2008.12.19
SF : รักนะ...อ้วนคุง ตอน เมื่อคาเมะไม่อยู่
SF : รักนะ...อ้วนคุง ตอน เมื่อคาเมะไม่อยู่
JIN X KAME
By : Dezair
*-**-*-*-*-*-*-
“เฮ้อ....”เสียงถอนหายใจดังมาจากร่างจ่ำม่ำอุดมไปด้วยไขมันที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่น
อาคานิชิ อ้วนคุง...เอ้ย...อาคานิชิ จินคุง พระเอกของเรื่อง ผู้ซึ่งรักการกินเป็นชีวิตจิตใจ ตอนนี้กำลังอยู่ในอาการแห้งเหี่ยวหมองเศร้า รอบกายคือกองจานเปล่าๆ ที่เคยผ่านสภาพการใส่อาหารมาแล้ว และคงไม่ต้องบอกว่าอาหารพวกนั้นไปอยู่ไหน ในเมื่อท้องของจินกำลังแข็งปึ๋งแบบนั้น
“คาเมะ...เมื่อไหร่จะกลับมา...”จินร้องโหยหวนปานจะขาดใจเศร้าระทมกับชีวิตที่ปราศจากคนรัก
...คาเมะไม่ได้ตายหรือหายสาบสูญ...ไม่ได้แม้กระทั่งแยกทางกับจิน...แค่ไปเข้าค่ายชมรมสามวันเท่านั้นล่ะ!!!....
‘อย่างอแงสิ ไปแค่สามวันเองนะ’ ในตอนแรก พี่อ้วนของเราโวยวายจนคอนโดแทบแตก ขัดขวางสุดเลิฟไม่ให้ไปออกค่าย ชักแม่น้ำร้อยเจ็ดสิบหกสายทั่วเกาะญี่ปุ่นมาดึงรั้งร่างบางไว้ แต่ดูจะไม่เป็นผล...
‘คาเมะไม่กลัวฉันผอมเหรอ คาเมะคิดดูนะ เราไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งสามวัน!! ตั้งสามวันเชียวนะ ที่ฉันจะไม่ได้กินอาหารอร่อยๆฝีมือคาเมะน่ะ พุงฉันต้องยุบแน่ๆ’ทำตาละห้อยได้น่ารักน่าชัง จนคาเมะชักคิดหนัก
...ค่ายชมรมมันจำเป็นต้องไปนี่นา ถ้าไม่ไปก็ไม่ผ่าน แต่พุงของจินล่ะ?...อุตส่าห์สะสมจนนิ่มย้วยได้ขนาดนั้นก็เพราะอาหารของคาเมะ แล้วถ้าเกิดยุบไป...คาเมะก็เสียดายเหมือนกันนะ - . –
‘ฉันจะทำอาหารแช่ตู้เย็นไว้ให้ จะทำบราวนี่แช่ไว้ด้วย ขอโทษนะจิน...ค่ายครั้งนี้ฉันจำเป็นต้องไปจริงๆ’สุดที่รักของจินตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ชนิดที่อ้วนได้แต่น้ำตาตกใน
....คาเมะไม่รักจิน....คาเมะทิ้งจินลงคอ!! T.T...
ย้อนกลับมาปัจจุบัน ณ เวลานี้...คาเมะออกจากบ้านไปครึ่งวันแล้ว ครึ่งวันกับการที่จินต้องอยู่คนเดียว ออกมานั่งทุกข์ตรมหน้ากลมหมองอยู่หน้าโทรทัศน์ มีอาหารตัวแทนแห่งความรักของคาเมะเอามากินต่างหน้าให้คลายความคิดถึง เหลือบตามองนาฬิการูปหมูบนฝาผนัง
....บ่ายสองครึ่ง...
ถ้าเป็นปกติล่ะก็...คาเมะต้องออกมาเรียกจินกินของว่างไปแล้ว....Y.Y
พ่อคนถูกทิ้งที่ไม่มีคนตามเอาใจเหมือนทุกวัน ทำอะไรไม่ได้นอกจากสละพลังงานบางส่วนลุกจากโซฟาที่นั่งอยู่ ก้าวข้ามกองจานระเกะระกะตรงไปยังห้องครัว เปิดตู้เย็นด้วยใบหน้าซังกะตาย แล้วไอ้หน้าหมองๆนั่นก็ถึงกับผงะค้าง
...เฮ้ย!!...ทำไมมันโล่งงี้ล่ะ!!!...จินปิดตู้เย็นอีกครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ที่แตกกระเจิง เขานับหนึ่งถึงสิบในใจ
....ไม่เอาหน่า....เมื่อเช้าตอนที่คาเมะเปิดให้ดูน่ะ มันแทบจะล้นตู้ไม่ใช่เหรอ...นี่แค่ค่อนวันเองนะ...จะเหลือแค่ยากิโซบะจานเดียวไม่ได้!!!....เดี๋ยวพอเปิดอีกที มันคงจะยกกำลังสองได้แหล่ะ อาจจะกลายเป็น สองจาน...สี่จาน...แปดจาน!!!
...แต่...จินคงไม่ได้คิด ว่าอาหารไม่ใช่เลขคณิตที่จะยกกำลังสองได้ตามใจชอบ...เพราะฉะนั้น...มีเหลืออยู่เท่าไหร่ มันก็มีอยู่แค่นั้น ไม่ว่าพี่อ้วนของเราจะเปิดตู้เย็นอีกสักกี่ที ในตู้เย็นโล่งๆก็มีแค่ ยากิโซบะแค่จานเดียวที่ยังเหลืออยู่....
....คาเม๊!!!!ได้โปรดเถอะ…
...พลีส คัม แบ็ค นาว!!! นาว!!! นาว!!! นาว!!!.....
-*-*-*-*-*-*
และถึงแม้จะเหลือยากิโซบะแค่จานเดียว แต่มันก็หมดลงในยามบ่ายด้วยการกลายเป็นอาหารว่างให้จิน...อ้วนก็ต้องกินต้องใช้นี่นา...เดินไปเดินมาก็หิวแล้ว...อดได้ไงล่ะ...
ร่างท้วมใช้เวลาตลอดช่วงเย็นเปิดตู้นั้นตู้นี้ในห้องครัว หาของสดของแห้งมาบำรุงกระเพาะ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ดังนั้นตุ้ยนุ้ยของเราจึงต้องย้ายสัดส่วนคับแน่นลงลิฟต์ไปยังคอนวิเนียนใต้ตึกเพื่อหาซื้อของกินประทังชีวิต
....ใช้เวลาเลือกสิบนาที...ได้ข้าวกล่องหน้าเนื้อมาสาม หน้าปลาไหลมาสอง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเผ็ดอีกหนึ่ง ขนมปังสองแถว นม(เพิ่มมันเนย)สี่กล่อง เบียร์ครึ่งโหล และขนมขบเคี้ยวอีกห้าห่อ...
....ทั้งหมดนี่ อ้วนคุงคาดว่าจะหมดลงภายในคืนนี้ - * -
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**
“รสชาติห่วยแตกเป็นบ้า!! บอกไว้ก่อน นี่ถ้าคาเมะอยู่ล่ะก็!!...แกไม่ได้เข้าแม้แต่ปากฉันด้วยซ้ำ!!”ไม่รู้เพราะเหงาที่ต้องอยู่คนเดียว หรือกินมากจนเพี้ยน จินถึงได้ชี้กล่องข้าวที่สะอาดเกลี้ยงไม่เหลือข้าวสักเม็ดพร้อมกับพูดจาอวดดี
...เมื่อกี้ล่ะโซ้ยเอา โซ้ยเอา ไม่พูดสักแอ่ะ...พอเริ่มอิ่มล่ะชักบ่น...
…R R R R… คนที่กำลังพุ้ยข้าวหน้าปลาไหลกล่องที่สองต่อจากกล่องเมื่อกี้ (หลังจากฟาดข้าวหน้าเนื้อหมดไปแล้วเซ็ตนึง) หันมองทันที พอเห็นเป็นชื่อที่รัก ก็รีบคว้ามารับอย่างรวดเร็ว
“คาเมะ!!!คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง!!”อ้าปากพูดคำแรกก็ใส่ไม่ยั้ง แถมเสียงดังชนิดที่ให้เพื่อนๆคาเมะฟังด้วย
“นี่คาเมะ...จินต้องแย่แน่ๆ อาหารที่คาเมะทำไว้ หมดแล้วนะ”พูดเสียงเศร้า แต่ปลายสายกลับตกใจมากกว่าสงสาร
“ก็แหม...พอคาเมะไม่อยู่ ฉันก็คิดถึงนี่นา...ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งกิน...เนี่ย มื้อเย็นจินเลยต้องไปซื้อข้าวกล่องคอนวิเนียนกิน...รสชาติไม่ได้เรื่องเลยล่ะ...กินแทบไม่ลง แถมเนื้อยังเหนียวอย่างกับหนังสะติ๊ก ข้าวก็แข็งโป๊ก ไม่อร่อยเหมือนที่คาเมะทำเลยสักนิด...สงสัยกว่าคาเมะจะกลับ จินต้องผอมแน่ๆ”
โม้เข้าไป...โม้เข้าไปอ้วนเอ้ย....กินแทบไม่ลงแต่ฟาดหมดไปแล้วสี่กล่อง เนื้อเหนียวไม่อร่อยเห็นกินเป็นอย่างแรก ข้าวแข็งโป๊กรึ? เห็นไม่เหลือสักเม็ดเลยนี่...
...แล้วที่สำคัญ...น้ำหนักลดนี่พูดมาได้ยังง้าย~~...
“คาเมะต้องรีบกลับนะ...รีบเลยนะ...แล้วอย่าลืมซื้อปูมาด้วยนะ...”หวังของฝากอีก...เอาเข้าไป...จินยอมวางสายหลังจากได้ยินคาเมะรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ว่าปูจากโอซาก้าถึงปากแน่ๆ หนุ่มท้วมจึงหันไปโซ้ยข้าวหน้าปลาไหลต่อ
“โธ่เอ้ย!!...นี่ถ้าคาเมะกลับมานะ!!...จะทิ้งแกให้ดู!!...”บอกจะทิ้งจะทิ้ง แต่พุ้ยข้าวเข้าปากไม่หยุด
....ก็จะทิ้งจริงแหล่ะ....ถ้าคาเมะกลับมานะเฟ้ย!!!...ที่เดียวที่แกจะได้อยู่คือก้นถังขยะ!!!....เจ้าข้าวกล่อง!!!
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันที่สองของจินผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเลกับการอยู่โดยไม่มีคาเมะ พึ่งข้าวกล่องมาได้วันกว่าๆก็ทำเอาหน้ากลมๆที่เจ้าตัวภูมิใจนักหนา ชักจะมีเหลี่ยมมีมุมตามกล่องข้าวเข้าไปทุกที
กินจนหลับ หลับจนตื่นขึ้นมากินอีก คาเมะก็ยังไม่กลับมาสักที เจ้านาฬิการูปหมูบนฝาผนังก็เดินช้าเหลือเกิน เมื่อไหร่จะหมดๆวันไปสักทีนะ...จินผงกศีรษะขึ้นมองนาฬิกาอีกครั้งอย่างสะลึมสะลือ จำได้ว่าเมื่อกี้กินข้าวเสร็จแล้วก็ง่วง พอง่วงก็หลับคาจานข้าวมันซะเลย ตื่นมาอีกทีก็สามทุ่มเข้าให้แล้ว...
...ไปนอนละกัน...จะได้เช้าเร็วๆ...
......................................................
...................................
................
...........
......
รอบตัวมืดมิด มีแต่ร่างของจินที่ยืนเพียงลำพัง อ้วนคุงพยายามร้องเรียกหาคาเมะแต่ไม่มีเสียงตอบ เรียกแล้วเรียกอีกจนท้อแท้ พาลคิดเลยเถิดไปว่าชีวิตนี้อาจไม่ได้กินของอร่อยๆของคาเมะอีก แต่แล้ว เงาลางๆบางอย่างก็ปรากฏขึ้นมา มันเป็นทรงสามเหลี่ยมคุ้นตา
“อะฮ๊า!!...เค้กชอคโกแลต!!”ร้องออกมาอย่างดีใจ หันมองไปรอบตัว เงาลางๆหลายอย่างก็ปรากฏขึ้นมาให้เนื้อเต้น
“ว้าว!! ชูครีม!!”
“ฮู้!! ทาโกยากิ!!”ตื่นตาตื่นใจกับสิ่งรอบตัวได้สักพัก จินก็ชักรู้สึกว่ามันผิดปกติ เมื่อเจ้าอาหารนานาชนิดที่ลอยวนอยู่รอบตัวมีแขนขายืดออกมาราวกับมีชีวิต แล้วมือของพวกมันน่ะ มีมีด มีช้อน มีส้อม เหมือนที่จินเอาไว้ใช้เป็นอุปกรณ์ในการกินเปี๊ยบเลย!!!
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“อ้าก!!! ไม่นะ!!! อย่ากินฉัน!!! อย่ากิน!!!”คนกำลังหลับละเมอเสียงลั่น ยกไม้ยกมือปัดอากาศไปมาอย่างไร้สติ
“จิน!! จิน!!”มือเล็กเขย่าร่างคนละเมอให้ตื่นด้วยความตกใจ อุตส่าห์ขอกลับจากค่ายก่อนกะว่าจะมาเซอร์ไพรส์จินให้ตกใจเล่น แต่พอเปิดประตูเข้ามาในคอนโดปุ๊บก็ได้ยินเสียงอาละวาดปั๊บพาให้ตกใจต้องวิ่งหน้าตื่นมาหาคนรัก พอมาเจอว่าจินกำลังละเมอเลยเบาใจขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังช่วยปลุกให้ตื่นจากฝันร้าย
....ดูสิ...เหงื่อเต็มตัวเลย...ฝันอะไรนะ....
จินลืมตาโพลง หัวใจเต้นเร็วพาลให้หายใจหอบแรง เหงื่อเย็นๆผุดขึ้นเต็มหน้าและเนื้อตัว พักใหญ่ๆสติสตังถึงกลับคืนมา และรับรู้ว่าสุดที่รักกลับมาแล้ว
“คาเมะ!!...จินฝันร้าย!!”ว่าแล้วก็คว้าร่างบอบบางเข้าไปกอดแน่น
“ฝันอะไรเหรอจิน...”
“ฝันว่าเค้กชอคโกแลต ชูครีม ทาโกยากิ บราวนี่ ไอศกรีมพาเฟ่ต์ แล้วก็อีกเยอะแยะเลยมันมารุมกินจิน มันฉีกเนื้อจินเป็นชิ้นๆเลยนะ”น่ากลัวมากมาย อ้วนคุง - . - คาเมะได้แต่กอดปลอบ และพูดเพื่อให้คนรักสบายใจ
“งั้นเดี๋ยวเราจะทำทุกอย่างที่จินฝันถึง ให้จินกินดีมั้ย”พูดเรื่อกินปุ๊บ คนที่พึ่งหลุดออกมาจากฝันร้ายก็ยิ้มกว้าง พยักหน้าตกลงทันที
“แต่เราต้องเก็บกวาดก่อน”ร่างบางพูดถึงสภาพห้องที่เดินผ่าน ห้องนั่งเล่นนั่นเต็มไปด้วยจานสกปรกที่จินกินแล้วทิ้งเอาไว้เป็นอนุสาวรีย์
“ไม่ต้องจ๊ะ...เรื่องเก็บกวาดเนี่ย หน้าที่จินเองคาเมะไปทำกับข้าวเหอะ...จินหิวจะแย่แล้วนะ เมื่อคืนกินไปนิดเดียวเอง”คาเมะนิ่งไปกับคำพูดของคนรัก....เอ่อ กินไปนิดเดียว แต่ไอ้จานที่กองอยู่ในห้องนั่งเล่นนั่นไม่น้อยเลยนะ...แต่เอาเถอะ...ก็จินกินเก่งออกนี่นา
--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ตอนที่คาเมะไม่อยู่นะ...จินน้ำหนักลงไปสองขีดด้วย แต่ไม่เป็นไร...เดี๋ยวจะกินให้กลับมาเท่าเดิมให้ได้”อ้วนคุงหมายมั่นปั้นมือ มองชูครีมที่คาเมะกำลังทำ ก่อนจะหันมามองเค้กชอคโกแลต เค้กบราวนี่ และกล่องทาโกยากิที่คาเมะซื้อมาฝากจากโอซาก้า
...ฮ่า ฮ่า...พวกแกรุมกินฉันในฝัน...แต่เดี๋ยวฉันจะกินแกให้เรียบ!!...คอยดู!!!...
“นี่ ปูจากโอซาก้า”ร่างบางวางมือจากขนมที่กำลังทำอยู่ หันไปยกลังปูนึ่งมาเสิร์พคนรัก...วันนี้คาเมะก็เต็มที่สุดฝีมือเหมือนกัน...ก็ดูสิ แก้มจินตอบๆไปด้วยนะ แล้วยิ่งบอกว่าลดไปสองขีดงี้ ใจหายวาบ!!!....
“กินเยอะๆนะจิน”โฮย...ไม่ต้องบอก อ้วนมันก็ทำอยู่แล้วล่ะหน่า!!!....
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
เพราะคาเมะบอกให้กินเยอะๆ พระเอกของเราเลยกินแบบพายุลง หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ นี่ถ้ากระดองปูกินได้ จินก็คงไม่ปล่อยให้มันเหลือล่อตาหร๊อก!!!...
“อ้าว...จิน...ข้าวกล่องยังเหลืออยู่เลยนี่”หลังจากใช้เวลาตั้งแต่เช้าทำอาหารให้จินกิน ช่วงสาย คาเมะจึงเริ่มจัดการเก็บอาหารที่จินซื้อมาตุนไว้ในตู้เย็นให้เข้าที่เข้าทาง
จินลุกจากโต๊ะอาหารทั้งๆที่กำลังสวาปามขนมหวานอย่างเมามัน เดินมารับเจ้ากล่องข้าวที่คนรักหยิบออกมา
“จินเก็บไว้เองจ๊ะ...จินบอกมันไว้น่ะ...”อ้วนชี้กล่องข้าวเจาะจงคำว่า...มัน...
“ว่าจินจะทิ้งมันอย่างไม่ไยดี ถ้าคาเมะกลับมา...และคาเมะก็กลับมาแล้ว เพราะงั้น...นับแต่นี้ ปากและกระเพาะของจินจะกินแต่อาหารที่คาเมะทำเท่านั้น!!!...”พูดปุ๊บก็ทิ้งกล่องข้าวลงถังขยะทันที พร้อมด้วยการทำหน้าเหยียดๆใส่มันเป็นครั้งสุดท้าย
คาเมะยิ้มกว้าง กระโดดกอดคอจินแล้วจุ๊บปากไปทีด้วยว่าทั้งเขิน ทั้งรักผู้ชายอ้วนๆคนนี้
...ปากหวานจังเลยน้า >.< อย่างงี้ไม่ ‘รักนะ...อ้วนคุง ^.^’ ยังไงไหวล่ะเนี่ย…
FIN
JIN X KAME
By : Dezair
*-**-*-*-*-*-*-
“เฮ้อ....”เสียงถอนหายใจดังมาจากร่างจ่ำม่ำอุดมไปด้วยไขมันที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนโซฟากลางห้องนั่งเล่น
อาคานิชิ อ้วนคุง...เอ้ย...อาคานิชิ จินคุง พระเอกของเรื่อง ผู้ซึ่งรักการกินเป็นชีวิตจิตใจ ตอนนี้กำลังอยู่ในอาการแห้งเหี่ยวหมองเศร้า รอบกายคือกองจานเปล่าๆ ที่เคยผ่านสภาพการใส่อาหารมาแล้ว และคงไม่ต้องบอกว่าอาหารพวกนั้นไปอยู่ไหน ในเมื่อท้องของจินกำลังแข็งปึ๋งแบบนั้น
“คาเมะ...เมื่อไหร่จะกลับมา...”จินร้องโหยหวนปานจะขาดใจเศร้าระทมกับชีวิตที่ปราศจากคนรัก
...คาเมะไม่ได้ตายหรือหายสาบสูญ...ไม่ได้แม้กระทั่งแยกทางกับจิน...แค่ไปเข้าค่ายชมรมสามวันเท่านั้นล่ะ!!!....
‘อย่างอแงสิ ไปแค่สามวันเองนะ’ ในตอนแรก พี่อ้วนของเราโวยวายจนคอนโดแทบแตก ขัดขวางสุดเลิฟไม่ให้ไปออกค่าย ชักแม่น้ำร้อยเจ็ดสิบหกสายทั่วเกาะญี่ปุ่นมาดึงรั้งร่างบางไว้ แต่ดูจะไม่เป็นผล...
‘คาเมะไม่กลัวฉันผอมเหรอ คาเมะคิดดูนะ เราไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งสามวัน!! ตั้งสามวันเชียวนะ ที่ฉันจะไม่ได้กินอาหารอร่อยๆฝีมือคาเมะน่ะ พุงฉันต้องยุบแน่ๆ’ทำตาละห้อยได้น่ารักน่าชัง จนคาเมะชักคิดหนัก
...ค่ายชมรมมันจำเป็นต้องไปนี่นา ถ้าไม่ไปก็ไม่ผ่าน แต่พุงของจินล่ะ?...อุตส่าห์สะสมจนนิ่มย้วยได้ขนาดนั้นก็เพราะอาหารของคาเมะ แล้วถ้าเกิดยุบไป...คาเมะก็เสียดายเหมือนกันนะ - . –
‘ฉันจะทำอาหารแช่ตู้เย็นไว้ให้ จะทำบราวนี่แช่ไว้ด้วย ขอโทษนะจิน...ค่ายครั้งนี้ฉันจำเป็นต้องไปจริงๆ’สุดที่รักของจินตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ชนิดที่อ้วนได้แต่น้ำตาตกใน
....คาเมะไม่รักจิน....คาเมะทิ้งจินลงคอ!! T.T...
ย้อนกลับมาปัจจุบัน ณ เวลานี้...คาเมะออกจากบ้านไปครึ่งวันแล้ว ครึ่งวันกับการที่จินต้องอยู่คนเดียว ออกมานั่งทุกข์ตรมหน้ากลมหมองอยู่หน้าโทรทัศน์ มีอาหารตัวแทนแห่งความรักของคาเมะเอามากินต่างหน้าให้คลายความคิดถึง เหลือบตามองนาฬิการูปหมูบนฝาผนัง
....บ่ายสองครึ่ง...
ถ้าเป็นปกติล่ะก็...คาเมะต้องออกมาเรียกจินกินของว่างไปแล้ว....Y.Y
พ่อคนถูกทิ้งที่ไม่มีคนตามเอาใจเหมือนทุกวัน ทำอะไรไม่ได้นอกจากสละพลังงานบางส่วนลุกจากโซฟาที่นั่งอยู่ ก้าวข้ามกองจานระเกะระกะตรงไปยังห้องครัว เปิดตู้เย็นด้วยใบหน้าซังกะตาย แล้วไอ้หน้าหมองๆนั่นก็ถึงกับผงะค้าง
...เฮ้ย!!...ทำไมมันโล่งงี้ล่ะ!!!...จินปิดตู้เย็นอีกครั้งเพื่อสงบสติอารมณ์ที่แตกกระเจิง เขานับหนึ่งถึงสิบในใจ
....ไม่เอาหน่า....เมื่อเช้าตอนที่คาเมะเปิดให้ดูน่ะ มันแทบจะล้นตู้ไม่ใช่เหรอ...นี่แค่ค่อนวันเองนะ...จะเหลือแค่ยากิโซบะจานเดียวไม่ได้!!!....เดี๋ยวพอเปิดอีกที มันคงจะยกกำลังสองได้แหล่ะ อาจจะกลายเป็น สองจาน...สี่จาน...แปดจาน!!!
...แต่...จินคงไม่ได้คิด ว่าอาหารไม่ใช่เลขคณิตที่จะยกกำลังสองได้ตามใจชอบ...เพราะฉะนั้น...มีเหลืออยู่เท่าไหร่ มันก็มีอยู่แค่นั้น ไม่ว่าพี่อ้วนของเราจะเปิดตู้เย็นอีกสักกี่ที ในตู้เย็นโล่งๆก็มีแค่ ยากิโซบะแค่จานเดียวที่ยังเหลืออยู่....
....คาเม๊!!!!ได้โปรดเถอะ…
...พลีส คัม แบ็ค นาว!!! นาว!!! นาว!!! นาว!!!.....
-*-*-*-*-*-*
และถึงแม้จะเหลือยากิโซบะแค่จานเดียว แต่มันก็หมดลงในยามบ่ายด้วยการกลายเป็นอาหารว่างให้จิน...อ้วนก็ต้องกินต้องใช้นี่นา...เดินไปเดินมาก็หิวแล้ว...อดได้ไงล่ะ...
ร่างท้วมใช้เวลาตลอดช่วงเย็นเปิดตู้นั้นตู้นี้ในห้องครัว หาของสดของแห้งมาบำรุงกระเพาะ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ดังนั้นตุ้ยนุ้ยของเราจึงต้องย้ายสัดส่วนคับแน่นลงลิฟต์ไปยังคอนวิเนียนใต้ตึกเพื่อหาซื้อของกินประทังชีวิต
....ใช้เวลาเลือกสิบนาที...ได้ข้าวกล่องหน้าเนื้อมาสาม หน้าปลาไหลมาสอง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสเผ็ดอีกหนึ่ง ขนมปังสองแถว นม(เพิ่มมันเนย)สี่กล่อง เบียร์ครึ่งโหล และขนมขบเคี้ยวอีกห้าห่อ...
....ทั้งหมดนี่ อ้วนคุงคาดว่าจะหมดลงภายในคืนนี้ - * -
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**
“รสชาติห่วยแตกเป็นบ้า!! บอกไว้ก่อน นี่ถ้าคาเมะอยู่ล่ะก็!!...แกไม่ได้เข้าแม้แต่ปากฉันด้วยซ้ำ!!”ไม่รู้เพราะเหงาที่ต้องอยู่คนเดียว หรือกินมากจนเพี้ยน จินถึงได้ชี้กล่องข้าวที่สะอาดเกลี้ยงไม่เหลือข้าวสักเม็ดพร้อมกับพูดจาอวดดี
...เมื่อกี้ล่ะโซ้ยเอา โซ้ยเอา ไม่พูดสักแอ่ะ...พอเริ่มอิ่มล่ะชักบ่น...
…R R R R… คนที่กำลังพุ้ยข้าวหน้าปลาไหลกล่องที่สองต่อจากกล่องเมื่อกี้ (หลังจากฟาดข้าวหน้าเนื้อหมดไปแล้วเซ็ตนึง) หันมองทันที พอเห็นเป็นชื่อที่รัก ก็รีบคว้ามารับอย่างรวดเร็ว
“คาเมะ!!!คิดถึง คิดถึง คิดถึง คิดถึง!!”อ้าปากพูดคำแรกก็ใส่ไม่ยั้ง แถมเสียงดังชนิดที่ให้เพื่อนๆคาเมะฟังด้วย
“นี่คาเมะ...จินต้องแย่แน่ๆ อาหารที่คาเมะทำไว้ หมดแล้วนะ”พูดเสียงเศร้า แต่ปลายสายกลับตกใจมากกว่าสงสาร
“ก็แหม...พอคาเมะไม่อยู่ ฉันก็คิดถึงนี่นา...ยิ่งคิดถึงก็ยิ่งกิน...เนี่ย มื้อเย็นจินเลยต้องไปซื้อข้าวกล่องคอนวิเนียนกิน...รสชาติไม่ได้เรื่องเลยล่ะ...กินแทบไม่ลง แถมเนื้อยังเหนียวอย่างกับหนังสะติ๊ก ข้าวก็แข็งโป๊ก ไม่อร่อยเหมือนที่คาเมะทำเลยสักนิด...สงสัยกว่าคาเมะจะกลับ จินต้องผอมแน่ๆ”
โม้เข้าไป...โม้เข้าไปอ้วนเอ้ย....กินแทบไม่ลงแต่ฟาดหมดไปแล้วสี่กล่อง เนื้อเหนียวไม่อร่อยเห็นกินเป็นอย่างแรก ข้าวแข็งโป๊กรึ? เห็นไม่เหลือสักเม็ดเลยนี่...
...แล้วที่สำคัญ...น้ำหนักลดนี่พูดมาได้ยังง้าย~~...
“คาเมะต้องรีบกลับนะ...รีบเลยนะ...แล้วอย่าลืมซื้อปูมาด้วยนะ...”หวังของฝากอีก...เอาเข้าไป...จินยอมวางสายหลังจากได้ยินคาเมะรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ ว่าปูจากโอซาก้าถึงปากแน่ๆ หนุ่มท้วมจึงหันไปโซ้ยข้าวหน้าปลาไหลต่อ
“โธ่เอ้ย!!...นี่ถ้าคาเมะกลับมานะ!!...จะทิ้งแกให้ดู!!...”บอกจะทิ้งจะทิ้ง แต่พุ้ยข้าวเข้าปากไม่หยุด
....ก็จะทิ้งจริงแหล่ะ....ถ้าคาเมะกลับมานะเฟ้ย!!!...ที่เดียวที่แกจะได้อยู่คือก้นถังขยะ!!!....เจ้าข้าวกล่อง!!!
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
วันที่สองของจินผ่านพ้นไปอย่างทุลักทุเลกับการอยู่โดยไม่มีคาเมะ พึ่งข้าวกล่องมาได้วันกว่าๆก็ทำเอาหน้ากลมๆที่เจ้าตัวภูมิใจนักหนา ชักจะมีเหลี่ยมมีมุมตามกล่องข้าวเข้าไปทุกที
กินจนหลับ หลับจนตื่นขึ้นมากินอีก คาเมะก็ยังไม่กลับมาสักที เจ้านาฬิการูปหมูบนฝาผนังก็เดินช้าเหลือเกิน เมื่อไหร่จะหมดๆวันไปสักทีนะ...จินผงกศีรษะขึ้นมองนาฬิกาอีกครั้งอย่างสะลึมสะลือ จำได้ว่าเมื่อกี้กินข้าวเสร็จแล้วก็ง่วง พอง่วงก็หลับคาจานข้าวมันซะเลย ตื่นมาอีกทีก็สามทุ่มเข้าให้แล้ว...
...ไปนอนละกัน...จะได้เช้าเร็วๆ...
......................................................
...................................
................
...........
......
รอบตัวมืดมิด มีแต่ร่างของจินที่ยืนเพียงลำพัง อ้วนคุงพยายามร้องเรียกหาคาเมะแต่ไม่มีเสียงตอบ เรียกแล้วเรียกอีกจนท้อแท้ พาลคิดเลยเถิดไปว่าชีวิตนี้อาจไม่ได้กินของอร่อยๆของคาเมะอีก แต่แล้ว เงาลางๆบางอย่างก็ปรากฏขึ้นมา มันเป็นทรงสามเหลี่ยมคุ้นตา
“อะฮ๊า!!...เค้กชอคโกแลต!!”ร้องออกมาอย่างดีใจ หันมองไปรอบตัว เงาลางๆหลายอย่างก็ปรากฏขึ้นมาให้เนื้อเต้น
“ว้าว!! ชูครีม!!”
“ฮู้!! ทาโกยากิ!!”ตื่นตาตื่นใจกับสิ่งรอบตัวได้สักพัก จินก็ชักรู้สึกว่ามันผิดปกติ เมื่อเจ้าอาหารนานาชนิดที่ลอยวนอยู่รอบตัวมีแขนขายืดออกมาราวกับมีชีวิต แล้วมือของพวกมันน่ะ มีมีด มีช้อน มีส้อม เหมือนที่จินเอาไว้ใช้เป็นอุปกรณ์ในการกินเปี๊ยบเลย!!!
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“อ้าก!!! ไม่นะ!!! อย่ากินฉัน!!! อย่ากิน!!!”คนกำลังหลับละเมอเสียงลั่น ยกไม้ยกมือปัดอากาศไปมาอย่างไร้สติ
“จิน!! จิน!!”มือเล็กเขย่าร่างคนละเมอให้ตื่นด้วยความตกใจ อุตส่าห์ขอกลับจากค่ายก่อนกะว่าจะมาเซอร์ไพรส์จินให้ตกใจเล่น แต่พอเปิดประตูเข้ามาในคอนโดปุ๊บก็ได้ยินเสียงอาละวาดปั๊บพาให้ตกใจต้องวิ่งหน้าตื่นมาหาคนรัก พอมาเจอว่าจินกำลังละเมอเลยเบาใจขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังช่วยปลุกให้ตื่นจากฝันร้าย
....ดูสิ...เหงื่อเต็มตัวเลย...ฝันอะไรนะ....
จินลืมตาโพลง หัวใจเต้นเร็วพาลให้หายใจหอบแรง เหงื่อเย็นๆผุดขึ้นเต็มหน้าและเนื้อตัว พักใหญ่ๆสติสตังถึงกลับคืนมา และรับรู้ว่าสุดที่รักกลับมาแล้ว
“คาเมะ!!...จินฝันร้าย!!”ว่าแล้วก็คว้าร่างบอบบางเข้าไปกอดแน่น
“ฝันอะไรเหรอจิน...”
“ฝันว่าเค้กชอคโกแลต ชูครีม ทาโกยากิ บราวนี่ ไอศกรีมพาเฟ่ต์ แล้วก็อีกเยอะแยะเลยมันมารุมกินจิน มันฉีกเนื้อจินเป็นชิ้นๆเลยนะ”น่ากลัวมากมาย อ้วนคุง - . - คาเมะได้แต่กอดปลอบ และพูดเพื่อให้คนรักสบายใจ
“งั้นเดี๋ยวเราจะทำทุกอย่างที่จินฝันถึง ให้จินกินดีมั้ย”พูดเรื่อกินปุ๊บ คนที่พึ่งหลุดออกมาจากฝันร้ายก็ยิ้มกว้าง พยักหน้าตกลงทันที
“แต่เราต้องเก็บกวาดก่อน”ร่างบางพูดถึงสภาพห้องที่เดินผ่าน ห้องนั่งเล่นนั่นเต็มไปด้วยจานสกปรกที่จินกินแล้วทิ้งเอาไว้เป็นอนุสาวรีย์
“ไม่ต้องจ๊ะ...เรื่องเก็บกวาดเนี่ย หน้าที่จินเองคาเมะไปทำกับข้าวเหอะ...จินหิวจะแย่แล้วนะ เมื่อคืนกินไปนิดเดียวเอง”คาเมะนิ่งไปกับคำพูดของคนรัก....เอ่อ กินไปนิดเดียว แต่ไอ้จานที่กองอยู่ในห้องนั่งเล่นนั่นไม่น้อยเลยนะ...แต่เอาเถอะ...ก็จินกินเก่งออกนี่นา
--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ตอนที่คาเมะไม่อยู่นะ...จินน้ำหนักลงไปสองขีดด้วย แต่ไม่เป็นไร...เดี๋ยวจะกินให้กลับมาเท่าเดิมให้ได้”อ้วนคุงหมายมั่นปั้นมือ มองชูครีมที่คาเมะกำลังทำ ก่อนจะหันมามองเค้กชอคโกแลต เค้กบราวนี่ และกล่องทาโกยากิที่คาเมะซื้อมาฝากจากโอซาก้า
...ฮ่า ฮ่า...พวกแกรุมกินฉันในฝัน...แต่เดี๋ยวฉันจะกินแกให้เรียบ!!...คอยดู!!!...
“นี่ ปูจากโอซาก้า”ร่างบางวางมือจากขนมที่กำลังทำอยู่ หันไปยกลังปูนึ่งมาเสิร์พคนรัก...วันนี้คาเมะก็เต็มที่สุดฝีมือเหมือนกัน...ก็ดูสิ แก้มจินตอบๆไปด้วยนะ แล้วยิ่งบอกว่าลดไปสองขีดงี้ ใจหายวาบ!!!....
“กินเยอะๆนะจิน”โฮย...ไม่ต้องบอก อ้วนมันก็ทำอยู่แล้วล่ะหน่า!!!....
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
เพราะคาเมะบอกให้กินเยอะๆ พระเอกของเราเลยกินแบบพายุลง หมดเกลี้ยงไม่มีเหลือ นี่ถ้ากระดองปูกินได้ จินก็คงไม่ปล่อยให้มันเหลือล่อตาหร๊อก!!!...
“อ้าว...จิน...ข้าวกล่องยังเหลืออยู่เลยนี่”หลังจากใช้เวลาตั้งแต่เช้าทำอาหารให้จินกิน ช่วงสาย คาเมะจึงเริ่มจัดการเก็บอาหารที่จินซื้อมาตุนไว้ในตู้เย็นให้เข้าที่เข้าทาง
จินลุกจากโต๊ะอาหารทั้งๆที่กำลังสวาปามขนมหวานอย่างเมามัน เดินมารับเจ้ากล่องข้าวที่คนรักหยิบออกมา
“จินเก็บไว้เองจ๊ะ...จินบอกมันไว้น่ะ...”อ้วนชี้กล่องข้าวเจาะจงคำว่า...มัน...
“ว่าจินจะทิ้งมันอย่างไม่ไยดี ถ้าคาเมะกลับมา...และคาเมะก็กลับมาแล้ว เพราะงั้น...นับแต่นี้ ปากและกระเพาะของจินจะกินแต่อาหารที่คาเมะทำเท่านั้น!!!...”พูดปุ๊บก็ทิ้งกล่องข้าวลงถังขยะทันที พร้อมด้วยการทำหน้าเหยียดๆใส่มันเป็นครั้งสุดท้าย
คาเมะยิ้มกว้าง กระโดดกอดคอจินแล้วจุ๊บปากไปทีด้วยว่าทั้งเขิน ทั้งรักผู้ชายอ้วนๆคนนี้
...ปากหวานจังเลยน้า >.< อย่างงี้ไม่ ‘รักนะ...อ้วนคุง ^.^’ ยังไงไหวล่ะเนี่ย…
FIN