเสียหน่อย เผื่อจะทำให้แม่หญิงได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น แล้วจะได้รู้ว่ามีแต่ผู้ชายละโมบเท่านั้น ที่หญิงงามเมืองจะจับต้องได้”


“ท่าน!! มันจะมากเกินไปแล้ว!!!”


“เกิดอะไรขึ้น…” เสียงร้องดังมาจากด้านหลังให้มายูริที่กำลังโมโหต้องตวัดสายตากลับไปมอง และทันทีที่เห็นว่าคนพูดคือ คาซึยะ ซึ่งมาพร้อมองครักษ์อาคานิชิ นางก็ได้แต่เบือนหน้าหลบเพื่อลบความรู้สึกคับแค้นในอกทิ้งเสีย


“มาพอดีเชียว…แม่หญิงคาตากิริมาหาคาซึยะ…นางว่าอย่างนั้น แต่ข้าคิดว่านางคงมาเรื่องท่านพี่” เรโอะเป็นคนอธิบาย ให้จินต้องส่งสายตาปรามคำพูดคำจาของน้องชาย


“แม่หญิงคาตากิริมีเรื่องจะคุยกับข้าอย่างนั้นหรือ ถ้าอย่างนั้น…” คาซึยะกำลังจะเชื้อเชิญให้อีกฝ่ายออกไปคุยที่สวนนอกเรือนเป็นการส่วนตัว หากแต่ฝ่ามือหนารั้งเอวเล็กเอาไว้ ให้คนพูดต้องหันมอง



“แม่หญิงคาตากิริ เรื่องที่จะคุยหากเกี่ยวข้องกับข้าด้วย ข้าก็ขออยู่ฟังจะได้ไหม” มายูริมองสองสามีภรรยา ฝ่ามือใหญ่ยังโอบกระชับที่เอวของคนร่างโปร่งบาง บอกให้รู้ว่าไม่ว่าอย่างไร อาคานิชิ จิน ก็จะขอรับฟังในการพูดคุยครั้งนี้ด้วย


“ได้เจ้าค่ะ ข้าจะคุยเรื่องของท่าน”


“งานนี้เห็นที จะมาขอเป็น ‘น้อย’ …ผู้หญิงนี่ก็แปลก ชายโสดมีค่อนเมือง กลับชื่นชอบชายมีครอบครัว ถ้าพลาดจากนี่ สนใจหอแดงไหม ข้าจะพาไปสมัคร หากอายที่จะไปคนเดียว”


“เรโอะ!” จินดุน้องชายเสียงแข็ง ให้คนเป็นน้องยักไหล่ไม่สนใจ เหลือบมองหญิงสาวที่ตวัดสายตาขุ่นขลั่กมองเขา แล้วได้แต่ยิ้มกว้าง ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากเรือนไป ลับร่างน้องชายแล้ว จินจึงหันมาทางหญิงสาว


“ข้าขอโทษด้วย เรโอะเป็นคนปากร้าย แต่ในใจแท้จริงแล้วไม่มีเรื่องใดหรอก”


“แม่หญิงมีเรื่องจะคุยใช่ไหม เชิญนั่ง” คาซึยะตัดบทเสียก่อน เกิดจินรู้เข้าว่าแท้จริงแล้วในใจของเรโอะนั้นอัดอั้นกับเรื่องของสตรีคนนี้เพียงใด คนที่จะโดนดุคงกลายเป็นเขาแทน เพราะคาซึยะนั่นแหละ ที่นำความทั้งหมดเกี่ยวกับหญิงผู้นี้ไปปรึกษาน้องชายของจิน จนเรโอะร่ำๆจะไปหาเรื่องที่เรือนคาตากิริตั้งแต่แรก


“ไม่เป็นไรค่ะท่านผู้หญิง วันนี้ข้าแค่จะมาคุยด้วยเท่านั้น ไม่อ้อมค้อมนะเจ้าคะ…ท่านพ่อของข้าอยากให้ข้าออกเรือนเสียที ตระกูลคาตากิริกับตระกูลอาคานิชิก็รู้จักสนิทสนมกันมานาน และแต่เล็ก บิดาของท่านก็รักใคร่ข้า เอ่ยปากอยากได้ไปเป็นธิดาในอาคานิชิบ่อยครั้ง ตอนนี้ข้าอายุได้สิบหกแล้ว คิดว่าถึงโอกาสเหมาะที่จะออกเรือน…”



“ข้าจะช่วยดูให้แล้วกัน ว่าชายใดในอาคานิชิที่เหมาะสมกับเจ้า” จินบอกปัดเสียงเรียบไม่ใส่ใจ และไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ในขณะที่คาซึยะยังนิ่งเงียบ และเอาแต่จับจ้องที่ใบหน้ารูปหัวใจของสตรีเบื้องหน้า


“ข้าคิดว่าข้ารู้เจ้าค่ะ ว่าใครที่เหมาะสม” สายตาของนางบอกให้รู้ในเสี้ยวเวลานั้นเอง ว่านางไม่มองใครอีกแล้วในตระกูลอาคานิชิ ยกเว้นเสียแต่ อาคานิชิ จิน ชายหนุ่มขยับกายอย่างอึดอัด ก่อนจะกระชับแขนที่ยังโอบล้อมร่างผอมบางข้างกายเอาไว้


“แม่หญิง…ถึงแม้ค่านิยมของทาคิซาวะในการมีครอบครัวจะเป็นเช่นไร แต่สำหรับข้าแล้ว คาซึยะคนเดียวก็เพียงพอ” มายูริยิ้มบางยอมรับคำพูด


“แล้วท่านพ่อกับท่านแม่ของท่านล่ะเจ้าค่ะ ยอมรับในการที่ท่านมี ‘คาซึยะคนเดียวก็เพียงพอ’ หรือไม่… ซ้ำนางยังมีบุตรธิดาได้เพียงสี่คนเท่านั้นเองไม่ใช่หรือเจ้าคะ” ร่างโปร่งนิ่งงัน ดวงตาเรียวเบิกโพลงกับคำพูดที่อีกฝ่ายไม่ควรรู้ หากแต่มันเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มเต็มนั่นได้อย่างไร นางรู้ได้อย่างไรว่าเขามีบุตรธิดาได้เพียงแค่สี่คน!


“แม่หญิงต้องการพูดสิ่งใด” จินถาม รับรู้ถึงอาการขึงเกร็งของคนในอ้อมแขน เขาเองก็ตกใจไม่แพ้คาซึยะ ความลับควรจะเป็นความลับ แม้แต่เรื่องจำนวนบุตรตามคำทำนายก็ไม่ควรรู้ถึงหูคนนอก


“ท่านผู้หญิงมีบุตรธิดาได้เพียงสี่คนเท่านั้น หากท่านแม่ของท่านต้องการหลานมากกว่านี้ ท่านจะทำอย่างไรเจ้าคะ ท่านอาคานิชิ จิน” ร่างสูงลอบสังเกตท่าทางหยิ่งผยองของ คาตากิริ มายูริ ดูเหมือนนางจะรู้ความลับแค่นั้น อาจจะได้ยินต่อมาจากคนรับใช้ว่าคาซึยะมีบุตรธิดาได้เพียงสี่คน หากแต่ไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้


“เจ้ากำลังพูดจาในสิ่งที่นำภัยมาถึงตัว” จินเอ่ย ให้มายูริยิ้มบาง แสดงว่าเรื่องคำทำนายที่มีบุตรธิดาได้เพียงสี่คนคงเป็นเรื่องจริง สาวใช้คนนั้นได้ยินมาไม่ผิด ซ้ำยังบอกนางไม่ผิดเสียด้วย คนมักซื้อได้ด้วยเงิน ไม่เว้นแม้แต่สาวใช้ในเรือนอาคานิชิ



“หากแต่มันทำให้ข้าได้เข้ามาอยู่ในตระกูลอาคานิชิ มันก็คุ้มค่ากับการเสี่ยงไม่ใช่หรือเจ้าคะ” ชายหนุ่มจับจ้องใบหน้าของคนพูด พาเอาหญิงสาวต้องเงียบลง


“อยากอยู่ในอาคานิชิมากนักหรือ” ไม่ทันที่จินจะได้กล่าวอะไร คนข้างกายก็เอ่ยปากถาม


“เจ้าค่ะ ถ้าท่านผู้หญิงคาซึยะกรุณา” ทั้งคำตอบ ทั้งรอยยิ้ม บอกให้รู้ว่า วันนี้ คาตากิริ มายูริตั้งใจแล้ว ว่านางจะก้าวเดินทุกวิถีทางเพื่อทอดสะพานมายังตระกูลนี้ให้จงได้


“ข้าไม่กรุณา” คาซึยะปฏิเสธทันที ก่อนจะเอ่ยต่อพร้อมแววตาสมเพชเวทนา


“เจ้ามันงี่เง่าสิ้นดี แม่หญิงคาตากิริ หน้ามือตามัวกับความต้องการของพ่อ จนมองไม่ออกว่าถึงแม้เจ้าจะเข้ามาอยู่ในตระกูลอาคานิชิ ในฐานะภรรยาคนที่สองของ จิน แต่เขาก็ไม่มีทางชายตาลงมามองเจ้าอยู่แล้ว รู้ไหม ทุกวันนี้ข้ากับเขา เราแทบจะไม่มีเวลาให้ลูกของเราเสียด้วยซ้ำ แล้วข้าก็กำลังจะแพ้ท้องลูกคนที่สองอีกแล้ว จินมากกำหนัดจริงๆ เขาทั้งรักทั้งหลงข้า ต่อให้เจ้าแต่งเข้ามา เขาก็ไม่มีเวลาให้เจ้า จะบอกให้ กระทั่งข้ากำลังท้องกำลังไส้ เขาก็ยัง…กกกอดข้าไม่ลืมหูลืมตา”


ร่างโปร่งพูด ปลดมือใหญ่ที่โอบบนเอวออก ก่อนจะเดินเข้าไปหาสตรีวัยแรกรุ่นที่ยังไม่ประสาเรื่องรักใคร่นัก ก่อนจะเดินวนรอบเสียหนึ่งที


“จินไม่ชอบหรอก หน้าอกใหญ่ขนาดนี้ ซ้ำ…สะโพกยัง… ไม่ได้ขนาด ผิวก็ซีดเกินไป หืม…กลิ่นกายก็หอมฉุน กลับเรือนไปปรนเปรอความงามให้ตัวเองเสียก่อนจะดีไหม แล้วค่อยมาเสนอให้สามีข้า ถ้าจินจะมีภรรยาคนที่สองทั้งที ขอให้ดีกว่านี้ไม่ได้หรือ” ใบหน้ารูปหัวใจแดงจัดกับคำตำหนิโจ่งแจ้งต่อหน้าชายหนุ่มอย่างจิน นางทำอะไรไม่ได้ ซ้ำคาซึยะยังจับจ้องด้วยสายตาราวกับจะมองให้ทะลุทั้งเรือนร่าง สุดท้ายแล้ว เมื่อไม่อาจต่อกร คาตากิริ มายูริจึงได้แต่จากลาไปทั้งความอับอาย ทว่า…ก่อนที่จะพ้นเรือน เสียงของคนร่างโปร่งก็ดังตามมาให้หญิงสาวยิ่งคับแค้นนัก


“แม่หญิง…ไว้แผ่นดินนี้ไม่มี คาซึยะ แล้วเจ้าค่อยมาเสนอตัวให้สามีของข้าก็แล้วกัน”

…………………..

คาซึยะรู้ดีว่า คาตากิริ มายูริจะต้องโกรธเขาเป็นฟืนเป็นไฟ แต่จะทำอย่างไรได้กัน ในเมื่อกระทั่งคำพูดไร้ความรู้สึกของจิน นางยังไม่ยอมล่าถอย เห็นทีจะมีแต่พูดให้อายเท่านั้น นางถึงจะยอมจากลา แต่นั่นก็ซุ่มเสี่ยงเสียเหลือเกิน ที่จะถูกจินดุ


ร่างโปร่งเหลือบมองคนที่ยังนั่งอ่านหนังสือเงียบๆอยู่มุมห้อง หลังจากเพิ่งกลับเข้ามาจากห้องของบุตรชายวัยสี่เดือน


คาซึยะเดินเข้าไปหา แล้วบีบไหล่ให้เบาๆ เป็นการผ่อนคลาย ไม่รู้ถูกโกรธหรือไม่ ที่ไปพูดจาเช่นนั้นใส่แม่หญิงคาตากิริ แต่ของของใคร ใครก็หวงทั้งนั้น จินน่าจะดีใจเสียด้วยซ้ำ ที่เขาปกป้องจินมากเพียงนี้


“เมื่อยไหม” เสียงใสเอ่ยถามให้ชายหนุ่มถอนหายใจแผ่วเบา มาเช่นนี้อีกแล้ว ตั้งใจจะดุหรอก แต่มาเจอท่าทีเอาอกเอาใจแบบนี้ เขาก็ว่าไม่ลง รู้ดีว่าคาซึยะทำเพื่ออะไร แต่ทั้งอย่างนั้นก็ไม่ควรพูดจาเช่นนั้น ชายหนุ่มหันกลับมามอง วางหนังสือลงข้างกาย ก่อนจะฉุดร่างเล็กเบาๆให้ทรุดลงนั่งกับตัก


“เจ้าไม่น่าไปว่าแม่หญิงคาตากิริเช่นนั้นเลย ยังไงเสีย…เจ้าก็…” …เป็นชาย…และไม่ควรว่าหญิง… คาซึยะรู้ดีว่าอีกฝ่ายคิดเช่นนี้ เลยรีบจับมือหนาให้แตะลงกับอก


“วันนี้เป็นหญิง” เสียงบอกนั้นเบาจนแทบกระซิบ คาซึยะกลัวความลับจะหลุดลอยไปยังหูคนนอกอีก หากเป็นแบบนั้น ไม่เพียงแต่เขาที่จะถูกมองว่าเป็นตัวประหลาด หากแต่จินก็จะถูกเพ่งเล็งไปด้วย ไหนจะอากิฮิโตะอีกเล่า ลูกจะถูกมองว่าเป็นผลผลิตจากความประหลาดมากน้อยแค่ไหนกัน


จินส่ายศีรษะไปมา ต่อให้เป็นหญิง ก็ไม่ควรว่าอยู่ดี


“จิน อย่าโกรธข้าเลย ข้าพูดเช่นนั้น เพราะไม่อยากให้นางมาทำลายครอบครัวของเรา” ดวงตาเรียวที่เว้าวอนนั้น ไม่อาจทำให้ร่างสูงใจแข็งได้แม้แต่น้อย เขายิ้มบาง ให้อีกฝ่ายสบายใจ


“แล้วเรื่องแพ้ท้องลูกคนที่สองเล่า?” มือหนาย้ายตำแหน่งจากที่วางอยู่บนเอวเล็ก ลงไปยังสะโพก และหมิ่นเหม่ว่าจะเกินเลยมากกว่านั้น ส่วนข้างที่ทาบอยู่บนอกนั้นไล้เรื่อยเข้าไปในสาบเสื้อ ส่วนใบหน้าคมก็ก้มต่ำลงฝากสัมผัสที่ผิวแก้มนุ่มให้คาซึยะได้แต่เอียงหน้ารอรับความรู้สึก


“เรื่องหน้าอกอีก รู้ได้อย่างไรว่าข้าชอบแบบใด ไม่ชอบแบบใด”


“อ๊ะ…จิน…” ริมฝีปากร้อนผ่าวจูบซับตามใบหน้าด้วยความหลงใหล กลิ่นหอมอ่อนบนผิวเนื้อยิ่งชวนให้อยากกกกอดไม่สิ้นสุด ก่อนจะลดจมูกลงซุกไซ้เก็บกักความหอมจากซอกคอขาว ให้คาซึยะได้แต่ครางเครือกับสัมผัสชวนให้หวามไหว จินช้อนร่างบนตักขึ้น ก่อนจะลุกเดินไปยังฟูกนอนที่ปูรอไว้แล้ว เขาวางร่างขาวลงกับฟูกนุ่ม ก่อนจะตามลงทาบทับ


“จิน…ข้ายังไม่ได้อาบน้ำ” มือเล็กดันอกหนาให้ออกห่าง จินยิ้มบาง ใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือเล็กให้เบี่ยงลง แล้วจึงกดกายลงทับตาม


“ไม่เป็นไร ข้าชอบกลิ่นเนื้อของเจ้า”


“ต…แต่…”


“เจ้าบอกแม่หญิงคาตากิริเองไม่ใช่หรือ ว่าใกล้จะแพ้ท้องลูกคนที่สองแล้ว ดังนั้น…ก็ไม่ควรให้คำพูดนี้เป็นการโกหก” สิ้นประโยค ริมฝีปากหนาก็ปิดประโยคทักท้วงใดๆของคาซึยะ เหลือไว้เพียงเสียงหอบครางและความรักเร่าร้อน ถือเสียว่าเป็นการลงโทษคำพูดคำจาที่หาว่าเขามากกำหนัด คาซึยะอาจจะไม่รู้ เขาเองไม่เคยลุ่มหลงมัวเมาในรสรักมากขนาดนี้เลย ต่อให้กับหญิงที่เก่งกาจแค่ไหนในการบริหารเสน่ห์ก็เถอะ หรืออาจจะเพราะว่าเป็นคาซึยะที่เขารักมาช้านาน เป็นคาซึยะที่รองรับได้ทุกหยาดรัก เป็นคาซึยะที่เขากกกอด ความรู้สึกที่ว่าไม่พอมันจึงพลุ่งพล่านให้อยากได้ไม่มีวันจบสิ้น

.

.

.

.

.

‘ไปบอกพวกนั้นว่าอย่างไร’ เด็กน้อยได้แต่เหลือบตามองเด็กหนุ่มที่ตีหน้าถมึงทึง พร้อมกับสำเนียงพูดจาที่บอกให้รู้ว่าวันนี้ ไม่ใจดีดังเดิม


‘บอกอะไรกัน ข้าไมได้บอกอะไรเสียหน่อย’ เรื่องอะไรต้องเล่ากัน ว่าคาซึยะไปโพทะนาจนทั่วว่า อาคานิชิ จิน เป็นโรคติดต่อร้ายแรง ก็กลัวว่าจะมีใครมาแย่งจินไปนี่นา เกิดจินไม่มาเล่นกับเขา ก็แย่น่ะซี


‘แน่ใจหรือ’ คำถามย้ำนั้นชวนให้หวั่น เด็กน้อยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เหลือบสายตาอ้อนวอนไปยังพระเชษฐาที่ประทับไม่ไกล หากแต่พอทรงทอดพระเนตรเห็นสายตาของน้องคนนี้แล้ว ทรงก็รีบทอดพระเนตรไปยังลูกข่างในหัตถ์ทันที


…ไม่ช่วยกันเสียเลย! อย่างงี้คาซึยะก็ถูกจินว่าน่ะสิ!!...


‘ว่าอย่างไร… ไปบอกอะไรพวกลูกขุนนางคนอื่นๆ’ เด็กหนุ่มยังถามย้ำ ให้เด็กน้อยเบ้หน้าด้วยความไม่พอใจที่ถูกบังคับให้บอกเล่า จะไม่บอกก็ไม่ได้ ทั้งหน้า ทั้งน้ำเสียงดุดันขนาดนี้


‘ก็…บอกว่า ท่านเป็นวัณโรค’ เด็กหนุ่มหลับตาเพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้นึกอยากตีคนพูด


…มิน่าเล่า ถึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา…


‘แต่ข้ามีเหตุผลนะจิน…ข้าได้ยินพวกนั้นบอกว่า จะมาชวนท่านไปล่าสัตว์ ข้าไม่อยากให้ท่านไปนี่นา ท่านก็รู้ว่าล่าสัตว์น่ะ มันบาป’ นอกจากจะบาปแล้ว คาซึยะยังไม่มีเพื่อนเล่น การปล่อยให้คาซึยะเหงา รับว่าบาปเสียกว่า


เด็กน้อยจับชายเสื้อแล้วเขย่าเบาๆให้อีกฝ่ายยกโทษทั้งหมดให้ ดวงตาเรียวนั้นแฝงแววเว้าวอนอย่างที่ทำเอาจินต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาลูบเส้นผมเล็กแผ่วเบา บอกให้รู้ว่าการกระทำทั้งหมดของคาซึยะครั้งนี้ เขาไม่ถือโทษโกรธเคืองใดๆอีกแล้ว ชวนให้เด็กน้อยยิ้มกว้าง แล้วโผเข้ากอดแนบแน่นด้วยความดีใจ ในขณะที่เด็กหนุ่มนิ่งขึงกับกอดอบอุ่นหากแต่ชวนให้หัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก

……………………..

วันนี้ เป็นวันที่ นากามารุ ยูอิจิรอคอย หลังจากตัดสินใจถึงสิ่งที่ควรทำ และน่าจะทำได้แล้ว ก็ต้องรอผลของการกระทำนั้นถึงเกือบสองเดือน จึงจะได้มายืนชะเง้อคออยู่ที่ท่าเรือของทาคิซาวะเพื่อรอต้อนรับใครบางคนที่เดินทางมาอย่างลับๆ


นั่นอย่างไร…ไปไหนมาไหนด้วยท่าทีมีเสน่ห์เช่นนี้เสมอเชียว


องครักษ์หนุ่มที่ลาราชการด้วยข้ออ้างว่ามีธุระด่วนรีบวิ่งเข้าไปหา พลางค้อมศีรษะให้ชายหนุ่มเบื้องหน้า


“ได้อ่านในสาสน์แล้วใช่ไหมพระเจ้าค่ะ กระหม่อมต้องการการช่วยเหลือ คิดว่าหัตถ์ของพระองค์คงพร้อมเพื่อกิจนี้โดยเฉพาะ เพราะเกี่ยวกับสาวงามถึงสองคน”


“คนหนึ่งเราไม่สน เราสนแม่หญิงคาซึยะ…อาคานิชิ จินไม่ได้เรื่องเช่นนี้ เราจะขอนางคืน” ใบหน้าแบบชาวตะวันตกที่ถอดแบบมาจากพระมารดานั้น เข้มขึ้นด้วยความไม่พอพระทัย ความจริงแล้ว ทรงไม่พอพระทัยนับตั้งแต่อ่านสาสน์ฉบับนั้นที่นากามารุ ยูอิจิเขียนส่งไปถวาย รีบจัดการภารกิจอย่างเร่งด่วน แล้วจึงได้เดินทางมาถึงนี่


“พระทัยเย็นก่อนพระเจ้าค่ะ งานนี้คนผิดไม่ใช่อาคานิชิ จิน แต่เป็นเพราะสาวงามคนที่พระองค์ไม่สนพระทัย”


“งามจริงหรือ?” นากามารุ ยูอิจิยิ้มกว้าง ก่อนจะน้อมกายลง


“ให้พระองค์พิสูจน์ด้วยพระเนตรเถิดพระเจ้าค่ะ หากงามนัก ทรงก็หิ้วกลับไปด้วยเสียเลย ถือเป็นการยิงนัดเดียวได้นกสามตัว…”


“นกสามตัวเชียวหรือ มีนกตัวใดบ้างเล่า”


“นกตัวที่หนึ่ง ช่วยกอบกู้ความรักของแม่หญิงคาซึยะคนงาม นกตัวที่สอง พระองค์ได้นางกำนัลเพิ่มอีกสักคน และนกตัวที่สาม นางกำนัลคนนี้เป็นถึงธิดาข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ในกรมเกษตร… คุโรคาวะสนใจผลไม้ทางตอนเหนือของทาคิซาวะอยู่ไม่ใช่หรือพระเจ้าค่ะ” เนตรหรี่ลงเล็กน้อย กับคำพูดในประโยคสุดท้ายของชายหนุ่มองครักษ์ในองค์ชายรัชทายาทลำดับที่หนึ่งแห่งทาคิซาวะ


“สมกับเป็นองครักษ์ขององค์ชายฮิเดอากิ รู้กระทั่งเรื่องที่ว่าเราสนใจผลไม้ของทาคิซาวะ…ถ้าเช่นนั้น ชินเรแห่งคุโรคาวะคนนี้ ก็จะขอยิงนกทั้งสามตัวที่เจ้าเสนอมาแล้วกัน” ยูอิจิค้อมกายลงอีกเล็กน้อย ไม่ให้คนอื่นสังเกตมากนัก


“ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ องค์ชายชินเร”


…………………….

อ่า เพิ่งปั่นเสร็จ (ขอโทษในความช้าค่ะ มัวแต่นั่งโฟ่กับพ่อแม่เรื่องแพลนสิ้นปี จะไปเที่ยวววววว…แม่ถามว่า แล้วแกไม่สอบมิดเทอมเหรอ เอ่อ….อึ้งไปเลย)

อาทิตย์หน้า ท่าทางว่าจะมาดึกๆแบบนี้ เพราะที่คณะมีงาน ต้องช่วยทั้งสัปดาห์เลย แต่จะพยายามโดดงานมาพิมพ์ค่ะ ฮาฮา

พาร์ทนี้บทพี่ยูเยอะ พาร์ทที่แล้วลืมใส่บทให้พี่ยู แทบกรี๊ด ยอมไม่ได้!!!!

แล้วเจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ

ขอบคุณสำหรับการเม้นท์ และอ่าน เช่นเคย ค่ะ

ป.ล. อากาศเริ่มกลับมาหนาวอีกแล้ว รักษาสุขภาพกันด้วยน้า ]]> ณ สัตยาแห่งรัก 2009-11-23T01:35:46+09:00 Dezair FC2-BLOG http://dezair.blog124.fc2.com/blog-entry-96.html หน้านี้ ขอทำอะไรให้คณะที่บัวร้ากกกกกกยิ่ง!!ลัลล้ากับเครื่องเล่นต่างๆ อาทิ สาวน้อยตกน้ำ ชิงช้าสวรรค์ ปาเป้า (ยังมีอะไหล่อยู่อีกเหรอ ชิงช้าสวรรค์อ่ะ )มันส์อย่างใหญ่ด้วยละครสะท้อนสังคมสุดแรง (สะท้อนสังคม หรือจิกกัดสังคมก็ไม่รู้งานนี้ )จุใจกับของกินมากมาย ของขายโคตรอินดี้ (ถ้าคนขายหน้าตาดี อะไรก็"จุใจ"ทั้งนั้น)เพลินเพลงจาก MILD และวงมันส์อื่นๆ(ม...ม...ไม่รู้จัก )ชิลล์สุดๆกับหนังสั้นกลางแปลง (ต้




ลัลล้ากับเครื่องเล่นต่างๆ อาทิ สาวน้อยตกน้ำ ชิงช้าสวรรค์ ปาเป้า (ยังมีอะไหล่อยู่อีกเหรอ ชิงช้าสวรรค์อ่ะ )

มันส์อย่างใหญ่ด้วยละครสะท้อนสังคมสุดแรง (สะท้อนสังคม หรือจิกกัดสังคมก็ไม่รู้งานนี้ )

จุใจกับของกินมากมาย ของขายโคตรอินดี้ (ถ้าคนขายหน้าตาดี อะไรก็"จุใจ"ทั้งนั้น)

เพลินเพลงจาก MILD และวงมันส์อื่นๆ(ม...ม...ไม่รู้จัก )

ชิลล์สุดๆกับหนังสั้นกลางแปลง (ต้องพกเสื่อมาด้วยมั้ย)

นิทรรศการวิชาการว่าด้วยเรื่องของ "สื่อ" (เอิ่ม...งดออกความเห็น)

(*ทั้งหมดในวงเล็บ คือความรั่วของบัวค่ะ ฮาฮา แต่นอกวงเล็บ คือเรื่องที่จะเกิดขึ้นจริงที่รัฐศาสตร์ค่ะ)

รัดสาดแฟร์ (หรือไม่เอาไทยวิบัติก็ รัฐศาสตร์แฟร์) เหมาะกะน้องๆม.ปลายมากมาย ที่ตัดสินใจแบบหัวเด็ดตีนขาดว่าไม่เอาตารางธาตุ ไม่เอาโปรเจ็คไทน์ ไม่เอาอินทิเกรต และกำลังงงๆ ว่าจะเข้าอะไรดี ลองมาดูแล้วจะติดใจค่ะ ฮาฮา

ส่วนที่เกินอายุม.ปลายมาแล้ว งานนี้จะให้ย้อนอายุคิดถึงงานวัดสมัยยังเด็ก มีหนังกลางแปลงด้วย (บัวก็เกิดไม่ทันอ่ะค่ะ ที่ต้องพกเสื่อไปด้วยใช่มั้ย มีสายไหมขายแถวนั้นใช่ปะ เอ๊? ไม่ค่อยรู้จักเท่าไร)

เอาเป็นว่า ถ้าใครว่าง ก็มาร่วมงานด้วยกันนะคะ (บัวก็ต้องไปช่วยแถวนั้นเหมือนกัน ไปคอยดักหญ้าอ่อน เอ้ย! ช่วยดูแลน้องๆ)

ป.ล. ในโปสเตอร์มันไม่เขียนสถานที่อ่ะค่ะ เจอกันที่นี้น้า คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สำหรับมาเอง รถไฟใต้ดินลงสถานีสามย่าน และถ้าเอารถมา จอดได้ที่จามจุรีแสควร์ค่ะ ค่าจอด ชั่วโมงละ 10บาท 2ชั่วโมงแรกฟรีนะคะ

แล้วเจอกันน้าาาาาา
(งานนี้ไม่จำกัดอายุค่ะ สามารถพาผู้ปกครองมาได้ เผื่ออยากกินอะไร จะได้...แม่...ขอตังค์หน่อย...)

]]> Category: None 2009-11-17T23:46:29+09:00 Dezair FC2-BLOG http://dezair.blog124.fc2.com/blog-entry-95.html FIC : ณ สัตยาแห่งรักAKANISHI JIN X KAMENASHI KAZUYABy : Dezair……………………..บทที่ 11ถึงจะไม่ใช่คนช่างอดทนนัก หากแต่คาซึยะก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะเข้าหาชายผู้นั้นก่อน อะไรสักอย่างฉุดรั้งให้รอคอยอย่างไม่มีเหตุผล ได้แต่เฝ้าแอบมองร่างสูงที่ปฏิบัติตัวอย่างคนห่างเหิน นานๆครั้งจึงจะถามไถ่ และน้อยครั้งที่จะสบตา ทว่าทั้งอย่างนั้น ด้วยว่ารับปากกับเพื่อนชายชาวต่างแดนเอาไว้แล้ว คาซึยะจึงจำเป็นที่จะต้องออกจาก AKANISHI JIN X KAMENASHI KAZUYA
By : Dezair
……………………..
บทที่ 11


ถึงจะไม่ใช่คนช่างอดทนนัก หากแต่คาซึยะก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะเข้าหาชายผู้นั้นก่อน อะไรสักอย่างฉุดรั้งให้รอคอยอย่างไม่มีเหตุผล ได้แต่เฝ้าแอบมองร่างสูงที่ปฏิบัติตัวอย่างคนห่างเหิน นานๆครั้งจึงจะถามไถ่ และน้อยครั้งที่จะสบตา ทว่าทั้งอย่างนั้น ด้วยว่ารับปากกับเพื่อนชายชาวต่างแดนเอาไว้แล้ว คาซึยะจึงจำเป็นที่จะต้องออกจากเรือนไปดูแลพาเที่ยวเมืองอย่างไม่อาจบิดพลิ้วได้ ซึ่งนั่นหมายถึงการทิ้งเรื่องราวระหว่างตนและอาคานิชิ จิน ให้ค้างคา



วันนี้ก็เช่นกัน ที่คาซึยะออกไปพาเพื่อนชมเมือง ทว่าสีหน้าไม่สู้ดีกลับทำให้ถูกเฮนรีไล่ให้กลับเรือนเสีย คงเพราะหลายวันที่ผ่านมา ทั้งคาซึยะและจินไม่ได้พูดจากันเลย ซ้ำอาคานิชิ จิน ยังติดงานที่กรมกลาโหม ให้ไม่อาจกลับเรือนตามเวลา รวมถึงตัวคาซึยะเองที่ออกไปตะลอนกับเพื่อนมาเสียทั้งวัน พอจินกลับเข้ามา คาซึยะก็หลับไปแล้ว และพอจินตื่นไปทำงานตอนเช้า คาซึยะก็ยังไม่รู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ เมื่อช่วงเวลาที่แม้แต่พบหน้ายังไม่มี คำถามขององค์ชายผู้พี่ก็กลับมาอีกครั้ง


‘ตัวน้องเองก็อยากประคับประคองชีวิตคู่ครั้งนี้ต่อไปใช่ไหม’


ร่างโปร่งเดินทอดน่องเอื่อย ขณะก้าวเท้าเข้ามาในเรือนอาคานิชิ เพียงเท่านั้น นางรับใช้ก็วิ่งเข้ามาบอกว่า วันนี้ อาคานิชิ จิน กลับแต่หัววัน


“แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ใด” เรือนนั้นเงียบแสนเงียบ ท่านผู้หญิงโซระไม่อยู่ เพราะไปเที่ยวชานเมืองตั้งแต่เช้าตรู่ตามประสาสตรีวัยปลายที่ออกหาสถานที่สงบพักผ่อนจิตใจ


“ที่สวนหน้าห้องของท่านเจ้าค่ะ” คาซึยะยิ้มบางแทนคำขอบคุณ สองจิตสองใจไม่รู้จะไปพบหน้าดีหรือไม่ ทั้งที่ความกล้าในใจยังไม่มากพอให้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ทว่าความคิดถึงห่วงหากลับเอ่อล้นจิตใจ จนสุดท้ายแล้วก็ได้แต่เสเท้าก้าวไปยังห้องพักผ่อน


…เห็นหน้าสักหน่อยก็คงดีหรอก เพียงแค่ชั่วครู่ก็ยังดี แล้วสัญญาว่าจะรีบไปที่ใดก็ได้ ก่อนที่ชายผู้นั้นจะหันกลับมามอง…


คาซึยะเดินไปยังจุดที่นางรับใช้บอกกล่าว ภาพที่เห็นคือชายผู้หนึ่งกำลังปลูกต้นไม้ลงกระถางดินเผาใบเล็กอย่างขะมักเขม้น ข้างกายมีหนังสือวางเคียง ให้ร่างโปร่งต้องก้าวเท้าเข้าไปหาให้มากขึ้น เพื่อจะได้มองให้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังปลูกอะไร ทว่าคนที่ประสาทสัมผัสไวจากการฝึกฝนทางการทหารมาแต่เล็กหันควับกลับมา ชวนให้เท้าที่กำลังก้าวอย่างเงียบเฉียบต้องชะงักค้าง



“เอ่อ…ปลูกอะไรอยู่” จะหนีก็ใช่ที่ คาซึยะเลยตามน้ำ เดินเข้ามานั่งยองลงข้างกายคนที่กำลังกลบดินลงกระถาง สายตาเหลือบไปยังหนังสือที่วางเอาไว้ ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อพบว่าตัวอักษรภายในนั้นเป็นภาษาตะวันตกที่อีกฝ่ายไม่เคยร่ำเรียน เขาเงยหน้ามองชายหนุ่ม ฝ่ายนั้นมองเขาอยู่ก่อนแล้ว และทันทีที่สบตา ดวงตาคมดุก็ตวัดกลับไปสนใจดินในกระถางแทน


“ท่านอ่านรู้เรื่องหรือ” มือเล็กหยิบหนังสือขึ้นมากวาดสายตาอ่าน ก่อนจะต้องกลั้นยิ้มเอาไว้เมื่อพบว่าภาพประกอบใต้ตัวอักษรนั้น คือดอกไม้ที่เขาเคยบอกว่าชอบเพราะมันสีคล้ายน้ำทะเล แม้ในรูปจะเป็นเพียงลายเส้นวาด และไม่มีสีสันใดๆก็ตาม


“ข้าดูเฉพาะรูป” มือขาวพลิกดูหน้าแรกๆ ก็พบว่ามันมีรูปประกอบในการปลูกต้นไม้เป็นระยะ


…ชายผู้นี้…


เมื่อไรกัน เมื่อไรจะคิดถึงตัวเองก่อนคิดถึงเขา แม้กระทั่งเราสองคนทะเลาะกัน ท่านก็ยังเจียดเวลามาปลูกต้นไม้ที่ข้าชอบอย่างนั้นหรือ จิน…ทำไมท่านต้องทำอะไรเพื่อข้ามากขนาดนี้


“วางลงเถอะ ข้าจะดูต่อ” เสียงทุ้มบอกเรียบ ให้คาซึยะได้สติ ก่อนจะยิ้มกว้างใส่คนพูด แล้วขยับหนังสือหนี


“ดูแค่รูป เกิดปลูกผิดวิธีขึ้นมาไม่แย่หรือ ต้นนี้ข้าชอบเสียด้วย ถ้าดอกไม่บาน ข้าจะเอาเรื่องท่านให้ถึงที่สุดเชียว… ใส่กรวดรองใต้กระถางหรือยัง อย่ากดดินหนักนัก ในหนังสือเขียนไว้ว่ามันชอบดินโปร่ง ร่วนซุย ถ้าใส่กระถางแบบนี้ ยกไปวางในห้องได้ไหม ข้าอยากตื่นตอนเช้าแล้วเห็นมันใกล้ๆ เอ…แต่มันชอบแสงแดดรึเปล่า” จินมองคนที่พูดเจือยแจ้วแล้วได้แต่ก้มหน้าลง พลางถอนหายใจแผ่วเบา


สุดท้ายแล้ว…ไม่ว่าอย่างไร เขาก็โกรธคาซึยะไม่ลง ต่อให้ทำมึนตึงใส่ แต่เมื่อรอยยิ้มหวานมาวาดอยู่ใกล้ๆ ความรู้สึกปวดร้าวในใจก็มลายหายไม่ทิ้งแม้แต่เศษซากของความเจ็บปวด คาซึยะมีอิทธิพลต่อเขาเหลือเกิน ต่อให้หมดสิ้นทุกลมหายใจ ก็คงลืมไม่ลงแม้แต่รอยยิ้มสดใสนี้


“ถ้ามันชอบแสงแดด ก็ปลูกไว้ตรงริมระเบียงทางเดิน รอดอกบานเมื่อไร ก็ให้คนตัดไปจัดแจกันวางในห้องก็ได้” จินตอบ ทว่าสายตาก็ยังจมอยู่กับกระถางดินเผาในมือ



“พูดกับข้าหรือ พูดกับข้าทำไมไม่มองหน้าข้า หรือท่านพูดกับกระถางต้นไม้?” วาจาชวนเอาเรื่อง ทำเอาชายหนุ่มต้องยิ้มบาง ก่อนจะเงยหน้ามอง


“ข้ากลบดินอยู่ ไม่เห็นหรือ ประเดี๋ยวดอกไม่บานอย่างที่เจ้าหวัง จะมาหาเรื่องข้าไม่ได้หรอกนะ เพราะมัวแต่เงยหน้ามองเจ้าคุยเจื้อยๆ” คาซึยะตาโต ก่อนจะร้องลั่น


“ใครคุยเจื้อยๆกัน! ข้าอุตส่าห์แปลให้ท่านฟังหรอก!” จินเพียงแค่ยิ้มบาง ชวนให้คนกำลังจะโวยวายได้แต่เงียบ แล้วเสสายตาลงอ่านหนังสือในมืออย่างไม่มีที่ไป ก็สายตาจินชวนหวั่นไหวน้อยเสียเมื่อไร ชายผู้นี้จะมีอำนาจเหนือความรู้สึกนึกคิดของเขามากเกินไปแล้ว จากคนติดตามของเจ้าพี่ กลายเป็นคนห่างเหินที่ไม่กล้าแม้แต่จะเขียนจดหมายถึง ก่อนจะกลับมาทบทวนความทรงจำอีกครั้ง เมื่อได้ร่วมงานกัน แล้วสุดท้ายเป็นอย่างไร


ชายผู้นี้ก็กลายเป็นคนที่ครอบครองทุกสิ่งทุกอย่างของคาซึยะนับตั้งแต่นั้นมา


“ยิ้มอะไร!” ร่างโปร่งดุเสียงเบา ให้กับคนที่มองเขาแล้วยิ้มบาง ยิ้มอยู่นั่น ไม่รู้จะยิ้มอะไรนักหนา มีเรื่องใดชวนอารมณ์ดีอย่างนั้นหรือ


“เพื่อนของเจ้ากลับไปแล้วหรือ” จากที่ต้องเป็นคนตอบคำถาม กลายเป็นจินที่ชวนถามเสียเอง


“เขาจะขึ้นเรือพรุ่งนี้เช้า จินไปส่งด้วยกันนะ”


“เขารู้จักข้าหรือ” คาซึยะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น ก่อนจะบอกเสียงเบา


“ข้าบอกเขาแล้ว ว่า…ข้าแต่งงานกับท่าน จิน…ข้าไม่ได้คิดจะลืมท่านหรอกนะ เพียงแต่ เพราะกลัวว่าท่านจะรู้สึกไม่ดี ถ้าท่านไปด้วย และเห็นข้ากับเฮนรีพูดภาษาตะวันตกที่ท่านฟังไม่รู้เรื่อง ข้าไม่อยากให้ท่านรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน ท่านยิ่งชอบน้อยใจข้าอยู่ด้วย” จินนิ่งงัน ด้วยคาดไม่ถึงกับความคิดของคาซึยะ นอกจากนั้น เขายังไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะยอมเปิดเผยสถานะของตนเองกับเขาให้เพื่อนชายผู้นั้นรับรู้ ทั้งที่ในความเป็นจริง ไม่มีเหตุผลใดเลย เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาพวกเขาทะเลาะกัน ถึงขั้นไม่พูดไม่จาเสียด้วยซ้ำ


“เจ้ากังวลเรื่องนี้หรอกหรือ ข้าไม่เคยรู้มาก่อน” ร่างสูงพูดเสียงแผ่ว ความรู้สึกพรั่งพรูจนอดใจแทบไม่ไหว ไม่คิดว่าคาซึยะจะคิดเรื่องของเขาถึงเพียงนี้ จากเด็กน้อยผู้แสนเอาแต่ใจ กลับกลายเป็นคนที่คำนึงถึงความรู้สึกของเขา


“บางครั้งแล้ว ใจชายก็ยากหยั่งถึง…” เสียงใสทวนคำพูดขององค์ชายหนุ่ม ให้ร่างสูงหัวเราะน้อยๆ


“เจ้าไปจำมาจากที่ใด” คนตรงหน้าโคลงศีรษะไม่ยอมปริปาก เอาแต่สบตาเขา ถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิด และความหวั่นไหวในหัวใจ ให้รับรู้ แม้ความเงียบจะครอบงำ หากแต่ความอึดอัดตลอดหลายวันที่ผ่านมากลับคลี่คลาย ส่วนความคิดถึงและห่วงหาทบทวีจนแม้แต่หัวใจตนเอง ยังไม่อาจฉุดรั้ง


‘…ขาดชายผู้นั้นไปเสียคน น้องจะรู้ว่าไม่มีใครในแผ่นดินนี้อีกแล้ว ที่ตามใจน้องได้เสมอเหมือน อาคานิชิ จิน ผู้นั้น’


ร่างโปร่งขยับเข้าไปหา ยืดใบหน้าเข้าไปแนบชิด ก่อนจะกดกลีบปากบางลงกับแก้มสาก ให้จินได้แต่นิ่งงัน หันมองคนที่ถอยห่างกลับไปยังที่เดิม แล้วยิ้มบาง โคลงศีรษะไปมา ก่อนจะกลับไปตั้งอกตั้งใจกับการกดดินลงกับกระถางดินเผา ทั้งๆที่ปากก็เอ่ยต่อ



“คนอื่นเห็นจะว่าอย่างไร ‘สตรี’ แห่งราชวงศ์ทาคิซาวะ…” คำพูดเงียบหาย เมื่อริมฝีปากที่กำลังจะบ่นเรื่องมารยาทสตรีให้คาซึยะฟัง ถูกคนไม่อยากฟังปิดด้วยกลีบปากตัวเอง ทันทีที่ความอ่อนนุ่มสัมผัสลงมา ฝ่ามือหนาก็ละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง หันไปประคองใบหน้าขาวให้กลายเป็นผู้รับจุมพิตร้อนรุ่มจากเขาแทน


“อื้ม” ริมฝีปากถอดถอนไปแล้ว แต่คาซึยะยังหอบหนัก มือหนาลูบไล้ผิวหน้า เศษดินจากมือของเขาติดบนแก้มขาว ชวนให้เอ็นดูเหมือนคาซึยะเป็นเด็กตัวน้อยที่แสนซุกซน


“หน้าเจ้ามอมแมมไปหมด…ไปอาบน้ำเถอะ” ร่างสูงลุกขึ้นฉุดแขนเล็กให้ลุกตาม ก่อนจะจับจูงเดินนำเข้าเรือน ให้คาซึยะต้องรั้งเอาไว้


“ท่านมาด้วยทำไม ข้ารู้ทางไปอาบน้ำหรอก” จินยิ้มบาง ก่อนจะตอบกลับมา อย่างที่ทำเอาคาซึยะร้อนผ่าวไปทั้งหน้า


“แต่เจ้าไม่รู้ไม่ใช่หรือ ว่าส่วนใดของหน้าที่มอมแมม ข้าอาบด้วย จะได้ช่วยเช็ดออกให้อย่างไร”


ใครว่าชายผู้นี้เป็นไม้ยืนต้นกัน ไม้เลื้อยสิไม่ว่า!!


“ท่าน…หายโกรธข้าแล้วใช่ไหม” ไหนๆก็ไม่เห็นทีท่าว่าจะรอด คาซึยะเลยถามเป็นเงื่อนไขเสียเลย ถ้าชายผู้นี้บอกว่า ‘ยัง’ ล่ะก็ เขาไม่ยอมให้อาบด้วยแน่


จินยิ้มบาง


“ข้าเคยโกรธเจ้าเสียที่ไหน”


“ก็นี่…กับ…ตอนเรื่องดอกกล้วยไม้” ร่างสูงนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะดึงรั้งร่างบางเข้ามากอด


“แล้วรู้ตัวไหม ว่าไม่ว่าจะตอนนี้ หรือตอนนั้น เจ้าก็ยังง้อคนเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย สมัยเด็กอย่างไร สมัยนี้ก็อย่างนั้น ที่ตะวันตกไม่สอนวิธีง้อแปลกใหม่มาเลยหรือ”


“วิธีง้อแปลกใหม่?” จินก้มลงไปชิดใบหูเล็ก ก่อนจะเผยความลับ ‘วิธีง้อ’ ให้อีกฝ่ายเรียนรู้เสียบ้าง และเพียงเท่านั้น โหนกแก้มขาวก็ขึ้นสีเสียจน ชายหนุ่มเปลี่ยนจากการกระซิบริมหู เป็นการขยับมาอ้อยอิ่งที่ผิวแก้มมอมแมมนั่นเสียแทน


ถึงการง้อของคาซึยะจะเป็นดังเดิมกับเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว ทว่าท่าทีของอาคานิชิ จิน กลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ร่างโปร่งคงอยากถาม ว่าเหตุใด เด็กหนุ่มตอไม้ในยามนั้น จึงกลายเป็นชายหนุ่มมากกำหนัดในยามนี้ ทว่า ก็คงได้คำตอบดังที่จินเคยตอบมาแล้ว


…จากคนที่ห่างไกล กลายมาเป็นคู่ชีวิต จะให้อาคานิชิ จิน ปฏิบัติตัวเช่นเดิมกับเจ้าได้อย่างไร…

.

.

.

.

.

เด็กหนุ่มที่กำลังนั่งนิ่งอยู่ในสวนของเรือนอาคานิชินั้น มีบรรยากาศที่ไม่น่าเข้าใกล้เป็นที่สุด เด็กน้อยคาซึยะบอกกับตัวเองเช่นนั้น หากแต่เมื่อรับปากกับเจ้าพี่มาแล้ว ว่าจะง้อ อาคานิชิ จิน เต็มความสามารถ ก็ทำให้ไม่อาจถอยได้แม้แต่ก้าวเดียว ได้แต่เดินเข้าไปหา ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วค้ำสองแขนกับหน้าขาของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก


เพียงเท่านั้น เด็กหนุ่มก็ขยับหนี หากแต่มือเล็กกำจิกกางเกงไว้เสียแน่น ถึงจะขยับอย่างไร ก็ไม่อาจหลุด


‘ข้ามาช่วย…เห็นเจ้าพี่ว่า วันนี้ท่านจะลงต้นไม้ใหม่ ให้ข้าช่วยนะ…นะ…’ มือเล็กเขย่าต้นขาอย่างอ้อนวอน ทว่าอีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมหันกลับมามอง


‘ตามใจเถอะ’ แต่ก็ยังดี ที่อย่างน้อยก็มีคำตอบให้ เด็กน้อยยิ้มกว้าง ก่อนจะยื่นหน้าดูมือใหญ่ที่กำลังตักดินใส่กระถาง


‘ให้ข้าช่วยอะไรไหม ใส่ดินน้อยแบบนั้น จะพอหรือ ต้องรดน้ำไหม เคยเห็นโนบุทากะใส่อะไรในดินด้วยก็ไม่รู้ บอกว่าเป็นตัวเร่งดอกงาม ท่านมีไหม ถ้าไม่มี ข้าจะไปขอโนบุทากะมาให้’


‘มี’ คำตอบมีเพียงเท่านั้น จากคำชวนคุยยาวเหยียด หากแต่เด็กน้อยไม่ย่อท้อ รับปากแล้วว่าจะรั้งอาคานิชิ จิน กลับมา ถึงจะยากสักเพียงไร ก็ต้องทำให้ได้


‘คราวนี้จะปลูกต้นอะไรหรือ’


‘กล้วยไม้กระมัง’ เพียงชื่อพันธุ์ ก็ทำเอาเด็กน้อยหน้างอ …เจ้าต้นนี้อีกแล้วเชียว! เจ้าต้นที่แย่งเวลาทั้งหมดของอาคานิชิ จิน ไปจากเขา… ไม่เห็นจะสวยเสียเท่าไรเลย ทำไมจินถึงอยากปลูกมันนัก…


ความเงียบของคนที่ชวนคุยเสียงสดใสมาตั้งแต่แรก ทำเอาเด็กหนุ่มต้องเหลือบมอง และได้พบว่าคนที่ยังค้ำสองแขนกับหน้าขาของเขามีสีหน้าที่บอกให้รู้ว่าไม่พอใจ เขาวางอุปกรณ์ลงกับพื้น ทำเอาเด็กตรงหน้ารู้สึกตัว


‘เจ้าไม่ชอบกล้วยไม้หรือ’ เด็กน้อยพยักหน้ารับ


‘มันทำให้ท่านไม่เล่นกับข้านี่นา จิน…ข้าสู้กล้วยไม้ไม่ได้เชียวหรือ’ คำถามท้ายประโยคนั้นส่อแววน้อยใจทั้งในน้ำเสียงและแววตาที่ทอดมอง พาเอากำแพงหินในใจที่อุตส่าห์ก่อร่างสร้างมันขึ้นมาตั้งแต่ต้นพังทลายลงอย่างไม่เหลือแม้แต่ซากปรักหักพัง


‘ไม่เคยมีอะไรเทียบเท่าเจ้าได้…ข้าขอโทษที่เอาเวลาไปดูแลกล้วยไม้เสียหมด’ นั่นก็เพราะรู้ว่าดอกมันสวยเพียงไร อยากรอให้ดอกบานเต็มที่ จะได้ยกไปให้คาซึยะได้ดูให้ชื่นใจ แต่กลายเป็นว่าการที่เขาเอาเวลาทั้งหมดมาดูแลต้นไม้ที่ตั้งใจจะให้คาซึยะ กลับกลายเป็นชนวนเหตุให้เด็กน้อยอิจฉา และพาลตัดดอกกล้วยไม้ทิ้ง


‘ข้าก็ขอโทษเหมือนกัน จินไม่โกรธข้าแล้วนะ’ การพยักหน้ารับของเด็กหนุ่ม ทำเอารอยยิ้มสดใสของเด็กน้อยฉายชัด อย่างที่ทำเอาหัวใจเต้นแรง จนต้องรีบหันกลับไปสนใจกระถางต้นไม้ต่อ ในขณะที่เสียงสดใสยังดังข้างกาย ถามนั่น ถามนี่ไม่หยุดหย่อน บอกให้รู้ว่าเจ้าของคำถามมีความสุขเพียงใด และนั่น หมายถึงความสุขของอาคานิชิ จิน ด้วย

………………

เพื่อนชายชาวต่างแดนของคาซึยะกลับไปแล้ว แม้ตอนกลับจะวุ่นวายอยู่บ้าง เพราะคนที่ติดตามคาซึยะไปด้วย แสดงทีท่าบอกให้รู้ว่าทั้งรักทั้งหวงร่างโปร่งเพียงใด และแสดงออกจนคาซึยะและเพื่อนไม่กล้าแม้แต่จะกอดกันเป็นการล่ำลา ทำได้เพียงส่งยิ้มเพียงเล็กน้อยให้แก่กันเท่านั้น


“เลิกทำหน้าเคร่งได้แล้ว” คาซึยะหันมากระเซ้า หลังส่งเรือลำใหญ่ให้ออกสู่ทะเลไปพร้อมกับเพื่อนรัก


“ข้าทำหน้าเคร่งอย่างนั้นหรือ” จินหันมาถาม ขณะเดินเคียงกันไปบนถนนสายหลักที่พลุ่กพล่านไปด้วยผู้คน และข้าวของที่วางขายสองข้างทาง


“เคร่งมากเสียด้วย ขนาดเฮนรียังไม่กล้าคุย”


“แต่เขาบอกให้เจ้าสอนข้าพูดด้วยไม่ใช่หรือ” คาซึยะตาโต หันกลับมามองคนร่างสูง


“ท่านฟังรู้เรื่องได้อย่างไรกัน!” จินเพียงยิ้ม ไม่ตอบ ได้แต่ก้าวขาเดินให้คาซึยะวิ่งตามไปคว้าแขนร้องถามเสียงเจื้อย ว่าเหตุใด อาคานิชิ จิน จึงจับใจความภาษาตะวันตกได้


“มีคู่ชีวิตนิสัยซุกซน ซ้ำยังเป็นขวัญใจคนนั้นทีคนนี้ที ถ้ามัวแต่ซึมกะทือ ก็คงคว้าไม่ทัน ว่าอย่างนั้นไหม” ร่างโปร่งถลึงตาใส่คนพูดที่ยังยิ้มบางไม่เปลี่ยน


“ข้าหรือซน” มือใหญ่วางลงกับหน้าท้องแบนราบของคนที่ทำหน้าขึงขังอยู่ข้างกาย


“หวั่นใจนักว่าลูกของข้าสี่คน คงซนไม่แตกต่างจาก ‘แม่’ กระมัง” คาซึยะนิ่งชะงัก มองใบหน้าคมที่ก้มต่ำมองท้องของเขา แล้วได้แต่สะท้อนในใจ


ลูกสี่คน…แต่คาซึยะอยากมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ถ้ามีถึงสี่คนเพื่อให้คำสาปแช่งสิ้นสุด และกลับไปเป็นคนปกติ แต่ต้องหวาดหวั่นกับสถานะในสังคม หากเป็นชาย จะหลอกลวงคนรอบข้างต่อไปได้อย่างไร ทั้งที่เป็นชาย แต่ปกปิดเป็นหญิงไปตลอดชีวิตอย่างนั้นหรือ สู้คาซึยะทุกข์ทนกับสภาพครึ่งชายครึ่งหญิง ไปจนกว่าจะสิ้นลมหายใจยังจะดีเสียกว่าลากให้อาคานิชิ จิน มาตกระกำลำบากร่วมกันบิดเบือนความจริง


“คาซึยะ” เสียงเรียกให้ร่างโปร่งได้สติ คาซึยะยิ้มบาง


“ข้าเหนื่อย อยากกลับเรือนไปพักผ่อน”


“เหนื่อยที่ต้องตื่นแต่เช้ามาส่งเพื่อน หรือเหนื่อยเพราะเมื่อวาน…” กำปั้นเล็กทุบอั่กลงกับอกกว้าง ก่อนที่ร่างโปร่งจะหมุนตัวเดินหนี ทิ้งไว้เพียงใบหูที่โผล่พ้นปอยผม ที่กลายเป็นสีแดงเรื่อ อย่างที่คาดเดาได้ไม่ยาก ว่าใบหน้าขาวจะแดงเพียงใด


…………..


เวลาผ่านพ้น พร้อมๆกับที่ร่างกายของคาซึยะค่อยๆเปลี่ยนแปลง หน้าท้องเริ่มนูนเด่น ในขณะที่สภาพการเป็นหญิงนั้น ไม่กลับไปเป็นชายอีกเลย นับตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าตั้งครรภ์ ทุกวันนี้ การเคลื่อนไหวจึงเป็นไปอย่างยากลำบาก ต้องมีคนคอยประคบประหงมดูแล ซึ่งนั่นไม่ใช่ใครอื่นใด อาคานิชิ จิน นั่นเอง


แม้วันที่ต้องเข้ากรมกลาโหม ก็ยังรีบกลับ ซ้ำยังกลับเร็วขึ้นทุกวันเสียด้วย ดังเช่นวันนี้ ที่แม้ตะวันจะยังไม่ทันคล้อยต่ำ ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวขาเข้ามาในเรือนเสียแล้ว


“จิน…วันนี้กลับเร็ว” ร่างโปร่งกำลังช่วยท่านผู้หญิงโซระปั้นแป้งสำหรับทำขนม ข้างกายมีเรโอะ น้องชายของจินคอยช่วยเหลือเป็นลูกมือ


“จินมาพอดี มาช่วยดูคาซึยะทีเถอะ เลอะเทอะไปหมดแล้ว แม่จะเข้าไปดูในครัวเสียหน่อย” ท่านผู้หญิงโซระยกงานทั้งหมดให้บุตรชายคนโตที่เพิ่งกลับเข้ามา จินกวาดสายตามองภาพตรงหน้า ที่น้องชายอย่างเรโอะกำลังช่วยคาซึยะปั้นแป้ง และดูจะนั่งชิดจนเกินไปในสายตาของเขา


“ไม่มีงานหรือ เรโอะ”


“วันนี้ที่กรมได้พัก ข้าเลยมาช่วยคาซึยะทำขนม นางฝีมือแย่เข้าขั้น เห็นทีขนมวันนี้คงจะรสชาติพิกล” ทั้งที่ตามมารยาทแล้ว เรโอะควรเรียกคาซึยะว่า ‘พี่สะใภ้’ หากแต่กลับเรียกชื่อจริงอย่างสนิทสนม นั่นจะเพราะใคร ก็เพราะคาซึยะอย่างไร ที่ไม่ยอมให้ใครเรียกตามตำแหน่ง แต่ให้เรียกชื่อเท่านั้น จินก็เข้าใจหรอก ว่าคาซึยะไม่ชื่นชอบเอาเสียเลยกับคำว่า ‘ภรรยา’ หรือ ‘สะใภ้อาคานิชิ’ แต่…ก็ยังอดนึกขุ่นไม่ได้


ไม่ใช่ไม่พูด จะหมายถึงการไม่รู้สึกรู้สาอะไร เพียงแต่จินเลือกที่จะเก็บเอาไว้ และปล่อยให้เลยผ่านไป เพราะรักคาซึยะมากเกินกว่าจะขัดใจคนร่างผอมบางนั่นได้


“ท่านพี่ตัดสินด้วยสายตาของท่านแล้วกัน ปั้นเป็นก้อนกลมยังบิดเบี้ยวถึงเพียงนี้” ว่าแล้ว เรโอะก็ยกจานกระเบื้องที่บรรจุแป้งก้อนเล็กๆซึ่งบิดเบี้ยวไม่สมประกอบ ต่างจากที่มารดาของเขาเคยทำเป็นประจำ


“แต่อร่อยแล้วกัน! เอามานี่ ข้าจะยกไปให้ท่านแม่โซระ” ร่างโปร่งคว้าจานจากมือเรโอะที่ยังยิ้มกว้างล้อเลียน ก่อนจะลุกขึ้นยืน ให้จินต้องเข้าประคองด้วยความห่วงใย


“ค่อยๆลุก เกิดล้มไปไม่แย่หรือ”


“ไม่ล้มหรอก”


“ประมาท… เรโอะ เจ้าเอาจานไปให้ท่านแม่ ข้าจะพาคาซึยะไปพักผ่อน เล่นมาทั้งวันใช่ไหม วันนี้นอนพักบ้างหรือยัง มื้อกลางวันเล่า ทานเยอะหรือไม่ ไม่แพ้ท้องแล้ว ก็ทานให้มากขึ้นรู้ไหม” คนเป็นน้องได้แต่ทอดมองพี่ชายที่โอบประคองคาซึยะกลับเข้าไปด้านในอย่างอดนึกทึ่งไม่ได้ จากชายพูดน้อย กลายเป็นช่างซักถามจนน่าตกใจ คาซึยะมีอิทธิพลต่อพี่เขามาเหลือเกิน


……………..


“ข้าไม่ง่วง ทำไมต้องนอนด้วย” ร่างโปร่งบ่นเสียงเบา ขณะถูกประคองกลับมาที่ห้องพักผ่อน


“ล้มตัวลง ประเดี๋ยวก็หลับ …อย่าดื้อนักเลย คาซึยะ ยิ่งนานวันยิ่งดื้อ หรือเพราะว่าลูกดื้อ ก็เลยพาลเป็นดื้อทวีคูณ”


“อย่าว่าลูก” คนในอ้อมแขนบอกเสียงแข็ง หน้าเง้างอ ให้จินยิ้มบาง หลายเดือนที่ผ่านมา ไม่เพียงแต่สรีระของคาซึยะที่เปลี่ยนไปเป็นหญิงอย่างสิ้นเชิง และหน้าท้องที่นูนขึ้นมา แต่การเปลี่ยนแปลงทั้งหลาย ยังรวมไปถึงความรู้สึกนึกคิดของพวกเขาสองคนด้วย ระหว่างเขาและคาซึยะไม่ได้มีกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น หากแต่มีอีกชีวิตที่อยู่ตรงกลาง ให้ต้องประคบประหงม ดูแล และปกป้อง แม้จะดื้อสักเท่าไร แต่คาซึยะกลับไม่ดิ้นรนจะไปทำงานที่กรมกลาโหม สมัครใจพักผ่อนที่เรือนเพื่อบำรุงร่างกายให้แข็งแรง


“ถ้าห่วงลูก ก็พักผ่อนบ้าง ลูกจะได้แข็งแรง” มาเช่นนี้ ร่างโปร่งก็ได้แต่โอนอ่อนถึงจะหน้างองุ้ม ทรุดกายลงนอนกับฟูกที่นางรับใช้ตระเตรียมไว้ให้แล้ว เพียงพักเดียวเท่านั้น คนที่ว่าไม่ง่วง ก็หลับสนิทให้จินต้องยิ้ม ทรุดตัวลงนั่งใกล้ๆ ลูบไล้ใบหน้าหวานด้วยทั้งรักทั้งห่วงหวง


…………..

อาคานิชิ จิน ยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักผ่อนของตน ได้แต่มองนางรับใช้เดินเข้าออกอย่างเร่งรีบ ทว่าไม่อาจเข้าช่วยเหลือได้ ในขณะที่องค์ชายรัชทายาทฮิเดอากิประทับอยู่ไม่ไกล และมีทีท่าร้อนรนพอๆกับองครักษ์นากามารุที่ชะเง้อคอราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงด้านใน ส่วนองค์กษัตริย์และองค์ราชินีประทับอยู่บนตั่งที่ข้ารับใช้ยกมาถวาย สีพระพักตร์เคร่งเครียดและพะว้าพะวงฉายชัด ส่วนท่านผู้หญิงมามิและสามีกลับยืนนิ่ง ทว่าสองมือประสานแน่นราวกับกำลังขอพร นี่ยังไม่นับรวมมารดาของจินเอง ที่เพียงแค่มองหน้า ก็ตระหนักรู้ว่านางกังวลเพียงใดกับสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นภายในห้อง



“แอ้!! แอ้!!” เสียงร้องแปลกประหลาดดังมาจากในห้อง เปลี่ยนสีหน้าของผู้รอคอยใจจดใจจ่อให้กลายเป็นตื่นเต้นยินดีในชั่วพริบตา


พักใหญ่ นางรับใช้ก็เปิดประตูออกมาพร้อมกับทารกน้อยในห่อผ้าขาว ให้ผู้คนที่มารอคอยได้รุมล้อม


“เป็นชายเพคะ” จินเดินเลี่ยงเข้าห้อง ตรงไปยังหลังฉากไม้กั้น คาซึยะกำลังถูกประคองเปลี่ยนเครื่องแต่งกายอยู่บนฟูก ใบหน้าขาวยังซีดเซียว หากแต่ทันทีที่เหลือบเห็นเขา คาซึยะก็ยิ้มบางอ่อนล้าทว่าดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขล้น


“จิน” ร่างโปร่งเรียกหา ให้เจ้าของชื่อทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง โอบกอดคู่ชีวิตด้วยความรัก


“เราได้ลูกชาย คาซึยะ เจ้าเก่งมาก เหนื่อยไหม” คาซึยะเพียงแค่เงยหน้ามองแล้วส่ายศีรษะไปมาเป็นคำตอบ จินรับผ้าชุบน้ำสะอาดจากนางรับใช้มาเช็ดใบหน้าขาว


“ข้าอยากเห็นหน้าลูก จิน” ร่างโปร่งเอ่ยปากเสียงแผ่ว เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ องค์กษัตริย์เสด็จเข้ามาในห้องพร้อมเด็กชายตัวน้อยในอ้อมพระกร


“คาซึยะ ลูกเจ้าหน้าตาน่าชังนัก ถอดริมฝีปากของเจ้ามาไม่มีผิด แต่ตาเหมือนอาคานิชิ…จริงสิ แล้วเมื่อใดโหรหลวงจะคำนวณเวลาตกฟากเสร็จเสียที หลานของเราควรตั้งชื่อใดจึงจะเป็นมงคล”


แล้วจากนั้น ก็เป็นการแสดงความยินดีของผู้คนที่เข้ามาห้อมล้อม คาซึยะได้แต่ยิ้มบางแทนคำขอบคุณ ก่อนที่แพทย์หลวงจะขออนุญาตให้ร่างโปร่งได้พักผ่อน ภายในห้องจึงเงียบลงเมื่อแขกเหรื่อแยกย้ายจากไป เหลือเพียงคาซึยะและจินเท่านั้น ในขณะที่เด็กน้อยผู้ยังไม่ได้รับการตั้งชื่อ ถูกพาไปยังห้องที่ถูกเตรียมไว้ให้แล้ว ทว่า…ไม่ทันที่คนทั้งคู่จะได้อยู่กันเพียงลำพัง นางรับใช้ก็เข้ามาขออนุญาตพาโหรหลวงผู้เคยทำนายโชคชะตาของคาซึยะเมื่อเกือบยี่สิบปีที่แล้ว เข้ามาในห้อง


“เด็กชายผู้นี้ เวลาเกิดเป็นมงคล ฤกษ์ยามเกื้อหนุน แต่เขาต้องมีพี่น้อง เพราะโชคชะตาเขาเป็นโชคชะตาของผู้สนับสนุนคนอื่น เด็กชายผู้นี้ จะเป็นลูกเพียงคนเดียวของพวกเจ้าไม่ได้ ไม่เช่นนั้นแล้ว เงื่อนไขของสวรรค์จะเป็นดังที่เคยกำหนดชีวิตเจ้ามาแล้ว” โหรหลวงกล่าว พลางมองหน้าคาซึยะที่นิ่งอึ้งอย่างคาดไม่ถึง


“หมายความว่า…”


“หากไม่มีลูกคนต่อไปภายในสองปีนี้ สวรรค์จะขอคืน”


และนั่น หมายความว่าคาซึยะต้องมีบุตรให้ครบสี่คนดังคำทำนายอย่างนั้นหรือ ไม่เช่นนั้น ลูกคนนี้จะจากไป อันเป็นเงื่อนไข ที่มารดาเคยเล่าให้ฟัง ว่าหากไม่เลี้ยงดูเขาอย่างเด็กหญิง สวรรค์ก็จะขอคืน แล้วถ้ามีลูกครบสี่คน นั่นหมายความว่า เขาจะหมดสิ้นคำสาป แต่ต้องลุ้นระทึกว่าร่างกายจะกลับไปเป็นเพศใดอย่างนั้นใช่ไหม


“มันเป็นโชคชะตาที่พวกเจ้าทั้งคู่ต้องฝ่าฟัน ทำใจยอมรับมันเสียเถอะ” ยอมรับโชคชะตาที่กำหนดทุกสิ่งทุกอย่างอย่างนั้นหรือ ไม่อาจแม้แต่จะหลีกเลี่ยงอย่างนั้นหรือ ไม่สิ…มันเลี่ยงได้ตั้งแต่แรก คาซึยะกับจินไม่น่าจะแต่งงานกันตั้งแต่แรก ไม่น่าให้มันมาถึงไกลมากขนาดนี้เลย


ฝ่ามืออุ่นกระชับกอดให้ร่างบอบบางแนบชิดกับอกหนา มืออีกข้าง ลูบเส้นผมแผ่วเบา พร้อมกับเสียงทุ้มดังกระซิบ ให้คาซึยะได้แต่หลับตาลงอย่างไม่อาจทานทน


“ไม่เป็นไร คาซึยะ เราจะผ่านมันไปด้วยกัน”

.

.

.

.

.

‘เป็นอะไรไป ทำไมวันนี้ไม่ร่าเริง’ เด็กน้อยเหลือบตาขึ้นมามอง ดวงตาเรียวบวมเป่ง อย่างที่ทำเอาคนถามถึงกับทรุดตัวลงนั่งด้วยความตกใจ


‘ร้องไห้หรือ’ ไม่มีคำตอบใด นอกจากที่เด็กตัวน้อยโผเข้ากอดเด็กหนุ่มร่างสูง พร้อมกับแรงสะอื้นฮัก ทว่ากลับไม่ยอมเปิดปากใดๆให้ฟัง



‘เจ้าร้องไห้ทำไม บอกข้าได้ไหม’ ฝ่ามือหนาลูบเส้นผมละเอียดปลอบประโลม


‘บอก…บอกไม่ได้ ฮึก…ฮือ จิน ข้ากลัว…ฮึก ฮึก ข้ากลัว…’ บอกไม่ได้…บอกไม่ได้ว่าร่างกายนี้เปลี่ยนแปลงผิดมนุษย์มนา บอกไม่ได้ว่ากังวลกับสภาพการที่เปลี่ยนไป บอกไม่ได้…บอกไม่ได้เพราะถูกกำชับมาว่ามันเป็นความลับ


สำหรับเด็กน้อยวัยไม่ถึงสิบขวบ การเปลี่ยนแปลงกะทันหันของร่างกายส่งความร้าวรานมายังจิตใจ และมันก่อให้เกิดความหวาดกลัว หวาดหวั่น จนกลั่นออกมาเป็นน้ำตา ทั้งๆที่เกลียดหยดน้ำใสๆเหล่านี้เหลือเกิน



เด็กน้อยปิดปากเงียบเรื่องราวทั้งหมด แล้วปล่อยให้หยาดน้ำอุ่นซึมกับเสื้อ ยิ่งทำให้เจ้าของอ้อมกอดอบอุ่นโอบรัดแนบแน่นราวกับอยากรับความเจ็บปวดทั้งหมดของเด็กน้อยมาไว้ที่เขาเพียงแต่ผู้เดียว


‘ไม่เป็นไร ไม่บอกข้าก็ไม่เป็นไร อยากร้องก็ร้องเสียให้พอ ข้าจะอยู่กับเจ้าตรงนี้จนกว่าจะสงบลง ข้าจะผ่านความเจ็บปวดไปพร้อมๆเจ้า อย่ากังวล’


ไม่ว่าเมื่อไร อาคานิชิ จิน ก็ยังวอนขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในแผ่นดินนี้ ช่วยยกความเจ็บปวด ความหวั่นกลัว และความร้าวรานของคนในอ้อมแขน ถ่ายทอดมายังเขา


…ยามสุข ข้าจะหัวเราะเป็นเพื่อนเจ้า แต่ยามทุกข์ ข้าขอร้องไห้แทนเจ้าไม่ได้หรือ คาซึยะ ให้เป็นข้าเสียเองที่ร้องไห้ แล้วให้เจ้ามีเพียงรอยยิ้มเท่านั้น


รอยยิ้มของเจ้า…รอยยิ้มที่เพียงแค่เห็น ข้าก็ไม่ขออะไรอีกแล้วทั้งนั้น

…………………….


เด็กชายตัวน้อยวัยสองเดือน ได้รับนามพระราชทานจากองค์กษัตริย์ว่า อากิฮิโตะ กลายเป็นที่รักใคร่และเป็นจุดศูนย์กลางของทุกคนในเรือนอาคานิชิ รวมไปถึงท่านผู้หญิงมามิที่พักหลังมานี่ นับจากกลับจากชานเมือง ก็แทบจะไม่อยู่ติดเรือนคาเมนาชิอีกเลย แวะเวียนมาที่เรือนอาคานิชิทุกวัน จนสนิทสนมคุ้นเคยกับท่านผู้หญิงโซระเป็นอย่างดี



ส่วนคาซึยะเอง นับตั้งแต่ให้กำเนิดเด็กชายอากิฮิโตะ ก็ไม่ได้กลับไปทำงานที่กรมกลาโหมอีก ทั้งอย่างนั้น ก็ยังแอบหนีไปของานแปลเอกสารจากองค์ชายรัชทายาทอยู่เรื่อย จนเรื่องนี้รู้ไปถึงหูของสามีอย่าง อาคานิชิ จิน


“องค์ชายทรงฝากงานมาให้เจ้าทำ คาซึยะ” นั่นคือคำพูดในเย็นวันหนึ่ง หลังจากอาคานิชิ จิน กลับเข้าเรือนแล้ว และนำเอกสารติดมาด้วย ร่างโปร่งชะงัก ก่อนจะเงยหน้ามองคนพูดพร้อมรอยยิ้มอย่างที่เคยใช้ได้ผลเสมอกับชายผู้นี้


จินเพียงถอนหายใจเล็กน้อย ตั้งใจจะดุว่าหรอก ที่อีกฝ่ายแอบเขาไปของานมาทำ ทั้งๆที่มีหน้าที่หลักในการเลี้ยงดูลูกน้อยที่ยังไม่หย่านม แต่เห็นสีหน้ายิ้มอ้อนวอนเช่นนี้แล้ว ที่ตั้งใจจะกำราบให้หายดื้อ ก็เป็นต้องเหนื่อยระอากับหัวใจตัวเอง ที่รักมาก หลงมาก จนตามใจไปเสียหมด



“ไหนจะเลี้ยงลูก ไหนจะทำงาน ไม่เหนื่อยหรือ” ชายหนุ่มถาม และคำตอบที่ได้ก็คาดการณ์ไว้อยู่แล้ว ว่าอีกฝ่ายจะต้องส่ายหน้า


“จะเหนื่อยอย่างไร เวลาเลี้ยงก็มีคนมาช่วย ไหนจะท่านแม่ของข้า ท่านแม่โซระ นมก็ไม่ต้องให้ มีแม่นมอยู่แล้ว จินให้ข้าทำเถอะ…นะ” เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไปในทาคิซาวะ ที่จะมีแม่นมคอยให้นมแก่เด็กทารกแรกเกิด ซึ่งนั่นนับว่าเป็นเรื่องโชคดีทีเดียว เพราะหลังจากคลอดได้เพียงสองสัปดาห์ คาซึยะก็กลับกลายเป็นชาย และมีสภาพที่สิบห้าวันเป็นหญิง สิบห้าวันเป็นชายเช่นเดิม หากไม่มีแม่นมแล้ว อาคิฮิโตะคงอดนมไปเกือบครึ่งเดือนทีเดียว


จินถอนหายใจน้อยๆกับคำวอนขอของคนตรงหน้า ก่อนจะถามเปลี่ยนเรื่อง


“เดือนหน้า ท่านเสนาฯกรมเกษตรจะจัดงานเลี้ยงภายใน อยากไปไหม” ความจริงแล้ว คาซึยะไมได้ชื่นชอบงานเลี้ยงนักหรอก แต่ความน่าเบื่อหน่ายของการอุดอู้ในเรือน ก็กลับกลายเป็นเพิ่มความหอมหวานของกลิ่นงานเลี้ยงเสียจนแสดงสีหน้าดีอกดีใจจนเกินพอดีออกไป ให้คนถามต้องอดทนไม่ยิ้มกับท่าทางใสซื่อเช่นนั้น


“ให้ข้าไปได้หรือ”


“ได้ แต่ไม่ใช่ตำแหน่งผู้ติดตามขององค์ชายรัชทายาท แต่เป็นตำแหน่งภรรยาของข้า ยินดีไหม” คำว่า ‘ยินดีไหม’ แลดูแล้วมีหมายซ่อนความนัยมากกว่านั้น ร่างโปร่งขยับขาก้าวถอยหลังเล็กน้อย ให้ห่างไกลจากคนมือไวคนนี้


“งั้น…ข้าจะไปขอคำปรึกษาท่านแม่โซระเรื่องเครื่องแต่ง…” พูดไม่ทันจบ ร่างโปร่งก็ถูกคว้าเข้ามาในอ้อมแขนแข็งแรง ก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงต่ำจนแทบชิด ลมหายใจสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว ขณะที่สายตาทอดมองด้วยความอ่อนโยนท่วมท้น


“ข้าไม่ได้ถามว่าเจ้ายินดีเรื่องไปในตำแหน่งภรรยาหรือไม่ แต่ข้าถามว่าเจ้ายินดีเป็นภรรยาของข้าคืนนี้ไหม…ต่างหาก” ว่าแล้วเชียว ชายผู้นี้ลูกเล่นแพรวพราวนัก! มิน่าถึงเป็นเพื่อนกับองครักษ์นากามารุได้ เชื้อไม่ทิ้งกันเสียทีเดียวเชียว!



คาซึยะได้แต่จ้องตอบด้วยสายตาขุ่นเคืองเล็กน้อย หากแต่เมื่อสัมผัสจุมพิตแผ่วเบาประทับลงมาที่กลีบปากบาง ความรู้สึกทั้งหลายก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินยอมพร้อมใจ และโอนอ่อนเท่าที่จะทำได้


…มาถึงเพียงนี้แล้ว ต้องถามอีกหรือว่ายินดีจะเป็นภรรยาของท่านไหม สำหรับท่านแล้ว ต่อให้ข้าเป็นชายทั้งกายทั้งใจ ก็ยินยอมตกอยู่ใต้ร่างท่านทั้งสิ้น อาคานิชิ จิน

……………….

เสียงหอบยังไม่ทันจางหาย แต่จุมพิตอุ่นร้อนก็ยังตามประทับบนไหล่ขาวไม่ห่าง ฝ่ามือใหญ่หนาประสานกระชับกับฝ่ามือขาวเล็ก มือใหญ่อีกข้างสอดรั้งเอวเล็กให้เข้าแนบชิดทุกสัดส่วน


“จิน พอแล้ว” ไหล่เล็กกำลังเบี่ยงหนี หากแต่จะไปไหนรอด ในเมื่อร่างกายยังตกอยู่ใต้อ้อมกอดแข็งแรงนี้ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง พลางยิ้มบาง แล้วรวบร่างเล็กเข้ามาประชิดร่างกายมากขึ้น ส่งผลให้คนร่างโปร่งถึงกับหน้าแดงซ่าน กับสัมผัสหวาบหวามที่รุกเร้าหัวใจ อันเกิดจากการที่เนื้อต่อเนื้อสนิทแนบอย่างที่ไม่มีสิ่งใดขวางกั้น


…ชายผู้นี้นี่อย่างไรกัน ไม่ว่าเขาจะเป็นชายหรือหญิง ก็กกกอดอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจเลยอย่างนั้นหรือ


แต่…แบบใดที่ชอบมากกว่าเล่า ยามเขาเป็นชาย หรือยามเขาเป็นหญิง


“จิน…” ริมฝีปากเอื้อนเอ่ยเรียกชื่อ คนที่ยังกดจมูกลงกับผิวเนื้อไม่ห่าง ไม่รู้ว่าอดอยากมานานแค่ไหนนัก ถึงได้ไม่ล่าถอยเสียที จนคาซึยะจะช้ำไปทั้งตัวอยู่แล้ว อาคานิชิ จิน ก็ยังไม่มีกระจิตกระใจจะปล่อยให้นอนสบายๆบ้างเลย


“หือ?” ขณะขานรับ ทั้งจมูกและริมฝีปากยังซุกไซ้อยู่กับซอกคอขาว ให้คาซึยะต้องเบี่ยงตัวลงนอนหงาย แล้วยกมือขึ้นยันอกหนาไม่ให้ทาบทับลงมา มิเช่นนั้นแล้ว สิ่งที่อยากถาม ก็คงไม่ได้ถาม


แต่อยากถามแน่หรือ? ไม่กลัวคำตอบหรือ? หากในอนาคต คาซึยะเป็นหญิง แต่จินชอบเขาที่เป็นผู้ชายมากกว่าเล่า? หือถ้าอนาคตเขาเป็นชาย แล้วถ้าจินชอบเขาที่เป็นผู้หญิงมากกว่าเล่า?


ใครกันที่สาปแช่งเขาเช่นนี้ เขาทำอะไรผิดบาปมากนักหรือ จึงต้องชดใช้ด้วยวิถีชีวิตที่ขึ้นอยู่กับความไม่แน่นอน และหวั่นไหวทุกเวลา


“ท่าน…” ดวงตาคมทอดมองอย่างรอคอยคำถาม ให้คาซึยะสั่นวูบในใจ กลัวคำตอบของคำถาม กลัวจนแทบไม่อยากแม้แต่จะได้ยิน ทั้งที่อยากรู้เต็มอก แต่รู้แล้วในเมื่อมันไม่ช่วยอะไร ก็ไม่ควรถามใช่ไหม ในเมื่อว่ารู้แล้ว อะไรก็ไม่ดีขึ้น สู้ปล่อยให้มันเป็นเศษเสี้ยนเล็กๆในใจต่อไปจะดีกว่าไหม ดีกว่าให้มันกลายเป็นหนองในยามนี้ ยามที่เขามีความสุขเหลือเกิน


คาซึยะขยับยิ้มกว้าง ก่อนจะตัดสินใจเก็บงำคำถามเอาไว้กับตัวเองอีกครั้ง


“ไปหาลูกกันเถอะ ป่านนี้งอแงแล้ว” ว่าแล้วจึงขยับกายลุกขึ้นนั่ง คว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่ โดยมีคนข้างกายลุกขึ้นช่วยอีกแรง เพราะเป็นชายเหมือนกัน จึงไม่มีส่วนใดให้ต้องเขินอายมากนัก แต่ถึงแม้นเป็นหญิง คาซึยะก็เชื่อเหลือเกิน ว่าอีกฝ่ายก็ยังดื้อดึงลุกขึ้นมาช่วยเขาแต่งกายอยู่ดี


…………………….

งานเลี้ยงภายในของท่านเสนาบดีกรมเกษตร ถูกจัดขึ้นที่เรือนของตระกูลซาวาตาริ ซึ่งวันนี้ครึกครื้นไปด้วยขุนนางน้อยใหญ่ ที่ล้วนได้รับคำเชิญมาทั้งสิ้น ว่ากันในทางลับ งานนี้ถูกจัดขึ้นเพื่อแสดงให้เห็นถึงความสามารถของชายในยุคนี้ ที่ต้องพรั่งพร้อมทั้งยศถาบรรดาศักดิ์ เงินทอง และแม้แต่ภรรยา


“นั่น ภรรยาคนที่สามของท่านเสานาฯซาวาตาริ ว่ากันว่านางเป็นลูกชาวนาทางตอนใต้ของแผ่นดิน ท่านเสนาฯไปถูกชะตาตอนลงไปตรวจพื้นที่เกษตรตอนประสบอุทกภัยเมื่อสิบปีก่อน” นากามารุ ยูอิจิ กำลังปฏิบัติหน้าที่อันใหญ่หลวง ซึ่งสถาปนาขึ้นเอง ว่าควรเป็นผู้ให้ความรู้ความเข้าใจกับเพื่อนสะใภ้ ที่ยังไม่รู้จักผู้คนในสังคมชั้นสูงมากนัก เนื่องจากกลับมาจากต่างแดนก็เข้ามาทำงานในกรมกลาโหม ซึ่งไม่ได้ออกหน้าออกตาตามที่ควร ครั้งนี้ เมื่อเข้าร่วมงานเลี้ยง แม้จะเป็นงานเลี้ยงส่วนตัวของท่านเสนาฯ แต่ก็ยังมีผู้คนอีกมาก ที่อาคานิชิ คาซึยะยังไม่รู้จัก


“ส่วนนั่น ภรรยาคนที่ห้าของท่านแพทย์ซาวากิ นี่ก็นับว่างาม…นู่น วันนี้ท่านรองปลัดกรมคลัง พาภรรยาคนที่สองออกงาน...อ่ะ ท่านคาวาดะ สวัสดีขอรับ!” แล้วยูอิจิก็หยุดเรื่องที่พูดคุยกับคาซึยะไว้เสียก่อน หันมาทักทายกับขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ที่มาเพียงลำพัง


“สวัสดี ท่านองครักษ์นากามารุ ท่านองครักษ์อาคานิชิ โอ้…ไม่นึกว่าท่านจะพาภรรยาออกงานด้วย ท่านอาคานิชิ” คาวาดะคือขุนนางวัยปลาย รูปร่างท้วม คาซึยะเพียงคำนับให้ความเคารพ และยิ้มบางเท่านั้น


“วันนี้ใครๆก็มีคู่ว่าไหม องครักษ์นากามารุ ไม่อิจฉาเพื่อนบ้างหรือ”


“นิดหน่อยขอรับ ว่าแต่…ท่านคาวาดะมาคนเดียวหรือขอรับ”


“หื้อ! ได้ที่ไหนกัน นู่นแหนะ…มิจิรุ กำลังคุยกับภรรยาของท่านไคโดะอยู่ สวยไหมเล่า? ภรรยาคนใหม่ของข้าเอง” ว่าแล้ว ท่านคาวาดะก็หันมายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ให้ยูอิจิหัวเราะร่วนตามไปด้วย ทว่าคาซึยะกลับขมวดคิ้ว


…ภรรยาคนที่สอง…ภรรยาคนที่สาม…ภรรยาคนที่ห้า…ภรรยาคนใหม่…


ขุนนางในราชวงศ์ทาคิซาวะใช้ผู้หญิงเปลืองเพียงนี้เชียวหรือ?


อย่าว่าแต่ขุนนางคนอื่นเลย กระทั่งครอบครัวคาเมนาชิเอง ถึงแม้มารดาของคาซึยะจะเป็นภรรยาคนแรกของบิดา หากแต่ไม่หยุดแต่เพียงเท่านั้น จนปัจจุบันบิดาของเขามีภรรยาทั้งหมดสามคน หรืออย่างครอบครัวของจินเองก็เช่นกัน ท่านแม่โซระเป็นภรรยาคนที่สองของบิดาของจิน หรือแม้กระทั่งเสด็จพ่อ… ที่มีสนมนางในนับไม่ถ้วน


มันคือค่านิยมของการแต่งงานที่ชายจะมีภรรยานับไม่ถ้วน เพียงเพื่อความเกี่ยวดองทางตระกูล ความผูกสัมพันธ์ หรือแม้แต่เรื่องเงินทอง


แล้วถ้าเช่นนั้น…จินเล่า?


“คาซึยะ เป็นอะไรไป” เสียงทุ้มดังข้างหู ให้ร่างโปร่งหันมอง ก่อนจะเพียงยิ้มบางให้คนถามที่โอบประคองร่างเขาด้วยความห่วงใย


“ออกไปข้างนอกไหม ในนี้อุดอู้ เจ้าอาจ…”



“ท่านองครักษ์อาคานิชิ”


ทว่า จินไม่ทันพูดจบประโยค เสียงที่ดังแทรกขึ้นมา ก็ทำเอาทั้งจิน ทั้งคาซึยะต้องหันมอง



ภาพตรงหน้า ทำเอามือขาวเล็กกำชายเสื้อของคนร่างสูงข้างกายแน่น ในขณะที่ดวงตาเบิกโพลงกับใบหน้าของข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ที่ยืนยิ้มกว้างราวกับไม่รู้สึกรู้สา ด้านหลังมีสาวงามวัยแรกรุ่นยืนก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว


“ข้าพาลูกสาวมาแนะนำให้รู้จัก”



…………………..


ทำไมเรื่องนี้ยาวได้ขนาดนี้เนี่ย รู้สึกว่าน่าจะยาวกว่า ฟิคพ่อลูกอีกเนอะ (คราวนั้นฟิคภาคหัวถั่ว14ตอน กับภาคคุณพ่ออีก 7ตอน) ทั้งที่จำนวนตอนน้อยกว่า แต่ก็รู้สึกว่ามันยาวกว่าอยู่ดี

พอเล่าเรื่องที่เจอคู่วายไป ก็มีคนนั้นคนนี้แบ่งปันประสบการณ์กันใหญ่ ชอบจังเลย คู่วายหน้าตาดี (ย้ำว่าต้องหน้าตาดี) เห็นแล้วจะมีความสุข เคลิ้มไปทั้งวันจริงๆเนอะ ส่วนใครที่แนะนำว่า ตอนนั้นน่าจะจำป้ายทะเบียน เอ่อ…จำมาแล้วค่ะ! กดเมมในมือถือเลย

ไม่มั่นใจว่าเรื่องนี้จะจบทันตามที่วางแผนไว้รึเปล่า ว่าอยากให้เรื่องนี้จบก่อนปีใหม่ ฮื้อ…ท่าทางจะไม่ทันมั้งเนี่ย ถือซะว่าเป็นฟิคมาราธอนละกัน ฮาฮา

ขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามมาถึงตอนนี้ค่ะ มีคนบอกว่า ทุกตอนต้องสงสารจิน จินรันทดมากมาย เหมือนรักอยู่ฝ่ายเดียว แต่ก็เป็นผู้ชายในฝันใช่มั้ยล่ะ โฮะ โฮะ โฮะ หล่อ เท่ห์ อบอุ่น รักจริงหวังแต่งขนาดนี้ไม่มีอีกแล้วววว

แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ น่าจะลงทันสัปดาห์หน้าอยู่นะ

ป.ล. ดีใจจังเลย ที่ทุกคนยังไม่ลืมหัวถั่ว คุณพ่อ เรียวจัง และ "พระเอกยู" ฮาฮา ]]> ณ สัตยาแห่งรัก 2009-11-15T23:57:10+09:00 Dezair FC2-BLOG http://dezair.blog124.fc2.com/blog-entry-94.html FIC : เพื่อนสนิท คิดไม่ซื่อ (ตอนพิเศษเล็กๆ)JIN X KAMEBy : Dezair…………………. …ในรถ...แอร์เป่าจากสองฝั่งซ้ายขวาปะทะกับหน้าผมจนแก้มเย็นเฉียบ เส้นผมปลิวกระจัดกระจายไม่เป็นทรง และในเมื่อแอร์มันทำได้ถึงขนาดนั้น นอกจากทางด้านร่างกายแล้ว มันก็ควรจะทำให้เย็นไปถึงหัวใจด้วย จริงมั้ยครับ มันควรจะเป็นอย่างงั้น ไอเย็นๆของแอร์ควรดับภาวะร้อนรุ่ม คลุ้มคลั่ง และอยากตัดหัวคน แต่ไอ้นิสัยกวนส้นของใครบางคนมันก็ท JIN X KAME
By : Dezair
………………….


…ในรถ...


แอร์เป่าจากสองฝั่งซ้ายขวาปะทะกับหน้าผมจนแก้มเย็นเฉียบ เส้นผมปลิวกระจัดกระจายไม่เป็นทรง และในเมื่อแอร์มันทำได้ถึงขนาดนั้น นอกจากทางด้านร่างกายแล้ว มันก็ควรจะทำให้เย็นไปถึงหัวใจด้วย จริงมั้ยครับ


มันควรจะเป็นอย่างงั้น ไอเย็นๆของแอร์ควรดับภาวะร้อนรุ่ม คลุ้มคลั่ง และอยากตัดหัวคน แต่ไอ้นิสัยกวนส้นของใครบางคนมันก็ทำให้ผมหงุดหงิดจนแม้แต่แอร์เย็นๆก็ดับไฟในใจผมไม่ได้ ใครเย็นได้เย็นไป!! แต่หัวถั่วเวอร์ชั่นปรับปรุงใหม่อย่าง คาเมนาชิ คาซึยะ คนนี้ไม่เย็นด้วยหรอกโว้ย!!!!



“ไม่เอาหน่า คาซึยะ จะงอนอะไรนักหนา” ไม่ต้องมาถามกูเลย!! มึงมันรู้อยู่แก่ใจ แล้วยังมาแกล้งโง่!



“คาซึยะ…แค่เรื่องเล็กน้อยนั่นน่ะเหรอ” ผมหันควับไปจ้องหน้ามัน บอกให้รู้ว่าเรื่องที่มันทำ ไม่ใช่แค่เรื่องเล็กน้อย แต่มันเป็นเรื่องใหญ่มากถึงมากที่สุด


…ถ่อมาห้างเพื่ออะไร!!!!...


…ก็เพื่อมาซื้อหนังสือการ์ตูนเล่มใหม่ล่าสุดใช่มั้ย!! แล้วมันซื้อไม่ทันเพราะใคร! บอกแล้วแท้ๆว่าเรื่องอื่นค่อยว่ากัน แวะร้านการ์ตูนก่อน! แล้วสุดท้ายเป็นไง…



‘เล่มยี่สิบน่ะเหรอ เพิ่งหมดไปเมื่อกี้นี้เองน้อง’


…แม่ง!! คิดถึงคำพูดคนขายแล้วหงุดหงิดไอ้คนที่มันขับรถนี่โว้ย!!!...



-- R R R R – เสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเอง ทำให้ต้องละอารมณ์เน่าๆ ล้วงจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู แต่พอเห็นชื่อบนหน้าจอแล้วอารมณ์เน่าๆก็กลับมาเหมือนเดิม แถมความรู้สึกอยากโยนโทรศัพท์ใส่หัวไอ้คนขับเพิ่มขึ้นมาอีกต่างหาก


“ว่าไง ยู” ทันทีที่รับสาย ไอ้มนุษย์จอมพูดมากก็แผดเสียงกลับมาแบบไม่ถามไม่ไถ่ตามมารยาทสังคมสักคำ สักแต่จะพูดเรื่องของตัวเองตลอดเลยนะมึงเนี่ย!! หลายปีผ่านไปก็ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง คงนิสัยพูดเป็นต่อยหอยได้เหนียวแน่นมากๆ!!


‘มึงอ่านเล่มยี่สิบยังวะ คาเมะ!! ฮาฉิบหาย’ เล่มยี่สิบ!!! เล่มยี่สิบกูซื้อไม่ทันโว้ย!!!


“ยัง” ผมตอบกลับไปเสียงเรียบมาก เหลือบตามองไอ้คนที่ยังนั่งนิ่งเพราะรถติดอยู่กับสี่แยกไฟแดงแล้วยิ่งหงุดหงิด …เพราะมึง เพราะมึง เพราะมึง!! เพราะมึง!!!!! กูอ่านไม่ทันไอ้ยูเพราะมึง!!!!


‘อ้าว! มึงไปมุดหัวอยู่รูไหนมา หัวมึงยังเป็นถั่วเขียวไม่งอกอีกรึไง มึงรู้เปล่าเนี่ย ว่าการ์ตูนโปรดของมึงออกเล่มยี่สิบ มัวแต่กกพ่อกกผัวอ่ะดิ ถึงไม่รู้เรื่องอะไรเนี่ย! กูจะบอกให้นะ คบไอ้จินมีแต่พามึงเสีย การ์ตูนก็ไม่ได้อ่าน เคโรโระก็ไม่ได้ดู อนาคต มึงต้องกลายเป็นทาสในเรือนเบื้ยแน่ๆ กูทายได้เลย!!’ พูดยาว…พูดยาวตลอด พูดไม่เคยฟังอะไรกูเลย


“แค่นี้นะ กูไม่มีอารมณ์คุย” ผมบอกมันให้รู้ว่าเวลานี้ คาเมะโกรธจริง เซ็งจริง ไม่ต้องเอามุขปัญญาอ่อนมาขยับต่อมฮา ฮาไม่ขึ้น ขอบอก


‘เฮ้ย! มึงเป็นอะไรเปล่าวะ เปลี่ยนสายให้กูคุยกะพ่อมึงหน่อยซิ งานนี้มีได้เสีย มาทำหัวถั่วอย่างมึงเป็นใบ้ได้ยังไง มึงมันไม่มีดีอยู่แล้ว โง่งี่เง่าแล้วยังใบ้รับประทานแบบนี้ไม่เวิร์….’ ไม่ต้องฟังจนจบ ผมก็กดตัดสาย ปิดเครื่อง เปิดฝาถอดแบตออกด้วยเลย แล้วโยนชิ้นส่วนทิ้งไปเบาะหลัง ก่อนจะหันไปหยิบมือถือไอ้จินที่วางอยู่ในช่องวางของใกล้เกียร์ขึ้นมาทำแบบเดียวกัน


ช่างหัวแม่ง! ใครโทร.ไม่ติดก็ช่าง!! เบื่อ! เซ็ง!! หมดอารมณ์!! กูไม่ได้การ์ตูน!!!!


ผมรู้ว่าทุกการกระทำอันไร้มารยาทอยู่ในสายตาไอ้คนขับรถที่นั่งอยู่ข้างๆ แต่แล้วยังไง! ผมไม่สนหรอก!! มันนั่นแหละคนผิด!!! พามาซื้อการ์ตูนบ้าบออะไร ลากผมเข้าซุปเปอร์ เลือกนั่นเลือกนี่ไม่เสร็จสักที พอออกมา ปรากฏว่าการ์ตูนที่ผมอยากได้หมดไปแล้ว!!!


บอกตรงๆว่าเบื่อ!!!!! ไม่ได้การ์ตูนนี่เบื่อมาก!!!!!!



“คาซึยะ…ไม่เอาหน่า …” มันพูดแค่นั้น ผมก็พลิกตัวตะแครงหันหลังให้ทันที


…ถ้าต้องเห็นหน้ามึงนะ กูมองหน้าคนขับมอ’ไซค์ที่มาจอดข้างๆดีกว่า! สบายใจกว่าเยอะ อาคานิชิ จิน!!...


“หันมาคุยกันก่อน…” มือมันละจากพวงมาลัย มาพลิกร่างผมให้หันกลับเข้าไปหา แต่ผมเบี่ยงตัวหนี แอบเห็นทางหางตาว่ารถยังติดไม่เลิก ไอ้จินเลยมีเวลาว่างมาแตะเนื้อต้องตัวผม


จะติดทำไมนักหนาวะ! ยิ่งติด ก็ยิ่งอยู่ในรถนาน! อยากกลับบ้านแล้ว!! หงุดหงิด! ไม่ได้การ์ตูน!!


“เนี่ย จะพาไปซื้อที่ห้างอื่นไง หันมาเร็ว มาคุยกันก่อน ห้างไหนมีร้านขายหนังสือการ์ตูนบ้าง” ไม่ต้องมาง้อกูเลย! กูไม่ใจอ่อนหรอก! ที่นี่ยังหมด แล้วห้างอื่นจะไม่หมดได้ไง


“เดี๋ยวไปแวะอีกห้างนึง จะพาซื้อการ์ตูนอย่างแรกเลย แล้วพากินไอติมด้วย อยากร้องคาราโอเกะมั้ย” ไม่ต้องเอาไอติม เอาคาราโอเกะ เอาหนัง เอานั่นเอานี่มาล่อหรอก!! ไม่ใจอ่อนโว้ย!! โกรธเป็นโกรธ!! หึ!!


“รู้มั้ยว่าโมเดลเคโรโระตัวแดงๆ อ่า…ชื่ออะไรนะ…”



“คิโรโระ” ผมบอกมันเสียงขุ่น เรื่องนี้ก็ด้วย บอกกี่ครั้งแล้วว่าชื่อ คิโรโระ ส่วนตัวที่ชื่อเคโรโระคือตัวสีเขียว แต่กูชอบตัวสีแดงที่ถือปืนอาก้า หัดจำบ้างดิวะ! เรื่องอื่นล่ะฉลาดได้ฉลาดดี!!


“ใช่ๆ คิโรโระ มันมีคอลเลคชั่นใหม่ออกมา ที่โซนของเล่นน่าจะมีขาย เดี๋ยวไปซื้อการ์ตูนก่อน แล้วค่อยแวะไปดูดีมั้ย”



…แวะไปดู…


หมายความว่า ‘แค่แวะไปดู’ แต่ไม่ให้กูซื้อ? แล้วจะมาพูดทำไม!...



“แล้วถ้าคาซึยะอยากได้ จะซื้อให้” เอ๊? จริงอ่ะ ซื้อให้จริงเหรอ?



“มันมีคิโรโระตัวเดียวเหรอ” ผมถามมัน แต่ยังวางฟอร์มเข้ม กอดอก มองตรงไม่สนใจมันอยู่ดี แต่ก็เลิกนั่งตะแครงแล้วครับ นั่งมากๆไม่ไหว เมื่อยครับ ไม่ใช่เด็กๆแล้วที่เนื้ออ่อนกระดูกอ่อน


“ก็มีตัวสีฟ้า ชื่อ…”


“โดโรโระ”


“ชื่อทามามะไม่ใช่เหรอ” มันถามโง่ๆ ทามามะบ้านมึงสิ! สีฟ้า!!


“ไม่ใช่ ทามามะนั่นตาแป๋วแล้วก็สีน้ำเงิน แต่ตัวสีฟ้าที่เหมือนนินจาชื่อโดโรโระ ตัวนี้ก็ซื่อดีเหมือนกัน คอลเลคชั่นใหม่มี… เอ่อ…”


ลืมตัว…



ลืมตัวว่าต้องเก็ก ลืมตัวว่าโกรธมันอยู่


… ทำไมกูเป็นคนอย่างงี้เนี่ย!! ถูกหลอกล่อด้วยโมเดลของเล่นเนี่ยนะ!! รู้ถึงไหนอายถึงนั่น!! อ้ากกกกกกกก!!


“น่าจะมีครบนะ เดี๋ยวไปแวะดูก็ได้” …แวะดู… คำนี้มาอีกแล้ว สรุปจะให้แวะดู? หรือมึงจะซื้อให้? หรือจะให้กูซื้อเอง? หรือไม่ซื้อให้และไม่ให้กูซื้อเองด้วย?


“สรุปว่าแวะดูอย่างเดียว?” ไอ้จินหัวเราะเบาๆ แล้ววางมือโยกหัวผมไปมา



“ซื้อให้ ซื้อให้…หรืออยากแค่แวะดู?”



“ซื้อด้วยดิ!” ผมรีบบอกมัน แต่ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ ว่าฟอร์มที่เก็กเอาไว้ช่างร่อยหรอจนแทบไม่เหลือแล้ว เลยต้องไอสองสามที แล้วกอดอก พลิกตัวตะแครงให้มันอีกครั้ง ปวดเอวก็ปวดล่ะ แต่ว่า…แสดงออกว่าอยากได้ทั้งการ์ตูนทั้งของเล่น ก็ดูจะหายโกรธง่ายไปหน่อยรึเปล่า



แต่…


…จะได้ทั้งการ์ตูน ทั้งโมเดลจริงเหรอ… ถ้างั้น พอกลับบ้านแล้วจะอ่านการ์ตูนก่อน หรือต่อโมเดลก่อนดีล่ะ อ่านการ์ตูนก็อยาก แต่ก็อยากแกะโมเดลออกมาต่อนี่นา ต่อเสร็จ ได้ว่าไว้ข้างเตียงเลย เอ? หรือว่าวางหน้าโทรทัศน์ดี เอาไงดีล่ะ จะอ่านการ์ตูนก่อน หรือต่อโมเดลก่อน


ตัดสินใจไม่ได้! อยากทำทุกอย่างเลย!! เอาไงดี



ผมมัวแต่คิดเพลินไปหน่อย ร่างเลยถูกพลิกหันกลับไปทางไอ้คนที่มันนั่งอยู่ข้างๆ เห็นรอยยิ้มมันแล้วอยากเย็บปากมันชะมัด จะยิ้มอะไรนักหนา แค่กูตัดสินใจไม่ถูกว่าจะอ่านการ์ตูนก่อน หรือต่อโมเดลก่อน มันชวนให้ขำตรงไหนวะ


“ยิ้มไร” ผมยังถามหน้าบูด มันก็เลยเอานิ้วมาจิ้มหน้าผมให้ต้องปัดวุ่นวาย เพราะมันจิ้มแก้มซ้ายไม่ได้ มันก็จิ้มแก้มขวา วะ! ไวจริง มึงเนี่ย!


“อย่ามาแตะดิ ขับรถไปเลย” มันหันกลับไปมอง เป็นเชิงให้ผมดูตาม และก็พบว่าเรายังติดแหงกกันอยู่กลางถนนอย่างไม่มีลู่ทางจะได้เคลื่อนตัวในห้านาทีนี้


“รถติดอยู่ ไหน มาหอมแก้มหน่อย อุตส่าห์จะพาไปซื้อ” มันไม่พูดอย่างเดียว แต่ยืดหน้ามาหา ให้ผมต้องปัดป้อง เอ่อ…คำนี้แต๋วๆนะว่ามั้ย ผมหมายถึง อ่า…หมายถึง ผมปัดหน้ามัน ดันตัวมัน ขยับตัวเองหนี ทำทุกวิธีที่มันจะกลับไปนั่งหลังพวงมาลัยเหมือนเดิม และเพื่อป้องกันตัวเองน่ะครับ


แต่… มันช่าง…


“เฮ้ย! อย่าดิ” ผมพยายามบอกมัน เพราะไม่ว่าจะทำยังไงก็ตาม ไอ้บ้านี่ก็ยังยืดหน้าเข้ามาหาไม่หยุด มันไม่ได้ซ้าย มันก็จะเอาขวา ต่อให้ผมมีสิบมือ ผมว่าผมก็ปกป้องตัวเองไม่ได้แน่เลย หัวถั่วน้อยๆอย่างผมเนี่ย น่าสงสารจริงๆ มีพ่อทะลึ่งแบบนี้


“แค่นี้ต้องหวงด้วย” มันหยุดแล้ว แถมยังถามยิ้มๆ ให้ผมหันไปถลึงตาใส่ หมั่นไส้เว้ย! ทำมาเป็นยิ้มหล่อ มึงจะหล่อไปไหนไอ้คุณพ่อ เห็นใจลูกอย่างกูมั่ง ตั้งแต่เรียนมหา’ลัย ยันจบมาทำงาน ก็ต้องอยู่กับคนหล่อๆอย่างมึงมาหกเจ็ดปีเนี่ย เครียดเป็นนะโว๊ย! มองไปหล่อ มองไปหล่อ หัวใจไม่ได้พักผ่อนเลย!!



จะด้วยความหมั่นไส้ในความหล่อเทพ หรือรอยยิ้มกวนส้นนี่ก็ไม่รู้ ผมเลยตบมือลงกับหน้ามันเบาๆ ให้หันไปมองถนน ก็ว่าตบเบาหรอกนะ ทำไมได้ยินเสียงดัง ‘เพี๊ยะ!’ เลยวะ


“โอ้ย!”


“อ๊ะ…เจ็บเปล่าอ่ะ” ผมรีบลูบหน้า ตรงใกล้แก้มเป็นรอยแดงๆเล็กน้อย เป็นพยานว่าผมมือหนักจริง ไอ้บ้าจินได้ทีคว้ามือผมไปกุมเฉยเลย แล้วหันมาถาม


“มือเล็กแค่นี้ทำไมตบเจ็บ”


“จะได้ไม่กล้าหือไง คราวหน้าพามาซื้อการ์ตูนไม่ทันอีกล่ะก็ โดนแน่” ผมขู่ไว้ก่อน ไอ้ยู…ก็ว่าจะไม่เอ่ยชื่อนี้อีกรอบหรอกนะ แต่พอดีมันเป็นตัวละครที่เด่นมากในโลกของผม เลยต้องเอื้อนเอ่ยแม้จะกระดากปากเล็กน้อย ไอ้ยูน่ะครับ มันเคยบอกว่า ผมต้องรู้จักคุมพ่อให้อยู่หมัด ไม่อย่างงั้น อีกหน่อยจะเอาไม่อยู่ มันว่าผมแก่ตัวไปจะยิ่งกลายเป็นหัวถั่วเน่า ตอนนั้นไม่มีอะไรดีแล้ว พ่อผมก็จะหันไปหาเด็กเอ๊าะๆแทน …เรื่องพูดจาให้กำลังใจคน ไอ้ยูมันเก๊ง เก่ง! เก่งจริงๆ!!!


“ดีเลย อยากเล่นแบบ ‘ตบจูบ’ ดูสักทีเหมือนกัน…งั้น…ลองเลยดีกว่า!”


“เฮ้ยยยยย!! อย่านะเว้ย!! ปล่อยกูดิ! อ้าก!” ไอ้จินปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วจู่โจมมาที่ผมทั้งตัว ผมรู้ว่ามันแค่แกล้ง แต่แกล้งของมันเนี่ย พอๆกับทำจริงครับ!


มึงจะเอาอะไรจากหน้ากู! ห๊า! ไซ้อยู่นั่นแหละ!! เฮ้ย!! อย่ามาหอมแก้ม!!


“ขี้เหนียวจริงๆ คาซึยะ” มันหัวเราะเสียงทุ้ม หลังจากหอมแก้มผมไปสองข้าง ดังสองฟอดเลยทีเดียว ก่อนจะกลับไปนั่งเรียบร้อยที่เบาะมัน ในขณะที่ผมจับสองแก้มตัวเอง ไม่เปิดช่องว่างให้มันได้ทำอะไรตามใจตัวเองอีกแล้ว


…ในรถก็ยังไม่เว้น! ไอ้พ่อบ้านี่มันหลับหูหลับตาตั้งใจหื่นจริงๆ!!…


ผมแยกเขี้ยวใส่มัน ก่อนจะหันกลับไปมองที่ถนนตามเดิม ทว่า…ภาพตรงหน้าทำให้ต้องหันมามองไอ้คนที่นั่งข้างกาย แล้วกระตุกแขนเสื้อมัน


“จิน! ทำไมรถข้างหน้าสั่นอ่ะ” รถคันที่ติดแหงกอยู่กับไฟแดงข้างหน้าคันของพวกผมสั่นแรงมากครับ มันโคลงไปมา เหมือนถูกเขย่า จินหันไปมอง มันนิ่งไปพัก ก่อนจะหันกลับมายิ้มกว้างให้ผม


“สงสัยงานนี้จะมีคนแอบดูเราสองคน”


“ห๊ะ! แอบดู!” ผมร้องลั่น หันกลับไปจ้องรถคันหน้า เห็นว่าเลิกสั่นแล้ว และคนที่นั่งตำแหน่งคนขับก็กำลังปรับกระจกส่องหลังเอาเป็นเอาตายเหมือนไม่ได้มุมเสียที จนคนที่นั่งข้างๆเอามือมาดึงมือที่กำลังปรับกระจกให้ลดลง ก่อนที่คนในรถจะทำตัวเรียบร้อย ไม่มีอะไรใดๆเกิดขึ้นอีก

“โชว์อีกสักทีดีมั้ย คาซึยะ”



“ไอ้! บ้าเปล่าวะ! รู้ว่าเขาแอบดูแล้วจะโชว์ทำไมเล่า!!” จินมันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตอบ


“นึกว่าอยากสนอง ‘นี้ด’ คันหน้า” เห็นหน้ายิ้มๆของไอ้พ่อหื่นแล้ว หัวถั่วอย่างผมก็ฉลาดขึ้นมาทันควันว่าพ่อสุดที่รักอยากโชว์เต็มที่ ไอ้บ้านี่ไม่รู้อะไรนักหนา ชอบแนะนำว่าผมเป็นแฟนมัน คนรอบข้างเลยรู้กันไปหมดว่าผมอยู่ในสถานะแบบไหน ถึงมึงไม่อาย แต่กูเขิน เข้าใจมั้ย ห๊า!!


แต่มันก็ยังไม่ทันได้โชว์ครับ เพราะรถเริ่มเคลื่อนตัวเสียก่อน ผมเลยได้แต่อมยิ้มกับความปลอดภัยของตัวเอง อย่างงี้เห็นทีต้องรักไฟเขียวให้มากๆซะแล้ว เพราะนอกจากจะทำให้ผมได้ไปซื้อการ์ตูนกับโมเดลเคโรโระเร็วขึ้น แล้วยังทำให้ผมรอดพ้นจากภาวะหื่นแตกของไอ้จินอีกด้วย


แต่…ดูเหมือนจะปลอดภัยไม่นาน เพราะไอ้บางคนมันคงหมั่นไส้หน้าอมยิ้มของผม มันเลยบอกเรียบๆ แต่เสียงดังฟังชัดทะลุหูชั้นในเข้าไปในโสตประสาท แปลความได้ว่า


“สบายใจไปเถอะคาซึยะ ไม่ได้สนองนี้ดคันหน้า เดี๋ยวกลับบ้านจะได้สนองนี้ดฉันแทน”



ล…ล้อกูเล่นใช่เปล่า?



‘นี้ด’ มึง น่ากลัวกว่า ‘นี้ด’ รถคันหน้าเมื่อกี้อีกนะ กูมั่นใจ T_______T


ป.ล. อย่าสนองนี้ดกับกูบ่อยนักเลย ปล่อยๆกูไปบ้างก็ได้!! กูอยากกลับบ้านไปอ่านการ์ตูน หรือไม่ก็ต่อโมเดลลลลล!!!!!


……………….


“ทำไมมันไม่รับสายกู!!!! ไอ้พ่อลูกคู่นี้!!! พวกมึงทำอะไรกัน ห๊า!!!! ไอ้คาเมะ!! มึงรับสายกูเดี๋ยวนี้!!!!!!”


ในขณะที่คาเมะกำลังหวาดหวั่นกับการสนองนี้ดพ่อตัวเอง มุมหนึ่งของเมืองหลวง ในร้านกาแฟเล็กๆริมถนน มีชายหนุ่มผู้กำลังคลุ้มคลั่งกับโทรศัพท์มือถือตัวเองที่กดเบอร์เพื่อนรักสองหน่อเท่าไร ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับสักที ในขณะที่คนที่นั่งจิบกาแฟอยู่ฝั่งตรงข้าม ทำเพียงเหลือบตามองเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงอ่านหนังสือในมือต่อ พร้อมกับคำพูดเรียบๆ สั้นๆ แต่ได้ใจความ


“แล้วมึงเสือกอะไรเรื่องของเขาล่ะ” เจ็บ จบ และปิดประเด็น



นิชิคิโดะ เรียว ยังคงชนะเลิศในโลกหล้าเช่นเคย บางที คาเมนาชิ คาซึยะ ควรหาโอกาสมาฝึกฝนการใช้คำพูดปิดประเด็นแบบนี้บ้าง เผื่อจะทำให้อยู่รอดปลอดภัยจาก ‘นี้ด’ ของพ่อตัวเอง


แต่นั่นก็ต่อเมื่อ อาคานิชิ จิน ยอมให้มาเรียนหรอกนะ


FIN
…………………

ตามสถานการณ์นี้เด๊ะ! ฮาฮา เจอรถคู่เกย์คู่หนึ่ง น่ารักมาก มีง้อ มีงอน มียื่นหน้าจะหอมแก้ม มีตบมีชก เรากับเพื่อนอีกสามนั่งส่องกันวุ่นวายไปหมด จนคนบนรถเมล์มองลงมา ทำนองว่ารถคันนี้เป็นอะไรกัน วี้ดว้ายอยู่นั่น ฮาฮา ตอนแรกว่าจะตามแล้ว อุตส่าห์ หลบให้ขึ้นนำท่าทางจะเลี้ยวไปสยาม เพื่อนอีกสองบอกให้ใจเย็นๆ แต่อีกหนึ่งบอก ตามเลย!! สุดท้ายไม่ได้ตาม มอ’ไซค์ดันมาขวาง เลี้ยวไม่ได้ T.T

ที่สำคัญคือ ควีน น่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ขาว ตัวเล็ก แล้วก็งอนอยู่ด้วย อย่างกะหลุดออกมาจากฟิค!! อยากได้ควีนแบบนี้มาเลี้ยงดูจริงๆ น่ารักไปไหนเนี่ย พูดแล้วยังเคลิ้มอยู่เลยค่ะ ฮาฮา

สัตยาฯมาช้าหน่อยนะคะ ยังไม่ได้พิมพ์เลยอ่ะ T.T แต่คงลงได้วันอาทิตย์ดึกๆ

ไปนอนแล้ว ง่วงมากมาย ช่วงนี้เปื่อยๆ รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับการอ่าน การเม้นท์เช่นเคยค่ะ ^^

ป.ล. ครบรอบ 1 ปี ฟิคพ่อลูก เซอร์ไพรส์มั้ยคะ ฮาฮา ]]> เพื่อนสนิท คิดไม่ซื่อ (ผมก็ซวยดิ =.=) 2009-11-13T01:16:00+09:00 Dezair FC2-BLOG http://dezair.blog124.fc2.com/blog-entry-93.html FIC : ณ สัตยาแห่งรักAKANISHI JIN X KAMENASHI KAZUYABy : Dezair……………………..บทที่ 10 ดอกไม้บานสะพรั่ง และสายลมอบอุ่นพัดผ่านในช่วงฤดูใบไม้ผลิ หอบไอดินกลิ่นหญ้าเข้ามาภายในห้องพักผ่อนของบุตรชายคนโตของตระกูลอาคานิชิ ที่มีเพียงภรรยาของ อาคานิชิ จิน นั่งอ่านหนังสือเพียงลำพังเท่านั้นเองมือเล็กวางหนังสือภาษาตะวันตกลงข้างกาย ก่อนจะทอดสายตาออกไปนอกห้องอย่างเลื่อนลอยด้วยความเบื่อหน่าย มืออีกข้างวางลงบน AKANISHI JIN X KAMENASHI KAZUYA
By : Dezair
……………………..
บทที่ 10


ดอกไม้บานสะพรั่ง และสายลมอบอุ่นพัดผ่านในช่วงฤดูใบไม้ผลิ หอบไอดินกลิ่นหญ้าเข้ามาภายในห้องพักผ่อนของบุตรชายคนโตของตระกูลอาคานิชิ ที่มีเพียงภรรยาของ อาคานิชิ จิน นั่งอ่านหนังสือเพียงลำพังเท่านั้นเอง


มือเล็กวางหนังสือภาษาตะวันตกลงข้างกาย ก่อนจะทอดสายตาออกไปนอกห้องอย่างเลื่อนลอยด้วยความเบื่อหน่าย มืออีกข้างวางลงบนหน้าท้องที่ยังไม่มีส่วนใดขยับขยาย เพราะเพิ่งอายุได้เดือนกว่าเท่านั้นเอง ทว่า…นับตั้งแต่วันที่แพทย์หลวงตรวจพบชีวิตที่อุบัติขึ้นนี้ กลับทำให้คาซึยะได้รับคำสั่งเด็ดขาดว่าห้ามแม้กระทั่งไปทำงานที่กรมกลาโหม คนห้ามจะมีใครเสียอีก ก็องครักษ์ที่กำลังจะขอปลดราชการอย่างอาคานิชิ จิน



แย่จริงเชียว…คนท้องต้องอุดอู้อยู่แต่ในเรือนเช่นนี้หรือ? อย่างนี้ก็น่าเบื่อแย่ สู้อุตส่าห์อ้อนวอนของานกลับมาทำที่เรือน แต่เจ้าพี่ก็ยังพระทัยแข็งนัก! ที่สำคัญ คือ อาคานิชิ จิน ไม่คิดจะช่วยกันเลยสักนิด ยืนเงียบให้เจ้าพี่ทรงตัดสินตามที่โปรดอยู่นั่น สุดท้าย คาซึยะเลยมีช่วงเวลาที่แสนน่าเบื่อหน่ายในแต่ละวัน ได้แต่นั่งรอคอยจากเช้าเป็นสาย จากบ่ายเป็นค่ำอยู่เท่านั้นเอง จากคนที่เคยมีกิจทำทุกเมื่อเชื่อวัน กลายเป็นใช้ชีวิตอย่างเปล่าประโยชน์เช่นนี้ เห็นที…จะชักน่าหงุดหงิดเสียแล้ว


“คิดเรื่องใดอยู่” เสียงทุ้มดังใกล้ ให้คนที่กำลังล่องลอยไปกับความคิด ต้องหันมอง ก่อนจะเมินหน้าหนีไปอีกทาง เมื่อพบว่าคนถามไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นสามีใจร้าย ที่กักขังเขาไว้ในเรือนไม่ยอมให้เห็นเดือนเห็นตะวัน


“อ่านเล่มนี้อีกแล้วหรือ” หนังสือแบบตะวันตก ที่อาคานิชิ จิน อ่านไม่ออกแม้กระทั่งหน้าปกถูกหยิบขึ้นมาโดยมือใหญ่ ให้คาซึยะเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนบอกเสียงแข็ง


“ก็ไม่มีให้อ่านแล้ว” ทุกเล่มที่คาซึยะมี ถูกรื้อออกมาอ่านซ้ำจนแทบจะจำได้ทุกบรรทัดเสียกระมัง



“ไปซื้อเล่มใหม่ไหม”



“ที่ไหน” ร่างโปร่งหันมองทันที ให้อีกฝ่ายยิ้มบาง



“ในเมือง… เห็นว่า เมื่อวานเพิ่งมีเรือสินค้าจากตะวันตกเข้ามา วันนี้ที่ตลาดท่าเรือคงคึกคัก อยากไปไหม” แล้วจะมีคำตอบอื่นใดจากคนอยากเที่ยวกัน นอกจากการลืมเลือนเรื่องโกรธเคืองไปเสียสิ้น ก่อนจะรีบผุดลุกขึ้นยืน อย่างที่ชวนให้ร่างสูงรีบลุกตาม ด้วยกลัวอีกฝ่ายจะหกล้มเพราะความคล่องแคล่วนั่นเป็นเหตุ


………………………

นานแล้วที่คนทั้งคู่ไม่ได้ออกมาเที่ยวในเมืองด้วยกัน ในยามเด็กนั้น ก็มีบางหรอก ที่จะไปไหนกันเพียงลำพัง เพราะองค์ชายรัชทายาททรงโปรดทำอะไรที่ค่อนข้างสันโดษอยู่เรื่อย ประเดี๋ยวก็หายไปทางนั้น หายไปทางนี้ สุดท้ายก็เหลือเพียงน้องน้อยและผู้ติดตามของพระองค์เท่านั้น


ทว่า…ครั้งนี้ คาซึยะไม่ได้มากับ อาคานิชิ จิน ในฐานะขนิษฐาขององค์ชายฮิเดอากิ ในขณะเดียวกัน อาคานิชิ จิน ก็ไม่ได้อยู่ในฐานะผู้ติดตามขององค์ชาย หากแต่คนทั้งคู่มาพร้อมกับสถานะ สามีภรรยาถูกต้องตามประเพณีและตามกฎบ้านกฎเมืองแห่งทาคิซาวะ


ท่าเรือทาคิซาวะวันนี้ เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกชาวตะวันตกที่มาพร้อมกับเรือสินค้าจำนวนมาก หลังจากผู้นำของสองอาณาจักรส่งสาสน์หารือเรื่องการค้าอยู่พักใหญ่ จนได้บทสรุปที่การร่วมมือกันแลกเปลี่ยนระหว่างต่างแดน โดยอาศัยเส้นทางของมหาสมุทรที่เชื่อมโยงกัน


“จิน… มีหนังสือเยอะเลย” ร่างโปร่งหันมายิ้มกว้างให้คนข้างกาย หลังจากเตร่ดูที่แผงบนท่าเรือแผงหนึ่ง ซึ่งเน้นสินค้าอันได้แก่หนังสือของตะวันตก ที่มีผู้คนสนใจมากเป็นพิเศษ ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นพวกคหบดี หรือขุนนาง และผู้มีการศึกษาที่สนใจศาสตร์และภาษาตะวันตก และหนึ่งในนั้น ก็คือคนที่เติบโตในแดนไกล และถนัดภาษาเหล่านี้นักอย่าง คาซึยะ



“เล่มที่เจ้าถือ เกี่ยวกับอะไร”


“ดาราศาสตร์แบบตะวันตก ข้าเคยลงเรียนวิชาแบบนี้สมัยเรียนด้วย รู้ไหม ข้าได้ที่หนึ่งเชียว ท่านอยากได้บ้างไหม อยากอ่านอะไร ข้าจะช่วยเลือก แล้วเดี๋ยวจะกลับไปอ่านให้ฟังที่เรือน เล่มนี้ล่ะ…เกี่ยวกับการปลูกต้นไม้ ส่วนเล่มนี้เกี่ยวกับการแพทย์ ท่านอยากได้เล่มใด” จินมองคนที่กระตือรือร้นหยิบเล่มนั้น ชี้ชวนให้ดูเล่มนี้แล้วนึกเอ็นดูสีหน้าสดใสของคนข้างกาย ก่อนที่เขาจะเสสายตาลงมายังแผงหนังสือ และเล่มหนึ่งในจำนวนหลายเล่มดึงดูดสายตาเอาไว้ จนต้องหยิบขึ้นมาส่งให้ร่างโปร่งดู


“แล้วเล่มนี้เล่า?” ภาพลายเส้นชายหญิงที่กอดเกยกันและกันเอาไว้ พร้อมกับชื่อหนังสือที่โปรยบนหน้าปกนั้น ชวนให้คาซึยะถึงกับตกตะลึงก่อนจะผลักหนังสือทั้งหมดใส่มือคนถาม แล้วหุนหันจากมาทันที ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มๆดังตามหลัง ให้ต้องเร่งฝีเท้ามากยิ่งขึ้น แต่มันแย่ตรงที่ไม่มีทางพ้นไปจากคนร่างสูงนั้นได้เลย สุดท้ายแขนเล็กก็ถูกคว้าเอาไว้ ให้ร่างโปร่งหันกลับไปมองใบหน้าหล่อคมที่ประดับรอยยิ้มบาง ทว่าขวางหูขวางตาเหลือเกิน


“ทำไมต้องเดินหนีด้วย”


“ก็หนังสือเล่มนั้น… ไม่พูดแล้ว!!” ได้แต่ขบริมฝีปากบางด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะร่วมใช้ชีวิตคู่ ไม่เห็นรู้มาก่อนว่าชายผู้นี้มักมากเพียงใด คิดดูแล้วกัน ถึงขนาดเขากำลังท้อง ซ้ำยังมีร่างกายเฉกเช่นสตรี ทั้งยังอยู่นอกเรือน แต่ก็ยัง…ยังคิดถึงแต่เรื่อง…


“บอกข้าหน่อยไม่ได้หรือ หนังสือเล่มนั้นทำไม” ดวงตาเรียวตวัดกลับมาจ้องหน้าเขา พร้อมประกายวูบไหว


“ท่านมันลามก”


“เล่มนั้นคือหนังสือลามกอย่างนั้นหรือ” ก็…ไม่เชิง หากแต่…แต่อย่างไร คาซึยะก็ว่ามันน่าอายอยู่ดี หากจะพูดไป แค่ปกหน้าก็บอกให้รู้แล้วว่าไม่ควรแม้แต่จะหยิบ ยิ่งอ่านชื่อเรื่องก็ยิ่งชวนให้ต้องห่างไกล ‘พิชิตความรักจากคู่ชีวิต ด้วยร้อยตำรับท่ารัก’ หึ! หนังสือต้องห้ามจริงๆเชียว!!


“ข้าจะกลับแล้ว!”


“แต่เจ้าจะซื้อหนังสือไม่ใช่หรือ กลับไปซื้อหนังสือก่อน แล้วค่อยกลับเถอะ” เมื่อคนร่างเล็กกว่ากำลัง ‘งอแง’ ก็ต้องเป็นฝ่ายจินเสียเอง ที่ต้องง้องอน เมื่อใบหน้าหวานยังบูดบึ้ง ไม่สบอารมณ์ ก็ต้องเป็นเขาที่ต้องยอมลงให้


คาซึยะมองคนที่ยังยิ้มบางอ่อนโยน แล้วได้แต่นึกเข่นเขี้ยวเหลือเกิน ที่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ยังถูกดักทางได้เสียหมด ไม่ว่าจะอยู่ในภาวะอารมณ์เช่นใด ชายผู้นี้ ก็ยังรู้วิธีในการรับมืออยู่เสมอ


“คาซึยะ” เสียงเรียกสำเนียงเพี้ยนพิกลดังมาจากด้านหลัง ชวนให้ทั้งเจ้าของชื่อและอาคานิชิ จิน ต้องหันมองตาม ก่อนจะพบว่า เจ้าของสำเนียงแปลกประหลาดคือชายชาวตะวันตกร่างกายสูงใหญ่ ผู้มีเส้นผมสีทองอร่ามที่ขยับยิ้มกว้างยิ่งขึ้น เมื่อเห็นว่าไม่ได้ทักคนผิด


/เจ้าจริงๆด้วย คาซึยะ!! ข้านึกว่ามาที่นี่ จะไม่ได้เจอเจ้าเสียแล้ว!/ ชายชาวตะวันตกวิ่งเข้ามาทักทายเป็นภาษาที่มีเพียงคาซึยะเท่านั้นที่เข้าใจดี ในขณะที่ จิน ยังยืนนิ่ง และสำรวจทีท่าของคนที่ไม่เพียงแค่ทักทายด้วยคำพูดเท่านั้น แต่ยังคว้ามือเล็กๆของร่างโปร่งไปกอบกุมเอาไว้


/เฮนรี! ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร/ คาซึยะเองก็ดีใจไม่แพ้กัน ใบหน้าหวานส่งยิ้มกลับไป ก่อนพูดคุยถามไถ่เพื่อนรักที่สนิทกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอยู่ในโรงเรียนประจำ ที่ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นชาย หากแต่มีอุปนิสัยใจคอคล้ายคลึง จนคบหากันได้ แม้แรกๆความสนิทสนมจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดคิดว่าพวกเขาสองคนเป็นคนรักกัน แต่ทั้งอย่างนั้น คาซึยะก็ไม่ได้ใส่ใจนักหรอก อีกทั้งตัวของเฮนรีเอง ก็ไม่ได้สนใจเช่นกัน


อาคานิชิ จิน ได้แต่มองภาพเบื้องหน้า ด้วยความรู้สึกกดดันลึกๆในใจ แม้จะรู้ดีว่าระหว่างเขาและคาซึยะมีช่วงเวลาที่เหลื่อมล้ำกัน และไม่อาจะรู้ทุกรายละเอียดของชีวิตในช่วงที่คาซึยะไปร่ำเรียนในต่างแดน ทว่า…ถึงอย่างนั้น จินก็อดไม่ได้ ที่จะรู้สึกเหมือนเขาเป็นส่วนเกินในสถานการณ์เช่นนี้


“จิน นี่เพื่อนสนิทของข้า ชื่อเฮนรี” คาซึยะหันมาบอกกล่าว ก่อนจะหันกลับไปพูดคุยกับเฮนรี ซึ่งดูท่าแล้ว คล้ายจะแนะนำเขาให้อีกฝ่ายรู้จัก แต่ทั้งอย่างนั้น องครักษ์หนุ่มกลับฟังไม่รู้เรื่องสักนิด ว่าคาซึยะแนะนำอย่างไร เขาได้แต่มองคนรักพูดคุยอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่ร่างโปร่งบางจะหันกลับมาบอกเขาพร้อมรอยยิ้ม


“จิน ท่านกลับไปก่อนไหม ข้าจะพาเฮนรีไปส่งที่พัก จะได้รู้ทาง พรุ่งนี้ข้าจะรับเขาแต่เช้า จะพาชมเมือง”


แค่เพียงประโยคเดียว แต่ทำไมร่างสูงถึงรู้สึกเหมือนว่าคาซึยะกำลังห่างไกลออกไปจากที่เคย

……………………..

วันนี้ห้องทรงงานขององค์ชายรัชทายาทเงียบเฉียบกว่าปกติ แม้นากามารุ ยูอิจิเองก็ไม่กล้าเล่นลิ้น พลิกแพลงคำพูดชวนให้ปวดเศียรเวียนเกล้าเช่นเคย อาจจะเป็นเพราะอะไรบางอย่างที่พวยพุ่งออกมาจากกายของอาคานิชิ จิน ที่กำลังนั่งทำงานอยู่ฝั่งตรงข้ามกระมัง เลยทำให้เขาไม่กล้านัก



“องค์ชาย ไม่รู้วันนี้องครักษ์รายนั้นเป็นอะไรนะพระเจ้าค่ะ หน้าหงิกแต่เช้าเชียว” องค์ชายฮิเดอากิเหลือบเนตรมองนากามารุ ยูอิจิที่ถวายการรับใช้อยู่ข้างโต๊ะทรงงาน ก่อนที่จะเสเนตรไปยังองครักษ์อีกคนที่นั่งทำงานเงียบๆอยู่ที่โต๊ะ ทว่า…เป็นการทำงานเงียบๆที่น่าหวั่นนัก ไม่รู้ว่าหวั่นอะไรหรอก แต่หน้าตายุ่งๆขององครักษ์อาคานิชิวันนี้ ชวนให้ไม่น่าเข้าใกล้แม้แต่น้อย


“เจ้าลองชวนคุยดูสิ” เพียงเท่านั้น ยูอิจิก็ถึงกับทำตาโต


“กระหม่อมกลัวตายนะพระเจ้าค่ะ!”


“แล้วไม่อยากรู้หรือ?” เพียงเท่านั้น คนกลัวตายก็ถึงกับคิดหนัก ยูอิจิถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะหันมาทำหน้าขึงขัง


“หากความสามารถของกระหม่อม สามารถทำให้ชายผู้นั้นคายความลับในใจออกมาได้ กระหม่อมก็ยินดีพระเจ้าค่ะ นี่กระหม่อมทำเพื่อพระองค์…” ไม่ทันจะพูดได้จนจบประโยค องค์ชายรัชทายาทก็โบกพระหัตถ์ให้องครักษ์ปากมากรีบไปจัดการเสีย


ยูอิจิหมุนกายเดินไปยังโต๊ะทำงานของเพื่อนรัก ให้คนที่กำลังมุ่งมั่นอยู่กับเอกสารต้องเงยหน้ามอง


“เย็นนี้ องค์ชายทรงตั้งพระทัยจะเสด็จไปที่เรือนเจ้า ใช่ไหมพระเจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็หันไปถามความเห็นจากองค์ชายหนุ่มที่ยังไม่ทันตั้งสติทั้งมวล


“ทั้งข้า ทั้งพระองค์ คิดถึงแม่หญิงคาซึยะ ไม่มีนางมาทำงานแล้วห้องนี้แห้งแล้งนัก เจ้าอนุญาตหรือไม่” ยูอิจิไม่ปล่อยให้ใครมีโอกาสขัดขวางใดๆ เขาก็พูดต่อ จินนิ่งไป ก่อนจะลุกขึ้นถวายรายงานองค์ชาย


“เกรงจะไม่ได้พระเจ้าค่ะ คาซึยะไม่อยู่ที่เรือนวันนี้”


“แล้วคาซึยะไปไหน?” องค์ชายรัชทายาทตรัสถามทันที ให้องครักษ์หนุ่มต้องสูดลมหายใจระงับความเสียดแปลบในอก


“นางออกไปกับเพื่อนชาวต่างแดนพระเจ้าค่ะ”


“ว่าอย่างไรนะ!!!”


“นางไปเที่ยวกับเพื่อนชายชาวต่างแดนพระเจ้าค่ะ” ยิ่งย้ำ ก็ยิ่งช้ำในอก ยามคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานในห้องพักผ่อนของเรือนอาคานิชิ


‘ทำไมข้าถึงไปไม่ได้ เฮนรีเป็นเพื่อนข้า เขามาจากแดนไกล จะให้ข้าดูดายไม่ต้อนรับอย่างนั้นหรือ’ ร่างโปร่งร้องถามด้วยความไม่เข้าใจ หลังจากกลับจากการพาเพื่อนชายชาวตะวันตกเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว และกลับเรือนมาพร้อมกับคนที่ยืนกรานจะขอติดตามไปทุกที่


‘มันไม่ควร’ ไม่ควรเพราะคาซึยะออกเรือนแล้ว ซ้ำอีกฝ่ายยังเป็นชาย รู้ถึงไหน ใครก็มองไม่ดีทั้งนั้น

‘ไม่ควรอย่างไร! แค่พาเพื่อนเที่ยวชมเมืองนี่น่ะหรือ ไม่ควร’

‘ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็ไม่ให้ไป พรุ่งนี้อยู่แต่ในเรือน แล้วส่งจดหมายฝากเด็กรับใช้ไปบอก ว่าคงพาเที่ยวไม่ได้แล้ว’ จินยังนิ่ง ในขณะที่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับรุ่มร้อนเป็นไฟด้วยความไม่เข้าใจในเหตุผลที่ไม่มีอะไรมากไปกว่าคำว่า ไม่ควร


ไม่ควรอย่างนั้นหรือ? สิ่งใดที่ไม่ควร คาซึยะไม่ได้ทำอะไรเสียหาย ไม่ได้ไปไหนมาไหนกับชายอื่นค่ำๆมืดๆ ไม่ได้ไปในที่รโหฐาน แค่พาเพื่อนเที่ยวเมืองเท่านั้นเอง แล้วอย่างนี้จะเสียหายได้อย่างไรกัน!!


‘ข้าจะไป!’ ในเมื่อไม่มีเหตุผลเพียงพอ ร่างโปร่งก็ไม่เห็นความจำเป็นอะไรที่จะต้องทำตามคำสั่งของคนอื่น แม้คนอื่นคนนั้นจะเป็น สามี ก็ตาม คาซึยะไม่ใช่สตรีเสียหน่อย แค่มีกายเป็นหญิง แต่ทั้งนี้ จิตใจและหลายสิ่งหลายอย่าง ก็บอกให้รู้ว่าทั้งเขาและจินมีสิทธิ์เท่าเทียมกัน อย่างน้อยก็ในด้านการตัดสินใจ


‘คาซึยะ อย่าดื้อได้ไหม’


‘ข้าไม่ได้ดื้อ! แต่ท่านไม่มีเหตุผล! คิดจะห้ามก็ห้ามอย่างนั้นหรือ เฮนรีเป็นเพื่อนข้า แล้วมันไม่ควรอย่างไร’


‘เขาเป็นชาย’ ร่างโปร่งขบริมฝีปากบาง จ้องมองคนตรงหน้าก่อนจะถามเสียงพร่า


‘อ้อ ข้าเป็นหญิงสินะ’ ก่อนจะหมุนกายเดินหนีออกจากห้องทันที ให้ร่างสูงได้แต่มองตามพร้อมกับถอนหายใจยาวอย่างหนักอก


ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าเป็นหญิง…แต่เพราะเจ้าเป็นคนที่ข้ารักต่างหาก ถึงได้กลัวว่าข้าจะเลือนหายไปจากใจเจ้าอีกครั้ง ดังที่เคยเกิดมาแล้วยามเจ้าไปเรียนในต่างแดน

.

.

.

.

.
‘จิน! คาซึยะส่งจดหมายกลับมา!’ เสียงร้องดังขึ้น ให้เด็กหนุ่มที่กำลังปลูกต้นไม้ในสวน หันกลับไปมอง ก่อนจะค่อมกายทำความเคารพองค์ชายรัชทายาทที่เสด็จมาพร้อมกับใบหน้าประทับรอยแย้มพระโอษฐ์อย่างยินดี ในหัตถ์มีจดหมายติดมาด้วย ชวนให้หัวใจที่แห้งแล้ง ชุ่มชื้นราวกับได้น้ำ


‘เรายังไม่ได้เปิดอ่าน หวังจะมาอ่านพร้อมเจ้า’ มาถึง ทรงก็ทรุดองค์ลงประทับบนเก้าอี้ไม้ตัวเล็กที่จินลุกขึ้นถวาย จากนั้นจึงฉีกซองออกอย่างเร่งด่วน ด้วยว่าอยากรู้ความเป็นไปของน้องน้อยในต่างแดน


เนื้อความในจดหมาย กล่าวเล่าถึงชีวิตความเป็นอยู่ในดินแดนตะวันตก และภาษาตะวันตกที่คาซึยะบ่นว่ายากนัก แต่ก็มีเพื่อนคอยช่วยเหลือ รวมถึงประเพณีแปลกประหลาด และความคิดความเชื่อของผู้คนที่นี่ อ้อ…รวมไปถึงการแสดงความรักระหว่างชายหญิงของชาวตะวันตกที่โจ่งแจ้ง และพบเห็นได้ทั่วทุกมุมเมือง จนเด็กน้อยผู้ไม่ประสีประสาจากตะวันออก ชักจะคุ้นชินเสียแล้ว นอกนั้น ก็ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบขององค์ชายรัชทายาท ก่อนจะปิดท้ายที่ว่า หากว่างเมื่อใด จะส่งจดหมายกลับมาอีก


ทว่า…ไม่มีประโยคใดเลยที่กล่าวถึง ‘จิน’


องค์ชายรัชทายาทโทษองค์เองในใจลึกๆ ว่าน่าจะอ่านมาเสียแต่แรก ก่อนจะมาหาจิน ทรงไม่รู้ว่าน้องน้อยจะใจร้ายใจดำถึงเพียงนี้ ที่ไม่มีแม้แต่จะกล่าวถึงอาคานิชิ จิน สักคำเดียว


‘จิน’ ได้แต่ตรัสเรียกชื่อ ก่อนจะได้เพียงรอยยิ้มบางเบากลับมา



‘แค่ได้รู้…ว่าเขาสุขสบายก็ดีแล้วพระเจ้าค่ะ’ ตอบแล้วก็เสสายตาลงมายังกระถางต้นไม้ ที่ตั้งอกตั้งใจรดน้ำพรวนดินทุกวัน หวังจะให้ออกดอกงดงาม แล้วจะอบแห้งส่งไปให้ที่ตะวันตก แต่…คงไม่จำเป็นอีกต่อไป



คาซึยะลืมเขาไปแล้ว พร้อมๆกับการใช้ชีวิตใหม่ที่ต่างแดน ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ควรรื้อฟื้นสิ่งใด ให้คาซึยะลำบากใจ แค่ได้รู้ว่าคาซึยะมีความสุขที่นั่น ไม่มีใครรังแก ไม่มีใครกลั่นแกล้ง มีคนคอยเอาอกเอาใจ มีคนคอยปลอบประโลม เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว


ถูกลืมก็ช่าง ไม่มีความสำคัญใดๆก็ช่าง


ต่อให้อาคานิชิ จินกลายเป็นอากาศธาตุ ก็ไม่เป็นไร


จันทร์คือจันทร์ ไม่ว่าอย่างไรก็คือจันทร์ จันทร์ที่ส่องลงมาแค่แสง แต่ไม่อาจแม้แต่จะเอื้อมถึง แค่แสงจันทร์ที่ชโลมหัวใจ ก็พอแล้ว สำหรับอาคานิชิ จิน ในตอนนั้น


ทว่า… ในตอนนี้ ที่เอื้อมจันทร์มาไว้ในอ้อมแขนแล้ว กลับไม่อยากปล่อยจันทร์ให้ลอยกลับไปดังเดิม แสงจันทร์หรือ จะอุ่นสู้จันทร์ทั้งดวง


อาคานิชิ จินในยามนี้กลายเป็นคนโลภอย่างไม่น่าให้อภัยใช่ไหม คาซึยะ

………………..

องค์ชายรัชทายาทยังคงพระทัยเย็น เนื่องด้วยทรงทราบดีว่าเรื่องของคู่ชีวิตนั้นไม่ควรเข้าไปยุ่มย่ามให้มากความ ดังนั้น เมื่อรู้ความว่า น้องน้อยทำตัวไม่สมกับสตรีที่ออกเรือนแล้ว จึงยังอดทนไม่ลุกขึ้นมาสถาปนาเป็นผู้ไกล่เกลี่ย



ซึ่งนั่นหมายถึง การที่คาซึยะยังคงไม่มีใครกล้าดุกล้าว่า ทั้งที่เหยียบเท้าเข้าเรือนก็เย็นย่ำมากแล้ว



ร่างโปร่งเหลือบมองซ้ายขวาเมื่อเรือนอาคานิชิเงียบเฉียบ ไม่พบแม้แต่ท่านผู้หญิงโซระ หญิงวัยปลายเจ้าของรสมือขนมชั้นยอด รวมถึงไม่เห็น อาคานิชิ จิน…


…ไม่เห็นเป็นไร ไม่พบหน้ากันยิ่งดี เรื่องอะไรมาสั่งว่าห้ามไปไหนมาไหน ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘เป็นผู้หญิง’ ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย รู้เต็มอกแล้วแท้ๆ


คาซึยะไม่เห็นใคร จึงเดินเลยไปยังห้องครัว ก่อนจะพบว่าท่านผู้หญิงโซระกำลังวุ่นอยู่กับการสั่งให้คนรับใช้จัดกับข้าวลงในถาดไม้ นางรับรู้ถึงการมาของใครบางคน จึงได้เงยหน้ามอง ก่อนจะยิ้มให้กับสะใภ้คนโตของอาคานิชิ



“กลับมาแล้วหรือ ทานอะไรหรือยัง”


“ยัง แล้วท่านแม่โซระยังไม่ได้ทานหรือ” นางเพียงยิ้มบาง


“แม่ทานแล้ว คนที่ไม่ยอมทานคือลูกชายของแม่หรอก คาซึยะยังไม่ได้ทานน่ะดีแล้ว จะได้ทานเป็นเพื่อนจิน ไปที่ห้องเถอะ ประเดี๋ยวพวกนี้จะยกสำรับไปให้ ไป ไปกับแม่” แล้วท่านผู้หญิงโซระก็ประคองร่างโปร่งให้เดินออกจากห้องครัว ก่อนจะออกปากไม่ให้เข้าใกล้ห้องครัวอีก เพราะกลัวกลิ่นอาหารจะพาลให้แพ้ท้องรุนแรง ถึงแม้อาการจะไม่เพียบหนักดังครั้งแรก แต่ทุกครั้งที่เห็นร่างเล็กบางอาเจียนก็ชวนให้นึกสงสารเสียทุกครั้ง


คาซึยะไม่มีโอกาสปฏิเสธ ได้แต่ถูกประคองมาที่ห้องพักผ่อน และทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้อง ดวงตาคมของคนที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆก็เหลือบขึ้นสบ ชวนให้หัวใจที่ตอกย้ำว่าไม่ผิดมาตั้งแต่ต้นชักจะไขว้เขวเสียแล้ว ก็ในเมื่อสายตานั้นแสนจะเรียบเฉย และไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆเลย ยิ่งทำให้คาซึยะที่ไม่คุ้นเคยกับภาวะไร้อารมณ์ของอาคานิชิ จิน ถึงกับนิ่งงัน



“เข้ามาสิ คาซึยะ… จิน แม่ให้คนยกสำรับกับข้าวมาให้ คาซึยะก็ยังไม่ได้ทานอะไรเช่นกัน” สิ้นคำท่านผู้หญิงโซระ นางรับใช้ก็ยกสำรับเข้ามาจัด ก่อนจะออกไปแต่ไว เหลือไว้เพียงสามีภรรยาที่ยังง่อนแง่นในเรื่องความเห็นต่าง


ทว่า ในเมื่ออีกฝ่ายยังไม่พูด คาซึยะก็ไม่พูดก่อนหรอก เปิดฝาสำรับแล้วคีบข้าวเข้าปาก จินได้แต่มองคนที่ก้มหน้าทานอาหารอยู่ตรงหน้าแล้วอึดอัดในใจ อยากถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง อาการอาเจียนยังมากอยู่ไหม หรือเบื่ออาหาร เวียนศีรษะหรือไม่สบายเนื้อตัวอย่างไร


แต่…ไปตะลอนมาทั้งวันแบบนั้น เห็นทีจะสนุกเสียจนลืมทุกเรื่องเสียหมดกระมัง


มือเล็กๆยกขึ้นพนมหน้าชามข้าวที่พร่องลงไปเพียงเล็กน้อย ให้ชายหนุ่มต้องเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


“อิ่มแล้วหรือ” คาซึยะมองคนถาม บรรยากาศอึดอัดลอยเคว้งให้ยิ่งพูดไม่ออก ได้แต่รับคำเพียงบางเบา ก่อนจะลุกไปผลัดผ้าล้างหน้าล้างตาในอ่างมุมห้อง ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งทานต่อไปเพียงลำพัง ความเงียบกลับเข้าครอบคลุมไปทั่วห้องอีกครั้ง คาซึยะไม่ชอบเวลาเช่นนี้เลย ไม่ชอบที่ต้องไม่พูดไม่จา ทั้งๆที่วันนี้มีตั้งหลายเรื่องแท้ๆที่อยากบอกอยากเล่า อยากให้รู้ว่าพาเพื่อนไปเที่ยวมุมใดของเมืองบ้าง อยากให้รู้ว่ามีสินค้าใดมาขายที่ตลาดบ้าง อยากให้รู้ว่าวันนี้พบเจอเรื่องแปลกตาอย่างไรมาบ้าง


แต่ไม่กล้า…


ทะเลาะกันแบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีเลย มันย่ำแย่จนแม้แต่เฮนรียังสังเกตเห็นว่าเขาไม่สบายใจ ก็จะให้สบายใจได้อย่างไร ถึงเขาจะมีนิสัยชอบเอาชนะ แต่การชนะคนที่เรารัก แล้วเห็นอีกฝ่ายพ่ายแพ้และเจ็บปวด ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม มันก็ชวนให้รู้สึกแย่ทั้งสิ้น


“หากหิวก็จิบน้ำขิงแล้วกัน ข้าให้คนต้มไว้ให้แล้ว” เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง ให้คาซึยะต้องหันมอง เห็นว่าสำรับกับข้าวถูกเก็บไปหมดแล้ว และบนพื้นข้างฟูกนอนที่ถูกปูไว้มีถาดวางกากระเบื้องเคลือบและถ้วยเล็กๆเอาไว้


คนพูดไม่ได้อยู่รอฟังคำใด กล่าวเสร็จก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งร่างโปร่งบางไว้เพียงลำพังกับไอร้อนที่ลอยอ้อยอิ่งออกมาจากกาน้ำขิง
.

.

.

.

.
‘จินโกรธเจ้ารู้ไหม คาซึยะ เหตุใดไปซนถึงขนาดตัดกล้วยไม้ของจินแบบนั้นกัน’ เด็กน้อยเม้มปากเป็นเส้นตรง เมื่อหลักฐานอันได้แก่ดอกกล้วยไม้สีสดยังอยู่ในมือ ทั้งๆที่เมื่อวันก่อนมันยังอยู่กับต้นดิบดีแท้ๆ


‘ก็ข้าเห็นว่าสวยดี แล้วข้าก็ขอท่านป้าโซระแล้ว ว่าอยากได้ดอกไม้’


‘แต่ก็รู้ไม่ใช่หรือ ว่าจินหวงต้นกล้วยไม้ ทำไมไม่เอาต้นอื่นเล่า’


‘ก็ข้าอยากได้กล้วยไม้ จินน่ะงี่เง่า ข้าขอโทษแล้วแท้ๆ ยังจะโกรธกันอีก’ องค์ชายรัชทายาทส่ายพักตร์กับความดื้อรั้นของน้อง

‘ไม่ใช่เพราะว่า จินไม่ยอมเล่นกับน้อง ทั้งยังเอาเวลาส่วนมากไปลงกับกล้วยไม้หรอกหรือ น้องก็เลยตัดปัญหาด้วยการทำลายกล้วยไม้เสีย’

‘ไม่ใช่เสียหน่อย!’ ทว่า เนตรคมกลับจับจ้อง จนเด็กตัวน้อยได้แต่กำกล้วยไม้ในมือแน่น ก้มหน้าหลบ ก่อนจะยอมทูลความจริงเสียงเบา


‘ก็…เรื่องอะไรจินถึงให้กล้วยไม้สำคัญกว่าข้าล่ะ ไม่มาเล่นกับข้า พอข้ามาหา ก็บอกว่าไม่ว่าง เอาแต่ดูแลกล้วยไม้อยู่ได้! ข้าเกลียดดอกไม้นี่ที่สุดเลย!’


‘หื้อ…อย่าเกลียดอะไรพร่ำเพรื่อนัก คาซึยะ แล้วอีกอย่าง ถึงจินจะไม่มาเล่นกับน้อง แต่ในสายตาของจินแล้ว ไม่มีใครสำคัญกว่าน้องทั้งนั้น ไปง้อจินหน่อยเถอะ อย่าโกรธกันเช่นนี้เลย ขาดชายผู้นั้นไปเสียคน น้องจะรู้ว่าไม่มีใครในแผ่นดินนี้อีกแล้ว ที่ตามใจน้องได้เสมอเหมือน อาคานิชิ จิน ผู้นั้น’


…………………….

วันนี้ยังคงเป็นอีกวัน ที่ร่างโปร่งออกจากเรือนอาคานิชิแต่เช้าตรู่เพื่อพาเพื่อนชายชาวต่างแดนเที่ยวในเมืองทาคิซาวะ ในขณะที่อาคานิชิ จินยังคงไม่ปริปากพูด เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครซักถามสิ่งใดเท่านั้น และวันนี้ก็เป็นอีกวัน ที่องค์ชายรัชทายาท รวมถึงองครักษ์นากามารุจะต้องทนอยู่กับรังสีอำมหิตและไม่น่าเข้าใกล้ของชายผู้นี้

“วันนี้ดูจะรุนแรงกว่าเมื่อวานนักนะกระหม่อม หรือความอัดอั้นทับถมทวีคูณกัน” นั่นคือคำพูดของ นากามารุ ยูอิจิ ที่ไม่ได้แตกต่างจากที่องค์ชายรัชทายาททรงสังเกตเลยแม้แต่น้อย วันนี้อาคานิชิ จิน ก็ยังคงคลั่งไคล้อยู่แต่กับการทำงานจนแม้แต่ข้าวปลาก็คงลืมไปเสียกระมังว่าจะต้องทานเสียบ้าง


“วันนี้เราจะบุกเรือนอาคานิชิเอง หากคาซึยะยังทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักความ เราจะสั่งสอนเสีย” องครักษ์นากามารุได้แต่ทำตาโต ก่อนจะทูลถามเสียงเบา


“งั้นกระหม่อมจะออกไปหาไม้เรียวมาเตรียมไว้ก่อนนะพระเจ้าค่ะ เผื่อทรงเรียกใช้ยามจำเป็น” ว่าแล้วก็จากไปแต่ว่องไว เรื่องรักสนุกต้องยกให้กับองครักษ์รายนี้ของพระองค์ หากแต่ถ้าเป็นเรื่องจริงจังกับชีวิตแล้วล่ะก็ ล้วนต้องยกให้คนที่กำลังจะปลดตนเองออกจากตำแหน่งองครักษ์ในไม่ช้าอย่าง อาคานิชิ จิน


สู้ทิ้งหน้าที่เพื่อการเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีเพียงนี้แล้ว ใยเจ้าจึงไม่เห็นคุณงามความดีของชายผู้นี้แม้สักนิด คาซึยะ ทำร้ายจิตใจกันอยู่ร่ำไปแบบนี้ เห็นที…คงต้องมีการว่ากล่าวกันบ้างหรอก หรือไม่เช่นนั้นแล้ว ไม้เรียวที่ยูอิจิไปหา คงได้มีโอกาสใช้…



แต่นั่นก็ต่อเมื่อ อาคานิชิ จิน ยอมให้แตะต้องหญิงอันเป็นที่รักหรอก

…………………..

เพียงเย็นนั้นเอง องค์ชายรัชทายาทก็เสด็จมาถึงเรือนอาคานิชิ ตามมาด้วยเจ้าของเรือนอย่าง อาคานิชิ จิน และเพื่อนรักอย่าง นากามารุ ยูอิจิ ที่พกพาเอา ‘ไม้เรียว’ มาด้วย


“ตามสบายเถอะ ท่านผู้หญิงโซระ เราแค่มารอพบคาซึยะเท่านั้นเอง” ท่านผู้หญิงโซระเป็นผู้ถวายการต้อนรับ และสีหน้าไม่สู้ดีของนางยามที่องค์ชายหนุ่มตรัสถึงสะใภ้ ก็ชวนให้พระองค์ต้องตรัสเสริมเพิ่มเติม


“เราเห็นว่าน้องทำตัวไม่ถูกไม่ควร ถึงจะร่ำเรียนมาจากแดนไกล แต่จะปฏิบัติตัวเช่นนั้นยามกลับมาทาคิซาวะก็ไม่ใช่เรื่องเหมาะ ท่านผู้หญิงเป็นผู้อาวุโสของเรือน อย่าเห็นแก่ว่านางเป็นน้องน้อยของเรา หรือมีตำแหน่งอื่นใด ขอเพียงคิดว่านางเป็นลูกเป็นหลาน ตักเตือนนางตามที่ท่านเห็นควร นี่ท่านผู้หญิงมามิก็ไม่อยู่เมืองหลวง หากอยู่และรู้เห็นการกระทำของคาซึยะ ท่านผู้หญิงมามิก็คงไม่นิ่งเฉยเช่นกัน”


“หม่อมฉันขอพระราชทานอภัยเพคะองค์ชาย หม่อมฉันไม่เคยมองว่าคาซึยะเป็นอื่น นางเป็นลูกเป็นหลาน นับตั้งแต่ยังวิ่งตึงตังที่เรือนนี้ จนบัดนี้ใช้นามสกุลอาคานิชิแล้ว ก็ยังเป็นคาซึยะเช่นเดิม เพียงแต่…”


“นางหน้าตาน่าเอาใจใช่ไหม ใครๆก็ไม่กล้าขัดใจกันทั้งนั้นเชียว นี่ได้ความว่าเรโอะบุตรคนเล็กของท่านก็เฝ้าตามใจนางไม่แพ้ อาคานิชิ จิน คนพี่” หากจะว่าตามความจริงแล้ว คนที่ไม่ตามใจใบหน้ายิ้มแย้มสดใสของคาซึยะนั้น ดูเหมือนจะหายากนัก กระทั่งจินที่ใจแข็งแล้ว แต่ก็แข็งขืนได้เป็นบางเวลาเท่านั้นเอง


“ขอพระราชทานอภัยเพคะ”


“ช่างเถอะ เราเองก็ตามใจคาซึยะไม่ต่างจากท่านเช่นกัน เราขอนั่งรอตรงนี้ ท่านผู้หญิงไม่ต้องดูแลให้มากความ จะทำอะไรก็ตามแต่เถิด รอเพียงคาซึยะกลับมา พูดคุยไม่กี่คำก็จะกลับแล้ว”


“เพคะ” และหลังจากนั้น นานเนิ่นนาน จนตะวันจวนจะลับขอบฟ้า เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังเข้ามา ให้สามบุรุษแห่งกรมกลาโหมต้องหันมอง พาเอาคนที่ก้าวเท้าเข้ามาในเรือนถึงกับชะงักกึก ที่ชวนให้นิ่งยิ่งกว่าใครก็คือ สายตาจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไกลที่สุด หากแต่สายตานั้นชวนให้รู้สึกแย่ยิ่งกว่า


“เจ้าพี่ เสด็จมาถึงเรือนเชียว มีอะไรหรือเพคะ” คาซึยะหันไปทูลถามพระเชษฐาที่นั่งอยู่บนตั่งริมหน้าต่าง


“พี่มีเรื่องจะคุยด้วย จิน ยูอิจิ ออกไปก่อน”


“แล้วไม้เรียวล่ะพระเจ้าค่ะ?” คำถามขององครักษ์นากามารุ ทำเอาองค์ชายหนุ่มต้องเหลือบเนตรดุไปสบ ให้องครักษ์ที่ไม่ค่อยรู้เวล่ำเวลาในการพูดได้รู้ตัว


“อ่า…ถ้าเช่นนั้นกระหม่อมจะถือออกไปด้วย หากทรงเรียกใช้ กระหม่อมจะนำมาถวายทันทีพระเจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็รีบตามเพื่อนรักเจ้าของเรือนออกไป ทิ้งไว้เพียงคาซึยะกับองค์ชายหนุ่ม คาซึยะเหลือบมองเล็กน้อย รู้จากพักตร์เจ้าพี่ว่าทรงมีธุระเร่งด่วนเรื่องใด จึงต้องเสด็จมาถึงนี่


ไปฟ้องอะไรไว้กัน! อาคานิชิ จิน!!


“อย่าคิดหาเรื่องจินเลย คาซึยะ เมื่อไรจะเลิกใจร้ายกับชายผู้นั้น เขารักเจ้ามากเพียงใด ไม่รู้ตัวเลยหรือ” เพียงสายตาน้องน้อย เหตุใดเชษฐาอย่างพระองค์จึงไม่ล่วงรู้ความในใจกัน คาซึยะช่างพาลเพียงใด ล้วนเป็นผลมาจากการตามเอาอกเอาใจไม่ห่างของคนรอบข้างทั้งสิ้น ที่ดูจะหนักหนากว่าใครก็คือ ชายที่ชื่อ อาคานิชิ จินอย่างไร


ดังนั้นแล้ว จะได้รับผลกระทบจากนิสัยเช่นนี้ ก็ถือเสียว่า คู่ควรแล้วกัน


“เขาไปฟ้องอะไรเจ้าพี่” ร่างโปร่งถามหน้าเง้างอ ให้องค์ชายหนุ่มตบหัตถ์ลงกับพื้นที่ว่างข้างกาย เชื้อชวนให้อีกฝ่ายทรุดตัวลงนั่งเคียงกัน จะได้อบรมเสียให้สิ้นเรื่อง คาซึยะนั่งลงอย่างว่าง่าย ทว่าก็ยังบูดบึ้งยามคิดถึงชายผู้นั้น


“เขาไม่ได้ฟ้อง เพียงแต่พอพี่ถาม เขาก็บอกว่าน้องไปเที่ยวกับเพื่อนชายจากต่างแดน” ได้ฟังเพียงเท่านั้น คาซึยะก็ย่นจมูก


“นี่หรือไม่ฟ้อง”


“คาซึยะ…พี่ว่าน้องทำตัวไม่เหมาะหรอกนะ ที่ไปเที่ยวกับเพื่อนเช่นนั้น ทั้งๆที่น้องก็แต่งงานออกเรือนแล้ว”


“หมายความว่าถ้าน้องยังไม่ออกเรือน น้องก็จะออกไปเที่ยวกับชายใดก็ได้หรือเพคะ” ร่างโปร่งสวนทันควัน ชวนให้น่าหนักใจนักกับนิสัยเช่นนี้ องค์ชายหนุ่มถอนปัสสาสะ ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา


“หากน้องยังคิดเช่นนี้ เห็นที พี่คงต้องกลับไปคิดเสียใหม่ ว่าน้องคู่ควรกับการใช้ชีวิตคู่หรือยัง ในเมื่อยังคิดถึงแต่คำว่าตัวเอง คิดแต่ว่าถ้าตนยังไม่แต่งงาน ก็คงทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ได้ นั่นหมายความว่า น้องไม่ได้คิดถึงชายผู้นั้นเลย คาซึยะ น้องมองแค่เพียงตัวน้องเท่านั้น ไม่ได้มองถึงคนที่เขารักน้อง” คาซึยะนิ่งงัน


“พี่ไม่รู้หรอก ว่าน้องกับจินทะเลาะเรื่องใดกันอีก แต่เรื่องที่น้องออกไปไหนต่อไหนเพียงลำพัง โดยลืมแม้กระทั่งสามี ลืมแม้กระทั่งลูกของน้องที่เกิดจากชายผู้นั้น พี่คิดว่าถ้าหากเป็นเช่นนี้แล้ว ก็ควรปล่อยให้จินปลูกกล้วยไม้ และประคบประหงมมันเสียจะดีกว่าแต่งงานใช้ชีวิตคู่กับน้อง”


“เจ้าพี่!” ใบหน้าตกตะลึงของคนเป็นน้อง ทำเอาองค์ชายหนุ่มแย้มพระโอษฐ์บาง วางหัตถ์ลงกับศีรษะของคาซึยะแล้วลูบไล้แผ่วเบา


“แต่หากน้องตกใจกับสิ่งที่พี่พูด นั่นหมายความว่า ตัวน้องเองก็อยากประคับประคองชีวิตคู่ครั้งนี้ต่อไปใช่ไหม”


“เจ้าพี่ต้อนน้องหรือเพคะ” คาซึยะทูลถาม เมื่อรู้ว่าตนแสดงสีหน้าตกใจเพียงใดกับคำตรัสของพระเชษฐา เช่นนี้แล้ว ทรงก็รู้เสียหมดสิ ว่าเขาคิดอะไร ในเมื่อตกใจถึงเพียงนั้นกับคำพูดที่คล้ายจะบอกว่าให้แยกเขากับจินออกจากกัน


“พี่ไม่ได้ต้อน เอาเถอะ พี่ไม่ยุ่งมากกว่านี้แล้ว ต่อจากนี้เป็นฝีมือของน้องน้อยของพี่ ที่จะประคับประคองความรักของน้องเอง คาซึยะ บางครั้งแล้ว ใจชายก็ยากหยั่งถึง บางครั้ง เขาคิดอย่างที่น้องไม่คิด บางครั้ง เขาคิดน้อยกว่าที่น้องคิด และบางครั้ง เขาก็คิดมากกว่าที่น้องคิด ชีวิตคู่ไม่ใช่หมายถึงต้องหยั่งรู้ทุกเรื่องในใจของอีกฝ่าย หากแต่ยอมรับความแตกต่างของความคิด ยอมรับในความเป็นตัวตนของเขา และยอมรับที่จะปรับตัวเข้ามาหากัน”


คาซึยะได้แต่ก้มหน้านิ่ง ไม่รู้จะตอบรับอย่างไร ในเมื่อทั้งชีวิตที่ผ่านมา ไม่เคยปรับตัวเข้าหาใคร หรืออย่างน้อยแล้ว ก็ไม่เคยแม้แต่จะเดินตามเส้นทางที่ใครขีดเขียนทั้งที่ไม่เต็มใจ ทว่า…ใครบางคนต่างหาก ที่พยายามยอมรับในทุกสิ่งทุกอย่างของเขาเสมอมา ใครบางคนต่างหากที่พยายามปรับตัวเข้ามาหาเขาเสมอมา และใครบางคนต่างหาก ที่ยินยอมให้อภัยเขาเสมอมา


“พิสูจน์ให้พี่ดูหน่อยเถอะ คาซึยะ…พิสูจน์ให้พี่ดู ว่าน้องพร้อมจะมีชีวิตคู่กับชายผู้นั้น”

……………………………………

เรื่องลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วค่ะ พอจะง่ายก็ง่ายจริงๆ ขอบคุณทุกคนที่ช่วยลุ้นนะคะ

ก็ว่าจะลงเร็ว แต่ดันมาเปื่อย T.T (ไม่ใช่หวัด 2009 นะคะ) เพิ่งมามีแรงพิมพ์ต่อตอนเย็น เดี๋ยวลงนี่เสร็จก็ไปนอนแล้วค่ะ

ความจริงมีเรื่องจะเล่าให้ฟังด้วย แต่ยกยอดละกัน ไม่ไหวแล้วตอนนี้

ป.ล. บอกก่อนอย่างนึง อาทิตย์หน้ามีเซอร์ไพรส์ *.* ฮาฮา

แล้วเจอกันอาทิตย์หน้ากับ เซอร์ไพรส์ และสัตยาฯ ตอนที่ 11 (มาถึงตอนที่สิบเอ็ดแล้วเหรอเนี่ย -.-) ]]> ณ สัตยาแห่งรัก 2009-11-08T23:24:03+09:00 Dezair FC2-BLOG