Fic : เจ้าแม่กรมข่าวลือ ตอน คอนบินิ
ท่าน X น้อง
By : Dezair
………………………………



สวัสดีค่ะ ฮาระ มิยูกิ อายุ 23 ปี ตอนนี้เป็นสต๊าฟอยู่ที่บริษัทแห่งหนึ่งในวงการเพลง ที่ไม่สามารถเปิดเผยได้ค่ะ อ๊ะ! ที่แนะนำตัวมานี่ ไม่ใช่เพราะว่าจะเล่าเรื่องราวของตัวเองหรอกนะคะ ฉันมีเรื่องอื่นที่น่าเล่ากว่าเรื่องของตัวเองเยอะค่ะ เรื่องอะไรน่ะหรือคะ ถ้าทุกคนอยากจะรู้ล่ะก็ ต้องสัญญาว่ารู้แล้วจะเหยียบให้มิด จะกระทืบให้จมดิน เอาแบบไม่ให้หลุดไปเข้าหูใครเชียวนะคะ




โอ.เค. ค่ะ ในเมื่อทุกคนสัญญา มิยูกิจะเล่าให้ฟัง และในการเล่าครั้งนี้ มิยูกิของใช้นามสมมติของคนสองคนว่า ‘น้อง’ และ ‘ท่าน’ แล้วกันนะคะ เพื่อไม่ให้เป็นการพาดพิงอย่างโจ่งแจ้งมากเกินไปค่ะ




มิยูกิจะเริ่มเรื่องไหนก่อนดี เอาเป็นเรื่องที่กำลังเป็นข่าวลือลับๆกันดีกว่าค่ะ




ทุกคนคงจะพอสังเกตได้สินะคะ ว่ามีอยู่พักหนึ่ง ที่มีข่าวลือออกมามากมายเหลือเกิน ว่า น้องและท่าน ชอบไปเดิน คอมบินิ(ร้านสะดวกซื้อ) ตอน ตีหนึ่งตีสอง ถี่มากเสียจนนึกว่าจะทำสถิติลงกินเนสบุ๊คอะไรอย่างนั้น และทุกคนก็คงสงสัยใช่มั้ยคะ ว่าเขาไปกันจริงรึเปล่า วันนี้มิยูกิมีอะไรจะมาเฉลยค่ะ




คืนหนึ่งตอนสักเที่ยงคืนกว่าๆแล้วล่ะค่ะ มิยูกิทำงานดึกไปหน่อยไม่ใช่ตาลุงเจ้าของบริษัทใช้งานหนักนะคะ แต่โหลดเพลินค่ะ แล้วก็หิวมากด้วย มิยูกิเลยต้องถ่อออกจากบ้านมาที่คอมบินิใกล้ๆ ในใจก็ว่าจะรีบซื้อรีบกลับล่ะ จะได้ไปนั่งเฝ้าไฟล์ที่โหลดอยู่ต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ แม้มิยูกิจะเป็นสต๊าฟในบริษัท แต่มิยูกิก็ยังสูบไฟล์ตามเน็ตเรื่อยแหละค่ะ




และอาจจะด้วยเป็นเวลาราชการของใครรึเปล่า หรืออะไรไม่ทราบได้ เพราะทันทีที่มิยูกิเดินเข้ามาในคอมบินิแห่งหนึ่ง มิยูกิก็ได้พบ….




ค่ะ!! มิยูกิคงจะไม่หักมุมให้ผู้อ่านเซ็งเป็ด ทุกคนทายถูกค่ะ มิยูกิเจอ น้องและท่าน ในคอมบินินั่นเองแหละค่ะ!!!!



“เอาอันนี้ด้วยได้มั้ย”



โอ้!! ก็ว่าเจอในบริษัทออกบ่อย แต่มาเจอนอกบริษัทแบบนี้ ได้มาเห็นน้องในชุดสบายๆอันได้แก่เสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงยีนส์ลากแตะ น่ารักไม่ทนค่ะ




“ไหนว่าไม่อร่อย” ส่วนท่านในวันนี้ ที่นอกรอบจากบริษัทก็ใส่เสื้อผ้าสบายไม่แพ้น้อง เป็นเสื้อกล้าม กางเกงยีนส์และแตะคีบหนึ่งคู่ กับหมวกปิดหน้าปิดตาอีกหน่อย แต่ก็เดาได้ล่ะค่ะ ออร่าเปล่งเสียขนาดนั้น




“อันที่ไม่อร่อยน่ะ รสนั้นต่างหาก รสนี้จะเอาไปชิม ยังไม่เคยซื้อเลย” มิยูกิสาบานจริงๆค่ะ เวลาอยู่ในบริษัท น้องเนี่ย จะเป็นคนที่มุ่งมั่นกับการทำงานมากๆ ไม่เคยปริปากบ่นอะไรเลย ขยันขันแข็ง ตั้งอกตั้งใจ และไม่เคยอ้อนเอาอะไรมากมายด้วย แต่เวลานี้ ณ ตอนนี้ น้องกำลังอ้อนค่ะ!! แล้วอ้อนใครไม่อ้อน มาอ้อนท่านขอซื้อขนมแบบนี้ น่ารักจริงๆค่ะ!!




“แล้วถ้าไม่อร่อย ฉันก็ต้องกินแทนอีกน่ะสิ” ท่านเวอร์ชั่นแกล้งน้องก็ไม่เคยเจอ มิยูกิกล้าพูดค่ะ ว่าต่อหน้าพวกสต๊าฟ ทั้งน้องและท่านก็ทำตัวเหมือนตอนออนแอร์ในโทรทัศน์นั่นแหละ ห่างเหินกันชะมัด แต่เวลานี้สิคะ เวลานี้ทั้งน้องทั้งท่านกำลังกุ๊กกิ๊กกันแบบไม่ประเจิดประเจ้อ มิยูกิจะเป็นลมค่ะ!!




“ไม่ซื้อก็ได้” โอ้… น้องงอนค่ะท่านผู้อ่าน น้องงอน!! น้องว่าแบบนั้น แต่หน้าตาบอกให้รู้ว่างอนจริงๆ แล้วก็ไม่ถูกใจมากๆที่ท่านขัดขวางไม่ให้ซื้อขนม เลยเดินหนีไปที่เชลฟ์วางนมกล่อง นมขวด มาถึงตอนนี้ มิยูกิต้องขอย้ายที่ยืนค่ะ เพราะยืนตรงมุมขนมขบเคี้ยวนานเกินไป แบบที่ไม่ได้หยิบอะไรสักอย่างเดียว นานเกินไปแล้วค่ะ เดี๋ยวเป็นที่สังเกต



เอาล่ะค่ะ หาที่ยืนได้แล้ว มิยูกิก็ได้เห็นท่านหยิบขนมที่ตอนแรกทำท่าจะไม่ให้น้องซื้อเดินตามไปหาน้องที่เชลฟ์




“เอามาทำไม เดี๋ยวซื้อไปก็ไม่อร่อย” น้องงอนน่าง้อมากค่ะ โดยเฉพาะปากแดงๆนั่นที่ยื่นเป็นเป็ดเนี่ย แถมตาเรียวๆแต่เอาเรื่อง กับแก้มตุ่ยหน่อยๆ มิยูกิอยากจะเข้าไปหยิกแก้มจริงๆเลย




“ไม่อร่อยเดี๋ยวกินเอง” น่าเสียดาย มุมที่มิยูกิยืน ดันมองไม่เห็นสีหน้าท่าน แย่ชะมัด



“เลิกงอนหน่า” น้องยังไม่ยอมพูด ทำเนียนเดินหนีไปหยิบพุดดิ้ง ท่านก็เดินตามแหละค่ะ ง้อเท่านั้นที่ครองโลก มิยูกิขอบอกค่ะ ว่าพอน้องไปหยุดที่ชั้นวางพุดดิ้งแล้ว ท่านก็ตามไปยืนชิดกับน้องมาก และตัวท่านก็บังน้องมิดด้วย มองหน้าน้องไม่เห็นเลย สังสัยมิยูกิต้องย้ายที่อีกรอบค่ะ




อ๊ะ ไม่ทันได้ทำอะไร น้องก็เดินหนีออกมาอีก แถมยังทำหน้านิ่งจนท่านต้องดึงแขนน้องไว้ แล้วพูดคำเดียว




“คาซึยะ” O.O อะไรนะ!! คาซึยะอย่างงั้นเหรอ!!! ในบริษัทเรียกแต่ คาเมนาชิ คาเมนาชิ คาเมนาชิ!!! แล้วคาซึยะมันมายังไงวะ!! อ๊ะ! มิยูกิขอโทษค่ะ พอดีตื่นเต้นไปหน่อย




“ไปจ่ายตังส์ดิ อยากกินแล้ว” น้องว่าอย่างนั้น เอาปากยื่นๆโบ้ยไปที่ขนมในอ้อมแขนท่าน ท่านี้น่ารักมากค่ะ ท่าเอาปากโบ้ยนี้น่ารักมากๆ มิยูกิขอซื้อเถอะ ก่อนจะทำให้ใครหัวใจวายไปมากกว่านี้ และในเมื่อมิยูกิยังชมว่าท่าเหมือนจะงอน แต่ก็ยอมใจอ่อนของน้องเป็นท่าที่น่ารัก ไม่ต้องแปลกใจที่ท่านก็คงต้องคิดว่าน่ารักเหมือนกัน เพราะมิยูกิเห็นท่านยิ้มกว้างเชียวค่ะ ก่อนจะยอมเดินแยกไปจ่ายเงินที่เคาท์เตอร์ ส่วนน้องก็แยกไปยืนอ่านนิตยสารคอยที่เชลฟ์ข้างประตู




มิยูกิขอสรุปเลยนะคะ



นมกล่องของน้อง



พุดดิ้งของน้อง



และขนมอะไรสักอย่างที่รสนั้นไม่อร่อย และรสนี้จะเอาไปชิมของน้อง



คนที่เดินไปที่เคาท์เตอร์แคชเชียร์คือท่าน



คนที่ควักเงินขึ้นมาจ่ายคือท่าน



และคนที่หิ้วถุงออกมาจากร้านคือท่าน




อ๊ะ ก่อนจะออก คงเป็นเพราะน้องมัวแต่อ่านนิตยสารเพลินไปหน่อย ท่านก็เลยต้องเข้าไปเรียกด้วยน้ำ เสียงกลั้วหัวเราะค่ะ



“ไปได้แล้ว เดี๋ยวกลับไปให้สัมภาษณ์ที่บ้านก็ได้ครับ”



ถ้าไม่หัวใจจะวาย แข้งขาอ่อนเพราะคำพูดของท่านที่สื่อความนัยว่าน้องกำลังอ่านอะไร มิยูกิคงจะรีบตามออกไปแล้วแหละค่ะ และเพราะมัวแต่ยืนอึ้ง สิ่งที่ได้เห็นก็เลยกลายเป็นภาพน้องกับท่านเดินออกจากคอมบินิไปด้วยกัน หัวใจยิ่งปลาบปลื้มมากขึ้น เมื่อเห็นว่าท่านทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมากแค่ไหน กับการหิ้วถุงคนเดียว ในขณะที่น้องเอานมกล่องมาเจาะ แล้วเดินตัวปลิวผมปลิว สบายไปแบบนี้ มิยูกิก็ยิ่งว่าน่ารัก




แน่นอนค่ะ มิยูกิบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าจะขอเขียนเกี่ยวกับข่าวลือที่ไปพบเจอมาด้วยตัวเอง ไม่ได้เขียนไดอารี่รักของน้องและท่าน เพราะฉะนั้น มิยูกิคงต้องขอจบรายงานเพียงเท่านี้ล่ะค่ะ



ป.ล. โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน(สักนิดก็ดีนะคะ) เพราะนี่เป็นเพียงรีพอร์ตของแฟนคลับอาคาเมะเท่านั้น (อ๊ะ!! หลุดปาก!!!)


พบเห็นและตีแผ่โดย เจ้าแม่กรมข่าวลือ กระทรวงอาคาเมะเจ้าค่ะ (อ๊ะ!!!! หลุดปากรอบสอง!! ลุงจอนอย่าไล่หนูออกนะคะ!!!)



FIN