2008.07.13
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา PART 1
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา PART 1
JIN X KAME
BY : Dezair
PART 1 :
“พ่อ….แน่ใจเหรอว่า ...’เนี่ย’… ใช่ที่พ่อบอกผมน่ะ” อาคานิชิ จิน ชายหนุ่มว่าที่เจ้าบ่าวคนล่าสุดของตระกูล หันมากระซิบถามบิดาที่นั่งเคียงข้าง หลังจากพยักเพยิดแบบสั้นๆไปยังร่างของคนที่นั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะ
“ก็แน่สิวะ!…แกอย่าถามมากได้มั้ย นั่งเงียบๆไป”
จินเงียบไปห้านาที ...ห้านาทีที่เขาเอาแต่มองร่างตรงหน้า ผู้ซึ่งกำลังจะเข้ามาเป็นภรรยาของเขา ร่างตรงหน้า สวย น่ารัก ผิวขาวอมชมพู ตานิด ปากหน่อย จมูกโด่ง คิ้วโก่ง แถมอายุก็พึ่งจะ สิบเก้ามาหมาดๆ สดๆ ซิงๆ พ่อแม่เค้ารับประกัน ตัวจินเองก็ถูกใจตั้งแต่ที่เห็นหน้าครั้งแรกเมื่อกี้ ก็นี่มันสเป็คเขาเลย เซ็กซี่แต่ซนๆใสๆแบบเนี้ย ถูกใจสุดๆ แต่ว่า…..
“พ่อ…ถูกคนแน่เหรอ” จินหันไปกระซิบถามพ่ออีก ก็แบบว่า…..คือ…..
“…จิน…แกจะถามอะไรนักหนา … ก็เนี่ยแหล่ะ หนูคาเมนาชิ คาซึยะตัวจริง!…อย่าพูดมาก เสียมารยาท!” ถูกพ่อด่าไปที... ก็นะ ไอ้ลูกบ้านี่มันกระซิบอยู่นั่นล่ะ พ่อแม่ฝ่ายนู้นจะมองกันไม่ดีน่ะสิ!
จินทำหน้าแหย มองร่างตรงหน้าที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์สีเข้มอีกครั้ง แล้วกลืนน้ำลายอีกหนึ่งอึก มองอยู่นาน ฝ่ายนั้นก็ไม่เคยมองกลับมาเลย ตั้งแต่จินนั่งมาเกือบครึ่งชั่วโมงเนี่ย ยังไม่ได้สบตากันสักปิ๊งเดียว
....ไม่ใช่….ไม่ใช่น้องเค้าอาย แล้วเอาแต่หลบสายตาอะไรหรอก……แต่……
แต่….น้องคาเมนาชิคนนี้เนี่ย ตาไม่เคยอยู่ที่โต๊ะเลยน่ะสิ!!!…
ชะเง้อมองซ้ายบ้างล่ะ ขวาบ้างล่ะ นั่นๆ ชะเง้อมองอะไรข้างหลังกันล่ะ…. จินลองหันหลังมองตามสายตาของว่าที่ภรรยา ซึ่งมองเลยเขาไป ก่อนจะหันกลับมานั่งตัวตรงท่าเดิมแทบไม่ทัน นวดขมับนิดนึง แบบกลุ้มหน่อยๆ
….ก็พี่สาวโต๊ะข้างหลังเขาน่ะ ใส่เสื้อคอกว้างมากๆ จนหน้าอกที่ล้นอยู่แล้ว แทบหกออกมา…. นี่ล่ะ เป้าสายตา ว่าที่ภรรยาของเขาล่ะ จินสงสัยมาตั้งแต่แรก เพราะ หนูคาเมนาชิ ของพ่อเนี่ย เดี๋ยวมองผู้หญิงคนนู้นที คนนี้ที กระทั่งพนักงานเสิร์พยังไม่เว้น
….อ้าว มีเลียริมฝีปากอีก มองหน้าอกผู้หญิงแล้วเลียริมฝีปากนี่หมายความว่ายังง้ายยยยยยย >.<
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“จิน…วันนี้ไปรับน้องที่มหาลัยด้วยนะลูก”มารดาหันมากล่าวกับลูกชาย ที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยกัน
“น้อง?….น้องไหนครับ” ลูกชายคนกลางของบ้านหันมาถามมารดา
“ก็น้องคาเมะจังน่ะสิ…น้องเค้าเรียนที่ มหา’ลัยโกเซน …แม่โทร.ขออนุญาตคุณคาเมนาชิให้แล้ว แล้วก็ก่อนไปรับก็แวะซื้อดอกไม้สักช่อรู้มั้ย ไม่ใช่แบบคราวก่อนนะ!” คุณแม่กำชับด้วยสีหน้าและท่าทาง กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย
…ก็คราวก่อน อุตส่าห์หาลูกสาวตระกูลดังมาให้ อีตาลูกชายก็ไม่ร่วมมือเลย มีอย่างที่ไหนไปรับสาวดันซื้อขนมจากคอนวิเนียนไปฝาก นี่ถ้าหลุดหนูคาเมนาชิคนนี้แล้วล่ะก็ ทั้งหล่อนทั้งสามีก็คงไม่คาดหวังว่าจะให้ลูกคนนี้เป็นฝั่งเป็นฝาหร้อก…..
“ซื้อดอกไม้ไปให้ เด็กนั่นก็เอาไปให้ผู้หญิงอื่นอ่ะดิ” บ่นงุบงิบๆคนเดียว แบบประมาณการไว้ก่อน เจอกันครั้งเดียว จินก็มองร่างบอบบาง ที่แสนตรงเสป็คนั้นทะลุพรวดถึงนิสัยแก่นแท้....ต้องเป็นพวกบ้าผู้หญิงแหงๆ...
“เมื่อกี้ว่าไงนะ” คนเป็นแม่ก็ดันหูดีเหลือเชื่อ จินเลยต้องรีบเงยหน้ายิ้มแก้เก้อแล้วส่ายศีรษะ
“งั้นก็ดี…น้องเค้าเลิกตอนสี่โมงครึ่ง อ้อ คาเมะจังเรียนคณะบัญชี …ไปให้ตรงเวลาเข้าใจมั้ย ไม่ใช่ให้น้องเค้ารอ” คุณแม่ยังคงข่มขู่ต่อไป จินก็ได้แต่พยักหน้ารับ พร้อมรอยยิ้มแห้งๆ
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“คุณเป็นใคร?” คำถามแรกที่ คาเมนาชิ คาซึยะ มีต่อว่าที่สามี ทำเอาจินเหวอไปสองนาที
“ฉัน อาคานิชิ จิน…เราเคยเจอกันแล้ว” จินตอบ ด้วยความกลุ้มใจสุดๆ …ก็ไม่ผิดล่ะ ที่เด็กนี่จะจำเขาไม่ได้ ก็ในเมื่อ วันดูตัววันนั้น เด็กคนนี้ไม่มองเขาเลยนี่นา --.--“…
“อาคานิชิเหรอ???….เหมือนเคยได้ยินแหะ” จินตบหน้าผากตัวเองเบาๆไปทีนึง
….’เหมือนเคยได้ยินแหะ’… นี่แสดงว่า นอกจากจะจำหน้าไม่ได้แล้ว ยังจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อด้วยงั้นสิ….เรากำลังจะแต่งงานกันนะคร้าบ คาเมนาชิ คาซึยะ ~~~….
“คนที่เธอต้องแต่งงานด้วยไง” จินเฉลยด้วยใบหน้าย่ำแย่เต็มทน พร้อมรอยยิ้มที่รู้ตัวว่าไม่หล่อที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมา ร่างตรงหน้าพยักหน้าหงึกหงัก เหมือนพึ่งนึกออก
“อ้อ…คุณนั่นเอง แม่โทร.มาบอกอยู่ว่าวันนี้จะมีคนมารับไปเที่ยวกลางคืน” ห๊ะ…O.o…. ว่าไงนะ…’เที่ยวกลางคืน’…
“มะ…ไม่ได้หรอก…เธอยังอายุไม่ถึงยี่สิบไม่ใช่เหรอ” อีกฝ่ายพยักหน้าแบบเข้าใจ
“จริงด้วยฮะ…ก็ดีเหมือนกัน…วันนี้มีรายการ มินิมามิเอะจัง ด้วย…คุณจะพาผมไปไหนเหรอฮะ แต่ว่า ขอกลับก่อนสี่ทุ่มนะ”
O.O ‘มินิมามิเอะจัง’… รายการที่พิธีกรใส่บิกินีทั้งรายการอ่ะนะ ไอ้ที่ออกมาเต้นยั่วๆอ่ะ!!!!! คาเมะจังดูรายการอย่างงี้เหรอเนี่ย !!!!!!
“เป็นไรไปเหรอฮะ…” เห็นท่าทางดูตะลึงอึ้งๆของร่างสูง คาเมะเลยเอ่ยปากถาม
“อ๋อ…เปล่าๆ อ่ะ…อันนี้ดอกไม้” พูดเบลอๆ ก่อนจะส่งดอกกุหลาบช่อโตให้คาเมะ
“ขอบคุณมากฮะ…” ยิ้มกว้างให้ ก่อนจะเดินตามจินไปที่รถยนต์ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล แต่….ยังไม่ทันถึงรถเลย คาเมะก็หยุดเดินกระทันหัน เพราะ…
“ฮูย~~ขาสวยเป็นบ้า”จินหันมามอง เพราะประโยคทะแม่งๆของคนที่เดินตามมา ก่อนจะถอนหายใจยาว ก็…นั่นน่ะ….ว่าที่ภรรยาของเขาน่ะ
….แค่ผู้หญิงใส่มินิสเกิ้ตเดินผ่าน ยังมองตามน้ำลายแทบหก และ…ไม่ทันทีจินจะได้เรียกให้รู้สึกตัว เจ้าคนร่างบาง ที่เขาแอบถูกสเป็คก็วิ่งเข้าไปหา….แล้ว…
ยื่นช่อดอกไม้ในมือให้ผู้หญิงคนนั้น
….ก็ไอ้ช่อที่เขาซื้อมาให้นั่นล่ะ!!!~… ที่คิดไว้แต่แรกมันผิดซะที่ไหนล่ะเนี่ย -_-“….
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
กว่าจินจะลากเจ้าคนหน้าหม้อให้หลุดออกจากมหาวิทยาลัยได้ก็ร่วมห้าโมงครึ่งเข้าไปแล้ว ชายหนุ่มจึงพาแวะหาร้านอาหารทานมื้อเย็น เลือกร้านได้ หย่อนตัวลงนั่งปุ๊บ พนักงานประจำร้านก็ปรี่เข้ามาหาพร้อมเมนูที่ยื่นส่งให้
“รับอะไรดีคะ” พนักงานสาวสวย น่ารักกล่าวพร้อมรอยยิ้มให้กับลูกค้าทั้งสอง จินก้มลงอ่านเมนู อย่างพินิจพิเคราะห์ …แม่บอกว่า คาเมะจังของแม่กินเผ็ดไม่ได้…แล้วก็ชอบกินน้ำอะไรน้า?….อ้อ …ชอบน้ำส้ม….อืม…
“คาเมนาชิ กินอะ….” จินเงยหน้ามองกำลังจะถามความต้องการของคนที่นั่งอยู่ฟากตรงข้าม แต่ก็ต้องอึ้งสนิท เมื่อพบว่า ว่าที่ภรรยากำลังหม้อพนักงานเสิร์พชนิดไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา
“ร้านนี้มีอะไรอร่อยเหรอฮะ” ถามพร้อมรอยยิ้มหวานๆ พร้อมสายตาที่แสดงออกอย่างเปิดเผย ว่า ‘สนใจจีบ’…
“ก็มี ข้าวหน้าปลาไหลนะคะ ร้านเราขึ้นชื่อมาก แล้วก็ซีซาร์สลัดนี่ก็รสชาติดีมากเลยค่ะ” อีกฝ่ายก็ตอบพร้อมรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่คนมากประสบการณ์อย่างจินมองออกว่า เจ้าหล่อนชักจะเขินว่าที่ภรรยาของเขาเสียแล้ว
“งั้นเหรอฮะ…แล้วพี่สาวทำงานที่นี่นานรึยังฮะ” จินพับเมนูเก็บตามเดิม รู้สึกตื้อขึ้นมากระทันหัน…อย่างงี้แต่งกันแล้วมันจะไปด้วยกันรอดเร๊อะ….
“ไม่นานหรอกค่ะ”
“จริงเหรอฮะ บ้านผมก็อยู่แถวนี้ มากินทีไรไม่เคยเจอพี่สาวสักที” จินกลืนน้ำลายอีกอึก …เด็กนี่….พูดน้ำไหลไฟดับเลยแฮะ…พูดมาได้ว่าบ้านอยู่แถวนี้ ตอนเขาจอดรถเมื่อกี้ เจ้าตัวดียังหันมาชมเปาะ ว่าร้านสวย ถูกใจ บรรยากาศดี…ยังถามอีกแหน่ะ ว่าเขามาเจอร้านนี้ได้ไง…-_-“
“เอ่อ…ขอโทษครับ ผมจะสั่งอาหาร” จินรู้สึกว่ามันจะไปกันใหญ่ ตัวเขาเป็นคู่หมั้นแท้ๆ แต่คาเมนาชิ คาซึยะกลับไม่ให้ความสนใจแม้แต่น้อย อย่างงี้มันน่า….ฮึ่ม….
“ขอโทษค่ะ…ไม่ทราบว่าคุณจะรับอะไรดีคะ” หล่อนคงพึ่งนึกได้ ว่ามีลูกค้าอีกคนร่วมโต๊ะด้วย
“เอาข้าวปั้นชุดใหญ่ครับ แล้วก็โซบะอีกจาน” พนักงานสาวหันมาทางคาเมะที่กำลังยิ้มหวาน
“ผมเอาพี่สาวหนึ่งจานฮะ”….--_--“….ให้ตายเถอะเด็กคนนี้ จินขอกลุ้ม…แม่คุณพี่สาวพนักงานก็ถึงกับยิ้มอายยกใหญ่ จินตัดสินใจแล้วว่า คราวหน้าจะพาไปร้านที่มีแต่เด็กเสิร์พผู้ชาย อยากรู้นักว่ามันจะหม้อลงมั้ย
“คาเมนาชิ” ชายหนุ่มจำต้องเรียกชื่อปรามคนที่กำลังเกินเลย…มันน่าจริงๆนะเนี่ย…
“ล้อเล่นฮะ…งั้นผมขอเป็นข้าวหน้าปลาไหลก็ได้ฮะ” พูดยิ้มๆ สายตาก็หยาดเยิ้ม
“รับน้ำอะไรดีคะ”
“กาแฟเย็นครับ…กับน้ำส้….” สั่งของตัวเองเสร็จ กำลังจะสั่งให้คาเมะด้วย แต่ไม่ทัน เพราะเจ้าตัวดีชิงพูดขึ้นมาก่อน
“ของผม ถ้าพี่สาวเห็นว่าน้ำอะไรอร่อยก็เอามาเลยฮะ”…เอาเข้าไป….เอาเข้าปาย~~…ว่าที่สามีนั่งอยู่ตรงนี้นะเฟ้ย!!!!
“คาเมนาชิ….”เรียกรอบที่หนึ่ง แต่คาเมะก็ยังมองแต่พนักงานเสิร์พ
“คาเมนาชิ….”เรียกรอบที่สอง แต่คาเมะก็ยังไม่หัน
“คาเมนาชิ คาซึยะ!!!!”ตะคอกรอบที่สาม สายตาของคาเมะจึงหันมามองที่คนเรียก แบบหงุดหงิดหน่อยๆ
….ก็…โธ่…เมื่อกี้นี้ตอนที่พี่สาวพนักงานคนนั้นเขย่งหยิบของจากชั้นบน กระโปรงสั้นๆนั่นเกือบเปิดเห็นกางเกงในแล้วน่ะสิ…กำลังลุ้นได้ที่เลย ว่าใส่สีอะไร!!!!…
“มีอะไรนักหนาล่ะ คุณเรียกผมจนคนทั้งร้านจะรู้จักผมหมดแล้วนะ”
“คาเมนาชิ …เธอรู้ใช่มั้ยว่าเราต้องแต่งงานกัน”จินเอ่ยปากถาม แบบสุดจะทน
“โธ่…ก็รู้น่ะสิ…แล้วยังไง…แต่งงานกันแล้วทำไม…ก็แค่แต่งตามธรรมเนียมไม่ใช่รึไง…คุณคงไม่คิดจะให้ผมเป็นเมียคุณจริงๆหรอกใช่มั้ย…บอกไว้ก่อน ผมทำกับข้าวห่วยแตกมากๆ งานบ้านก็ทำไม่เป็นสักอย่าง…แล้วที่สำคัญ ผมชอบหน้าอกโตๆของผู้หญิง แล้วก็ชอบผู้หญิงมากๆๆๆๆๆๆๆๆด้วย!!!!!…”
…เออ!!!!!รู้!!!! รู้ว่าชอบผู้หญิงมากกกกกก….แต่เขาก็ต้องการชีวิตแต่งงานที่เป็นครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น ….ชีวิตแต่งงานที่พอเขากลับมาบ้านก็มีภรรยาใส่ผ้ากันเปื้อนออกมารับที่หน้าประตูแล้วถามว่า….’กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยมั้ย…จะทานข้าวหรือว่าอาบน้ำก่อนดี’…แบบเนี้ย ชีวิตคู่ในฝันของอาคานิชิคนนี้!!!!!!!
“แต่ฉันต้องการภรรยาที่ทำกับข้าวอร่อย ทำงานบ้านเป็น และที่สำคัญ …ไม่ชอบหน้าอกโตๆของผู้หญิง” จินประกาศความต้องการของตนเองรอดไรฟันด้วยความเข่นเขี้ยว
“คุณก็แต่งกับคนอื่นสิ….อ๊ะ!!!…น้องชายผมไง…เจ้ายูยะน่ะ….ทำกับข้าวอร่อย ทำงานบ้านเป็น ที่สำคัญ ผมไม่เคยเห็นมันมองผู้หญิงคนไหนเลย…” คาเมะรีบเสนอ…กะจะขายแม้กระทั่งน้องชายแท้ๆเชียวเหรอ คาเมะเอ้ย -.-
…ความจริงแล้ว เรื่องงานแต่งงานเนี่ยเป็นความคิดของพวกพ่อแม่ เห็นแม่บอกว่าไปดูหมอมา แล้วดวงเขาจะประสพอุบัติเหตุร้ายแรงถ้าไม่รีบแต่งงานกับคนที่เกิดเดือนเจ็ดอะไรนี่แหล่ะ…แต่สำหรับเขามันค่อนข้างไร้สาระไปสักหน่อย ที่ยอมเออออตามก็เพราะว่า….
…รู้แล้วอย่าเอ็ดไปล่ะ….ก็บ้านอาคานิชิน่ะสิ….มีลูกสี่คนใช่มะ…ลูกชายสามคนแรกน่ะธรรมดางั้นๆ ไม่อยู่ในความสนใจเขาหรอก….แต่ว่าน้องสาวคนเล็กเนี่ยสิ….อาคานิชิ มิกะ…. ทั้งสวย ทั้งน่ารัก เรียนอยู่ที่มหาลัยเดียวกัน แต่เป็นรุ่นพี่ปีสอง….เขาน่ะ หลงเสน่ห์ไปเต็มๆเลย…ที่ยอมแต่งเข้าบ้านนี้ก็เพราะหวังใกล้ชิด มิกะจังเนี่ยล่า!!!! ^______________^…..
“นี่…ที่เธอต้องแต่งงานก็เพราะตัวเธอเองจะมีเคราะห์ร้ายไม่ใช่รึไง” ตัวจินเอง ที่ยอมแต่งเพราะเห็นว่าบ้านคาเมนาชิมีบุญคุณกับบ้านเขามานาน มีเรื่องเดือดร้อนมา และไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็เลยอยากช่วย
…ที่สำคัญ หน้าตาว่าที่ภรรยาถูกสเป็คด้วยล่ะนะ…ย้ำว่าแค่หน้าตา….นิสัยนี่ไม่ไหวแหะ…ก่อนแต่งคงต้องตกลงอะไรกันหลายๆอย่าง
“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง…”ย้อนถามหน้ามู่ คิดไม่ตกว่าจะเอายังไงดี
“ฉันจะสมัครคอร์สเรียนทำอาหารไว้ให้…ก่อนแต่งงานเธอต้องทำอาหารให้เป็น” จินพูด ชนิดที่ไม่สนใจสายตาตกตะลึงของว่าที่ภรรยาเลยแม้แต่น้อย
…เอาล่ะวะ…มันต้องวิธีนี้ล่ะ…ที่เขาจะได้มีชีวิตแต่งงานตามที่ฝันไว้ล่ะ…
“ขอคอร์สแบบที่ไม่มีผู้หญิงสักคนเดียว มีมั้ยวะ” จินถามเพื่อนรักที่เป็นเจ้าของโรงเรียนสอนทำอาหารเลื่องชื่อ อีกฝ่ายหัวเราะร่วน หลังจากตกลงกับคาเมะได้ว่า จะให้ลงคอร์สเรียนทำอาหาร ก็เลยรีบมาหาเพื่อนทันที
“ประสาทหน่าไอ้จิน…ผู้ชายที่ไหนเค้าจะมาเรียนทำอาหารวะ” นากามารุ ยูอิจิพูดเสียงดัง
“ก็แกไง” จินย้อนเพื่อนสนิทที่คบกันมาสิบกว่าปี รู้จักกันดี ก็เลยกะว่าจะเอาคาเมะมาฝากเรียนทำอาหารที่นี่ล่ะ…อย่างน้อยจะได้จัดการอะไรได้ง่ายๆหน่อย เผื่อดื้อขึ้นมากระทันหัน จะได้มาปราบทัน
“ฉันมันต้องสืบทอดตระกูลโว๊ย…”
“ถ้างั้นแกเปิดสอนตัวต่อตัวให้หน่อยสิ” จินพูดต่อ แต่เพื่อนรักสุดซี้กลับส่ายหน้าไปมา
“เสียใจ…เปลืองเวลาฉันว่ะ”
“โธ่!…ไอ้ขี้งก…ที่ยามะพีแกยังยอมสอนตัวต่อตัวเลย!!!!”
“ก็นั่นแฟนฉัน!” ยูอิจิตอบ
“งั้น…ให้คาเมนาชิเรียนพร้อมยามะพี” จินเสนอ
“ไม่!...เดี๋ยวมาจีบยามะพี”
“รับรองหน่า…คาเมนาชิน่ะชอบผู้หญิงอกโตๆ ยามะพีแกอกโตรึไง”
“ถึงไม่โตแต่นุ่มนิ่มโว๊ย!”
“นะไอ้ยู….ถือซะว่าตอบแทนที่ฉันเคยช่วยแกทำรายงานตอนป.2ไง” เอาล่ะ….ขุดบุญคุณสมัยสิบปีก่อนมารำลึกอีกครั้ง
…ยูอิจิได้แต่มองเพื่อนรักด้วยสายตาเบื่อหน่าย…ก็รู้ว่าถ้ามามุกนี้ เขาขัดได้ที่ไหนเล่า!!!…ยังจำไม่ลืม ว่าถ้าไม่ได้มันช่วยทำรายงานตอนนั้น…เขาก็คงเรียนไม่จบแน่ๆ ก็ดันไปท้าทายอาจารย์ใหญ่ไว้….ฮื้อ~~…
“ก็ได้!…แต่แกต้องดูแลแฟนแกห้ามมาหลงเสน่ห์ยามะพีของฉัน”จินได้แต่เออออตาม ….จะดูแลได้ยางง้ายยยยยย…ทุกวันนี้เด็กนั่นยังไม่เห็นหัวว่าเขาเป็นคู่หมั้นเลย T.T…
TO BE CON
JIN X KAME
BY : Dezair
PART 1 :
“พ่อ….แน่ใจเหรอว่า ...’เนี่ย’… ใช่ที่พ่อบอกผมน่ะ” อาคานิชิ จิน ชายหนุ่มว่าที่เจ้าบ่าวคนล่าสุดของตระกูล หันมากระซิบถามบิดาที่นั่งเคียงข้าง หลังจากพยักเพยิดแบบสั้นๆไปยังร่างของคนที่นั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะ
“ก็แน่สิวะ!…แกอย่าถามมากได้มั้ย นั่งเงียบๆไป”
จินเงียบไปห้านาที ...ห้านาทีที่เขาเอาแต่มองร่างตรงหน้า ผู้ซึ่งกำลังจะเข้ามาเป็นภรรยาของเขา ร่างตรงหน้า สวย น่ารัก ผิวขาวอมชมพู ตานิด ปากหน่อย จมูกโด่ง คิ้วโก่ง แถมอายุก็พึ่งจะ สิบเก้ามาหมาดๆ สดๆ ซิงๆ พ่อแม่เค้ารับประกัน ตัวจินเองก็ถูกใจตั้งแต่ที่เห็นหน้าครั้งแรกเมื่อกี้ ก็นี่มันสเป็คเขาเลย เซ็กซี่แต่ซนๆใสๆแบบเนี้ย ถูกใจสุดๆ แต่ว่า…..
“พ่อ…ถูกคนแน่เหรอ” จินหันไปกระซิบถามพ่ออีก ก็แบบว่า…..คือ…..
“…จิน…แกจะถามอะไรนักหนา … ก็เนี่ยแหล่ะ หนูคาเมนาชิ คาซึยะตัวจริง!…อย่าพูดมาก เสียมารยาท!” ถูกพ่อด่าไปที... ก็นะ ไอ้ลูกบ้านี่มันกระซิบอยู่นั่นล่ะ พ่อแม่ฝ่ายนู้นจะมองกันไม่ดีน่ะสิ!
จินทำหน้าแหย มองร่างตรงหน้าที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์สีเข้มอีกครั้ง แล้วกลืนน้ำลายอีกหนึ่งอึก มองอยู่นาน ฝ่ายนั้นก็ไม่เคยมองกลับมาเลย ตั้งแต่จินนั่งมาเกือบครึ่งชั่วโมงเนี่ย ยังไม่ได้สบตากันสักปิ๊งเดียว
....ไม่ใช่….ไม่ใช่น้องเค้าอาย แล้วเอาแต่หลบสายตาอะไรหรอก……แต่……
แต่….น้องคาเมนาชิคนนี้เนี่ย ตาไม่เคยอยู่ที่โต๊ะเลยน่ะสิ!!!…
ชะเง้อมองซ้ายบ้างล่ะ ขวาบ้างล่ะ นั่นๆ ชะเง้อมองอะไรข้างหลังกันล่ะ…. จินลองหันหลังมองตามสายตาของว่าที่ภรรยา ซึ่งมองเลยเขาไป ก่อนจะหันกลับมานั่งตัวตรงท่าเดิมแทบไม่ทัน นวดขมับนิดนึง แบบกลุ้มหน่อยๆ
….ก็พี่สาวโต๊ะข้างหลังเขาน่ะ ใส่เสื้อคอกว้างมากๆ จนหน้าอกที่ล้นอยู่แล้ว แทบหกออกมา…. นี่ล่ะ เป้าสายตา ว่าที่ภรรยาของเขาล่ะ จินสงสัยมาตั้งแต่แรก เพราะ หนูคาเมนาชิ ของพ่อเนี่ย เดี๋ยวมองผู้หญิงคนนู้นที คนนี้ที กระทั่งพนักงานเสิร์พยังไม่เว้น
….อ้าว มีเลียริมฝีปากอีก มองหน้าอกผู้หญิงแล้วเลียริมฝีปากนี่หมายความว่ายังง้ายยยยยยย >.<
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“จิน…วันนี้ไปรับน้องที่มหาลัยด้วยนะลูก”มารดาหันมากล่าวกับลูกชาย ที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยกัน
“น้อง?….น้องไหนครับ” ลูกชายคนกลางของบ้านหันมาถามมารดา
“ก็น้องคาเมะจังน่ะสิ…น้องเค้าเรียนที่ มหา’ลัยโกเซน …แม่โทร.ขออนุญาตคุณคาเมนาชิให้แล้ว แล้วก็ก่อนไปรับก็แวะซื้อดอกไม้สักช่อรู้มั้ย ไม่ใช่แบบคราวก่อนนะ!” คุณแม่กำชับด้วยสีหน้าและท่าทาง กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย
…ก็คราวก่อน อุตส่าห์หาลูกสาวตระกูลดังมาให้ อีตาลูกชายก็ไม่ร่วมมือเลย มีอย่างที่ไหนไปรับสาวดันซื้อขนมจากคอนวิเนียนไปฝาก นี่ถ้าหลุดหนูคาเมนาชิคนนี้แล้วล่ะก็ ทั้งหล่อนทั้งสามีก็คงไม่คาดหวังว่าจะให้ลูกคนนี้เป็นฝั่งเป็นฝาหร้อก…..
“ซื้อดอกไม้ไปให้ เด็กนั่นก็เอาไปให้ผู้หญิงอื่นอ่ะดิ” บ่นงุบงิบๆคนเดียว แบบประมาณการไว้ก่อน เจอกันครั้งเดียว จินก็มองร่างบอบบาง ที่แสนตรงเสป็คนั้นทะลุพรวดถึงนิสัยแก่นแท้....ต้องเป็นพวกบ้าผู้หญิงแหงๆ...
“เมื่อกี้ว่าไงนะ” คนเป็นแม่ก็ดันหูดีเหลือเชื่อ จินเลยต้องรีบเงยหน้ายิ้มแก้เก้อแล้วส่ายศีรษะ
“งั้นก็ดี…น้องเค้าเลิกตอนสี่โมงครึ่ง อ้อ คาเมะจังเรียนคณะบัญชี …ไปให้ตรงเวลาเข้าใจมั้ย ไม่ใช่ให้น้องเค้ารอ” คุณแม่ยังคงข่มขู่ต่อไป จินก็ได้แต่พยักหน้ารับ พร้อมรอยยิ้มแห้งๆ
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“คุณเป็นใคร?” คำถามแรกที่ คาเมนาชิ คาซึยะ มีต่อว่าที่สามี ทำเอาจินเหวอไปสองนาที
“ฉัน อาคานิชิ จิน…เราเคยเจอกันแล้ว” จินตอบ ด้วยความกลุ้มใจสุดๆ …ก็ไม่ผิดล่ะ ที่เด็กนี่จะจำเขาไม่ได้ ก็ในเมื่อ วันดูตัววันนั้น เด็กคนนี้ไม่มองเขาเลยนี่นา --.--“…
“อาคานิชิเหรอ???….เหมือนเคยได้ยินแหะ” จินตบหน้าผากตัวเองเบาๆไปทีนึง
….’เหมือนเคยได้ยินแหะ’… นี่แสดงว่า นอกจากจะจำหน้าไม่ได้แล้ว ยังจำไม่ได้แม้กระทั่งชื่อด้วยงั้นสิ….เรากำลังจะแต่งงานกันนะคร้าบ คาเมนาชิ คาซึยะ ~~~….
“คนที่เธอต้องแต่งงานด้วยไง” จินเฉลยด้วยใบหน้าย่ำแย่เต็มทน พร้อมรอยยิ้มที่รู้ตัวว่าไม่หล่อที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมา ร่างตรงหน้าพยักหน้าหงึกหงัก เหมือนพึ่งนึกออก
“อ้อ…คุณนั่นเอง แม่โทร.มาบอกอยู่ว่าวันนี้จะมีคนมารับไปเที่ยวกลางคืน” ห๊ะ…O.o…. ว่าไงนะ…’เที่ยวกลางคืน’…
“มะ…ไม่ได้หรอก…เธอยังอายุไม่ถึงยี่สิบไม่ใช่เหรอ” อีกฝ่ายพยักหน้าแบบเข้าใจ
“จริงด้วยฮะ…ก็ดีเหมือนกัน…วันนี้มีรายการ มินิมามิเอะจัง ด้วย…คุณจะพาผมไปไหนเหรอฮะ แต่ว่า ขอกลับก่อนสี่ทุ่มนะ”
O.O ‘มินิมามิเอะจัง’… รายการที่พิธีกรใส่บิกินีทั้งรายการอ่ะนะ ไอ้ที่ออกมาเต้นยั่วๆอ่ะ!!!!! คาเมะจังดูรายการอย่างงี้เหรอเนี่ย !!!!!!
“เป็นไรไปเหรอฮะ…” เห็นท่าทางดูตะลึงอึ้งๆของร่างสูง คาเมะเลยเอ่ยปากถาม
“อ๋อ…เปล่าๆ อ่ะ…อันนี้ดอกไม้” พูดเบลอๆ ก่อนจะส่งดอกกุหลาบช่อโตให้คาเมะ
“ขอบคุณมากฮะ…” ยิ้มกว้างให้ ก่อนจะเดินตามจินไปที่รถยนต์ซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล แต่….ยังไม่ทันถึงรถเลย คาเมะก็หยุดเดินกระทันหัน เพราะ…
“ฮูย~~ขาสวยเป็นบ้า”จินหันมามอง เพราะประโยคทะแม่งๆของคนที่เดินตามมา ก่อนจะถอนหายใจยาว ก็…นั่นน่ะ….ว่าที่ภรรยาของเขาน่ะ
….แค่ผู้หญิงใส่มินิสเกิ้ตเดินผ่าน ยังมองตามน้ำลายแทบหก และ…ไม่ทันทีจินจะได้เรียกให้รู้สึกตัว เจ้าคนร่างบาง ที่เขาแอบถูกสเป็คก็วิ่งเข้าไปหา….แล้ว…
ยื่นช่อดอกไม้ในมือให้ผู้หญิงคนนั้น
….ก็ไอ้ช่อที่เขาซื้อมาให้นั่นล่ะ!!!~… ที่คิดไว้แต่แรกมันผิดซะที่ไหนล่ะเนี่ย -_-“….
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
กว่าจินจะลากเจ้าคนหน้าหม้อให้หลุดออกจากมหาวิทยาลัยได้ก็ร่วมห้าโมงครึ่งเข้าไปแล้ว ชายหนุ่มจึงพาแวะหาร้านอาหารทานมื้อเย็น เลือกร้านได้ หย่อนตัวลงนั่งปุ๊บ พนักงานประจำร้านก็ปรี่เข้ามาหาพร้อมเมนูที่ยื่นส่งให้
“รับอะไรดีคะ” พนักงานสาวสวย น่ารักกล่าวพร้อมรอยยิ้มให้กับลูกค้าทั้งสอง จินก้มลงอ่านเมนู อย่างพินิจพิเคราะห์ …แม่บอกว่า คาเมะจังของแม่กินเผ็ดไม่ได้…แล้วก็ชอบกินน้ำอะไรน้า?….อ้อ …ชอบน้ำส้ม….อืม…
“คาเมนาชิ กินอะ….” จินเงยหน้ามองกำลังจะถามความต้องการของคนที่นั่งอยู่ฟากตรงข้าม แต่ก็ต้องอึ้งสนิท เมื่อพบว่า ว่าที่ภรรยากำลังหม้อพนักงานเสิร์พชนิดไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา
“ร้านนี้มีอะไรอร่อยเหรอฮะ” ถามพร้อมรอยยิ้มหวานๆ พร้อมสายตาที่แสดงออกอย่างเปิดเผย ว่า ‘สนใจจีบ’…
“ก็มี ข้าวหน้าปลาไหลนะคะ ร้านเราขึ้นชื่อมาก แล้วก็ซีซาร์สลัดนี่ก็รสชาติดีมากเลยค่ะ” อีกฝ่ายก็ตอบพร้อมรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่คนมากประสบการณ์อย่างจินมองออกว่า เจ้าหล่อนชักจะเขินว่าที่ภรรยาของเขาเสียแล้ว
“งั้นเหรอฮะ…แล้วพี่สาวทำงานที่นี่นานรึยังฮะ” จินพับเมนูเก็บตามเดิม รู้สึกตื้อขึ้นมากระทันหัน…อย่างงี้แต่งกันแล้วมันจะไปด้วยกันรอดเร๊อะ….
“ไม่นานหรอกค่ะ”
“จริงเหรอฮะ บ้านผมก็อยู่แถวนี้ มากินทีไรไม่เคยเจอพี่สาวสักที” จินกลืนน้ำลายอีกอึก …เด็กนี่….พูดน้ำไหลไฟดับเลยแฮะ…พูดมาได้ว่าบ้านอยู่แถวนี้ ตอนเขาจอดรถเมื่อกี้ เจ้าตัวดียังหันมาชมเปาะ ว่าร้านสวย ถูกใจ บรรยากาศดี…ยังถามอีกแหน่ะ ว่าเขามาเจอร้านนี้ได้ไง…-_-“
“เอ่อ…ขอโทษครับ ผมจะสั่งอาหาร” จินรู้สึกว่ามันจะไปกันใหญ่ ตัวเขาเป็นคู่หมั้นแท้ๆ แต่คาเมนาชิ คาซึยะกลับไม่ให้ความสนใจแม้แต่น้อย อย่างงี้มันน่า….ฮึ่ม….
“ขอโทษค่ะ…ไม่ทราบว่าคุณจะรับอะไรดีคะ” หล่อนคงพึ่งนึกได้ ว่ามีลูกค้าอีกคนร่วมโต๊ะด้วย
“เอาข้าวปั้นชุดใหญ่ครับ แล้วก็โซบะอีกจาน” พนักงานสาวหันมาทางคาเมะที่กำลังยิ้มหวาน
“ผมเอาพี่สาวหนึ่งจานฮะ”….--_--“….ให้ตายเถอะเด็กคนนี้ จินขอกลุ้ม…แม่คุณพี่สาวพนักงานก็ถึงกับยิ้มอายยกใหญ่ จินตัดสินใจแล้วว่า คราวหน้าจะพาไปร้านที่มีแต่เด็กเสิร์พผู้ชาย อยากรู้นักว่ามันจะหม้อลงมั้ย
“คาเมนาชิ” ชายหนุ่มจำต้องเรียกชื่อปรามคนที่กำลังเกินเลย…มันน่าจริงๆนะเนี่ย…
“ล้อเล่นฮะ…งั้นผมขอเป็นข้าวหน้าปลาไหลก็ได้ฮะ” พูดยิ้มๆ สายตาก็หยาดเยิ้ม
“รับน้ำอะไรดีคะ”
“กาแฟเย็นครับ…กับน้ำส้….” สั่งของตัวเองเสร็จ กำลังจะสั่งให้คาเมะด้วย แต่ไม่ทัน เพราะเจ้าตัวดีชิงพูดขึ้นมาก่อน
“ของผม ถ้าพี่สาวเห็นว่าน้ำอะไรอร่อยก็เอามาเลยฮะ”…เอาเข้าไป….เอาเข้าปาย~~…ว่าที่สามีนั่งอยู่ตรงนี้นะเฟ้ย!!!!
“คาเมนาชิ….”เรียกรอบที่หนึ่ง แต่คาเมะก็ยังมองแต่พนักงานเสิร์พ
“คาเมนาชิ….”เรียกรอบที่สอง แต่คาเมะก็ยังไม่หัน
“คาเมนาชิ คาซึยะ!!!!”ตะคอกรอบที่สาม สายตาของคาเมะจึงหันมามองที่คนเรียก แบบหงุดหงิดหน่อยๆ
….ก็…โธ่…เมื่อกี้นี้ตอนที่พี่สาวพนักงานคนนั้นเขย่งหยิบของจากชั้นบน กระโปรงสั้นๆนั่นเกือบเปิดเห็นกางเกงในแล้วน่ะสิ…กำลังลุ้นได้ที่เลย ว่าใส่สีอะไร!!!!…
“มีอะไรนักหนาล่ะ คุณเรียกผมจนคนทั้งร้านจะรู้จักผมหมดแล้วนะ”
“คาเมนาชิ …เธอรู้ใช่มั้ยว่าเราต้องแต่งงานกัน”จินเอ่ยปากถาม แบบสุดจะทน
“โธ่…ก็รู้น่ะสิ…แล้วยังไง…แต่งงานกันแล้วทำไม…ก็แค่แต่งตามธรรมเนียมไม่ใช่รึไง…คุณคงไม่คิดจะให้ผมเป็นเมียคุณจริงๆหรอกใช่มั้ย…บอกไว้ก่อน ผมทำกับข้าวห่วยแตกมากๆ งานบ้านก็ทำไม่เป็นสักอย่าง…แล้วที่สำคัญ ผมชอบหน้าอกโตๆของผู้หญิง แล้วก็ชอบผู้หญิงมากๆๆๆๆๆๆๆๆด้วย!!!!!…”
…เออ!!!!!รู้!!!! รู้ว่าชอบผู้หญิงมากกกกกก….แต่เขาก็ต้องการชีวิตแต่งงานที่เป็นครอบครัวที่แสนจะอบอุ่น ….ชีวิตแต่งงานที่พอเขากลับมาบ้านก็มีภรรยาใส่ผ้ากันเปื้อนออกมารับที่หน้าประตูแล้วถามว่า….’กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยมั้ย…จะทานข้าวหรือว่าอาบน้ำก่อนดี’…แบบเนี้ย ชีวิตคู่ในฝันของอาคานิชิคนนี้!!!!!!!
“แต่ฉันต้องการภรรยาที่ทำกับข้าวอร่อย ทำงานบ้านเป็น และที่สำคัญ …ไม่ชอบหน้าอกโตๆของผู้หญิง” จินประกาศความต้องการของตนเองรอดไรฟันด้วยความเข่นเขี้ยว
“คุณก็แต่งกับคนอื่นสิ….อ๊ะ!!!…น้องชายผมไง…เจ้ายูยะน่ะ….ทำกับข้าวอร่อย ทำงานบ้านเป็น ที่สำคัญ ผมไม่เคยเห็นมันมองผู้หญิงคนไหนเลย…” คาเมะรีบเสนอ…กะจะขายแม้กระทั่งน้องชายแท้ๆเชียวเหรอ คาเมะเอ้ย -.-
…ความจริงแล้ว เรื่องงานแต่งงานเนี่ยเป็นความคิดของพวกพ่อแม่ เห็นแม่บอกว่าไปดูหมอมา แล้วดวงเขาจะประสพอุบัติเหตุร้ายแรงถ้าไม่รีบแต่งงานกับคนที่เกิดเดือนเจ็ดอะไรนี่แหล่ะ…แต่สำหรับเขามันค่อนข้างไร้สาระไปสักหน่อย ที่ยอมเออออตามก็เพราะว่า….
…รู้แล้วอย่าเอ็ดไปล่ะ….ก็บ้านอาคานิชิน่ะสิ….มีลูกสี่คนใช่มะ…ลูกชายสามคนแรกน่ะธรรมดางั้นๆ ไม่อยู่ในความสนใจเขาหรอก….แต่ว่าน้องสาวคนเล็กเนี่ยสิ….อาคานิชิ มิกะ…. ทั้งสวย ทั้งน่ารัก เรียนอยู่ที่มหาลัยเดียวกัน แต่เป็นรุ่นพี่ปีสอง….เขาน่ะ หลงเสน่ห์ไปเต็มๆเลย…ที่ยอมแต่งเข้าบ้านนี้ก็เพราะหวังใกล้ชิด มิกะจังเนี่ยล่า!!!! ^______________^…..
“นี่…ที่เธอต้องแต่งงานก็เพราะตัวเธอเองจะมีเคราะห์ร้ายไม่ใช่รึไง” ตัวจินเอง ที่ยอมแต่งเพราะเห็นว่าบ้านคาเมนาชิมีบุญคุณกับบ้านเขามานาน มีเรื่องเดือดร้อนมา และไม่เหนือบ่ากว่าแรงก็เลยอยากช่วย
…ที่สำคัญ หน้าตาว่าที่ภรรยาถูกสเป็คด้วยล่ะนะ…ย้ำว่าแค่หน้าตา….นิสัยนี่ไม่ไหวแหะ…ก่อนแต่งคงต้องตกลงอะไรกันหลายๆอย่าง
“แล้วคุณจะให้ผมทำยังไง…”ย้อนถามหน้ามู่ คิดไม่ตกว่าจะเอายังไงดี
“ฉันจะสมัครคอร์สเรียนทำอาหารไว้ให้…ก่อนแต่งงานเธอต้องทำอาหารให้เป็น” จินพูด ชนิดที่ไม่สนใจสายตาตกตะลึงของว่าที่ภรรยาเลยแม้แต่น้อย
…เอาล่ะวะ…มันต้องวิธีนี้ล่ะ…ที่เขาจะได้มีชีวิตแต่งงานตามที่ฝันไว้ล่ะ…
“ขอคอร์สแบบที่ไม่มีผู้หญิงสักคนเดียว มีมั้ยวะ” จินถามเพื่อนรักที่เป็นเจ้าของโรงเรียนสอนทำอาหารเลื่องชื่อ อีกฝ่ายหัวเราะร่วน หลังจากตกลงกับคาเมะได้ว่า จะให้ลงคอร์สเรียนทำอาหาร ก็เลยรีบมาหาเพื่อนทันที
“ประสาทหน่าไอ้จิน…ผู้ชายที่ไหนเค้าจะมาเรียนทำอาหารวะ” นากามารุ ยูอิจิพูดเสียงดัง
“ก็แกไง” จินย้อนเพื่อนสนิทที่คบกันมาสิบกว่าปี รู้จักกันดี ก็เลยกะว่าจะเอาคาเมะมาฝากเรียนทำอาหารที่นี่ล่ะ…อย่างน้อยจะได้จัดการอะไรได้ง่ายๆหน่อย เผื่อดื้อขึ้นมากระทันหัน จะได้มาปราบทัน
“ฉันมันต้องสืบทอดตระกูลโว๊ย…”
“ถ้างั้นแกเปิดสอนตัวต่อตัวให้หน่อยสิ” จินพูดต่อ แต่เพื่อนรักสุดซี้กลับส่ายหน้าไปมา
“เสียใจ…เปลืองเวลาฉันว่ะ”
“โธ่!…ไอ้ขี้งก…ที่ยามะพีแกยังยอมสอนตัวต่อตัวเลย!!!!”
“ก็นั่นแฟนฉัน!” ยูอิจิตอบ
“งั้น…ให้คาเมนาชิเรียนพร้อมยามะพี” จินเสนอ
“ไม่!...เดี๋ยวมาจีบยามะพี”
“รับรองหน่า…คาเมนาชิน่ะชอบผู้หญิงอกโตๆ ยามะพีแกอกโตรึไง”
“ถึงไม่โตแต่นุ่มนิ่มโว๊ย!”
“นะไอ้ยู….ถือซะว่าตอบแทนที่ฉันเคยช่วยแกทำรายงานตอนป.2ไง” เอาล่ะ….ขุดบุญคุณสมัยสิบปีก่อนมารำลึกอีกครั้ง
…ยูอิจิได้แต่มองเพื่อนรักด้วยสายตาเบื่อหน่าย…ก็รู้ว่าถ้ามามุกนี้ เขาขัดได้ที่ไหนเล่า!!!…ยังจำไม่ลืม ว่าถ้าไม่ได้มันช่วยทำรายงานตอนนั้น…เขาก็คงเรียนไม่จบแน่ๆ ก็ดันไปท้าทายอาจารย์ใหญ่ไว้….ฮื้อ~~…
“ก็ได้!…แต่แกต้องดูแลแฟนแกห้ามมาหลงเสน่ห์ยามะพีของฉัน”จินได้แต่เออออตาม ….จะดูแลได้ยางง้ายยยยยย…ทุกวันนี้เด็กนั่นยังไม่เห็นหัวว่าเขาเป็นคู่หมั้นเลย T.T…
TO BE CON