2009.07.23
FIC : SEXY DARLING ver.1
Fic : SEXY DARLING ver. 1
JIN X KAME
By : Dezair
RATE : NC-17
………………………
“รู้มั้ย!!! เมื่อคืนฉันอุตส่าห์ไม่ใส่ชั้นในนอน แต่ไอ้บ้านั่นดันพูดหน้าตาเฉยว่าระวังเป็นหวัด!!!” ร่างบอบบางที่กำลังโมโหงุ่นง่านจนควันแทบออกหู แหกปากฟ้องเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นมาตั้งแต่เมื่อคืน
“อ๋า...คาเมะ เบาๆหน่อยสิ คนเค้ามองกันใหญ่แล้ว” เพื่อนสนิทแสนซื่อต้องหันมาปรามเสียงเบาเมื่อรับรู้ถึงสายตาจากนักศึกษาชายต่างคณะที่ขวักไขว่กันอยู่ในลานอเนกประสงค์ของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์
คาเมนาชิ คาซึยะที่กำลังหงุดหงิดเป็นที่สุดตวัดสายตาขุ่นคลั่กมองไปรอบๆตัว ไอ้พวกที่มองเขาอยู่ก็พากันหลบสายตาวูบ ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา คาเมะตัวเล็กกว่าพวกมันเสียด้วยซ้ำ
“ดี!!!...จะได้รู้กันให้ทั่ว ว่าไอ้เจ้าชายคณะวิศวะมันกามตายด้าน!!!” ริมฝีปากบางประกาศลั่นแบบไม่อายสายตาใคร พาให้เกิดเสียง อื้อหือ!!! ดังเซ็งแซ่
“คาเมะ...” เพื่อนที่มาด้วยกันต้องปรามอีกรอบด้วยท่าทางตกใจ แต่ดูเหมือนคนที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์โมโห จะยังไม่หยุดฝีปากเพียงแค่นั้น
“มีมังกรก็เหมือนมีไส้เดือน!!! ใช้งานไม่เป็น!!!” คราวนี้ คนรอบข้างที่เงี่ยหูฟังกันนานแล้ว พากันร้อง อู้ฮู้!!! ทำตาโตเท่าไข่ห่าน คนพูดไม่มีทีท่าเขินอายหรือกระดากใจแม้สักนิดกับคำพูดสองแง่สองง่ามของตัวเอง เป็นเพื่อนรักเสียอีกที่หน้าแดงเอา แดงเอา
“เป็นอะไรไปน่ะ ยามะพี ไข้ขึ้นเหรอ” ยังมีหน้าไปถามเค้า...ก็เพราะมันคำพูดของตัวเองไม่ใช่รึไงล่ะ...
“ก็...ก็...ก็คาเมะพูด...” ท่าทางเขินอายทำเอาคนแก่นเซี้ยวไม่เคยอายถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ
“ทำไมล่ะ...ฉันพูดความจริงนี่นา...หมอนั่นน่ะใหญ่อย่างกับปลาหมึกยักษ์ แต่รู้มั้ย มันไม่เคยเริ่มก่อนสักที มีแต่ฉันที่เป็นฝ่ายเข้าหา...น่าเบื่อ...กว่าจะตั้งแต่ล่ะที ก็ต้องเป็นฉันยั่ว สงสัย ของปลอมแหง เอามาแปะไว้โชว์เล่น...” คาเมะยังคงลอยหน้าลอยตาพูดเสียงดัง เผื่อแผ่ให้คนรอบข้างได้ยิน อนุเคราะห์ให้ไอ้พวกปากหอยปากปูเอาไปนินทาเวลากินข้าว จะได้ครื้นเครง!!!
“พูดอะไรออกมาคาเมะ...” เสียงทุ้มดุดังมาจากด้านหลังของร่างบาง คาเมะกระตุกยิ้มมุมปาก ลุกจากเก้าอี้หันมามองเจ้าของเสียง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นัยน์ตาคมดุวาววับ คิ้วขมวดมุ่น
...ท่าทางอย่างนี้ เมื่อกี้คงได้ยินที่พูดสินะ...ดี...จะได้รู้ซะบ้าง ว่าขัดใจคนอย่าง คาซึยะ เวลาอยากทำ แล้วมันจะเป็นยังไง!!!...
....บอกให้ทำอีกรอบ!! ทำอีกรอบ!!! มันดันชิ่งหลับก่อนเฉยเลย เขาเขย่าก็แล้ว โวยวายก็แล้ว มันก็ไม่ยอมตื่น !!!...หึ!!!...อายุเพิ่งจะ 20 นะ ทำครั้งเดียวมันจะไปพอยาไส้ได้ไง!!!....
แขนเรียวขาวที่โผล่พ้นเสียงแขนกุดสีขาวยกขึ้นพาดไหล่หนา ค่อยๆไต่ขึ้นโอบล้อมลำคอแกร่ง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้อย่างท้าทาย
“ก็แค่แจกแจงความไร้สมรรถภาพของ อาคานิชิ จิน ให้คนอื่นรู้น่ะสิ” ดวงตาเรียวที่จับจ้องใบหน้าหล่อเหลามีประกายระยิบอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่กลีบปากบางหยักยิ้มอย่างเหนือกว่า ทำลายความอดทนของคนเงียบขรึมอย่าง อาคานิชิ จิน ได้ไม่ยาก
“จะไปรอที่รถ...” อยู่ดีๆ คาเมะก็ขยับตัวถอยห่าง คว้าหนังสือของตัวเองยัดใส่มือร่างสูง หันมาบอกลายามะพีเพื่อนรักเรียบร้อยก็ก้าวขาฉับๆเดินออกจากลานกว้างที่มานั่งรออยู่เกือบสิบนาที
ชายหนุ่มปีสามเจ้าของฉายา เจ้าชาย คณะวิศวะ มองตามแผ่นหลังบางๆของคนเจ้าปัญหาจอมมากเรื่องแล้วได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักอก หันมายิ้มบางๆให้ยามะพีเป็นเชิงลาก่อนจะเดินตามออกไป ทิ้งให้เพื่อนสนิทตัวเองไว้กับยามะพีที่ก้มหน้าก้มตาเก็บหนังสือลงกระเป๋าเตรียมตัวจะกลับเช่นกัน
“ยามะพีกลับยังไง...พี่ไปส่งมั้ย” ในขณะที่เพื่อนอย่างจินได้ตำแหน่งเจ้าชาย นากามารุ ยูอิจิก็ได้ตำแหน่ง คาสโนว่า มาครองเช่นกัน และเมื่อมีหนุ่มน้อยน่ารักตาโตตรงสเป็คมาอยู่ตรงหน้า มีหรือที่เลือดเจ้าชู้จะไม่ไหลพล่าน ปิดหน้าปิดตาไม่มิดว่ามันกรุ่มกริ่มแค่ไหน
“ผมกลับเองได้ฮะ...ไม่เป็นไร” ยามะพีลุกขึ้นสะพายกระเป๋า แต่อีกฝ่ายไวกว่า คว้ากระเป๋าไปถือให้ก่อนจะส่งรอยยิ้มกว้างเอาใจ
“มาถึงถิ่นพี่ ถ้าจะกลับต้องให้พี่ไปส่งนะครับ...ไม่งั้นเด็กวิศวะเสียชื่อแย่...นะครับยามะพี” อ้อนต่ออีกนิดหน่อย ก็เรียกรอยแดงๆบนแก้มนิ่มได้ไม่ยาก สุดท้ายแล้วลูกกวางตัวน้อยก็ตกอยู่ในอุ้งมือหมาป่าจนได้ ยูอิจิยิ้มก่อนจะผายมือให้ยามะพีเดินนำ แต่ก่อนที่ตนจะเดินตามก็ใช้สายตากวาดมองเจ้าหนุ่มคนอื่นๆที่อยู่ในลานด้วยสายตาประมาณว่า
...ยามะพีน่ะ...เด็กข้า!!!...ใครแตะ ตาย!!!!...
-*-*-*-*-*-*-*-*
รถยนต์คันเล็กเลี้ยวออกจากมหาวิทยาลัยสู่ถนนใหญ่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ขณะที่ภายในรถเงียบเชียบอย่างน่าใจหาย อาคานิชิ จิน ผู้มีหน้าที่ขับ เหลือบตามองคนที่นั่งหน้าบึ้งตึงยู่ข้างๆ ก่อนจะลอบถอนหายใจเบาๆ
“อยากมีเซ็กซ์...” ริมฝีปากบางเอยปากบอกความต้องการอย่างเอาแต่ใจ ...สงสัยถ้ายามะพีได้ยินล่ะก็ มีหวังเป็นลมแน่ๆ...
“เมื่อวานก็เพิ่งมีไปไม่ใช่รึไง” จินย้อนถามอย่างกระดากอายนิดๆ แต่ก็ยังทำหน้าขรึม...
“ครั้งเดียวเมื่อวานมันจะไปพออะไรเล่า!!! ...นี่ฉันมีแฟนเป็นผู้ชายอายุเพิ่งยี่สิบกว่า หรือว่าเหยียบร้อยกันแน่!! ถึงได้มีเซ็กซ์เดือนละครั้ง” คาเมะโวยวายอย่างไม่พอใจ คิ้วขมวดหงุดหงิดเป็นที่สุด ร่างสูงไม่ต่อความยาว รู้ดีว่าขืนพูดไปเดี๋ยวก็คงทะเลาะกันไม่จบสิ้น เขาถอนฉุนทีนึงก่อนจะหันมาสนใจถนนหนทางต่อ คนขี้หงุดหงิดเหลือบมองเมื่อเห็นจินเงียบ ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะหยักยิ้มเมื่อนึกอะไรออก
มือเล็กขาวไต่เข้าไปป้วนเปี้ยนที่เข็มขัดของคนขับรถอย่างนึกสนุก...คาเมะรู้...จินก็เหมือนผู้ชายทั่วๆไป มีหรือที่ถูกยั่วแล้วจะไม่ตื่น...ส่วนไอ้ที่พูดกลางลานนั่น...เอาไงดีล่ะ...ความจริงคาเมะก็แค่สนุกปากปนสะใจที่เห็นไอ้ผู้ชายพวกนั้นมองจินเป็นตัวประหลาดอะไรทำนองนั้นล่ะมั้ง....
“คาเมะ...” จินส่งเสียงปรามอย่างเอือมระอา ใต้ท่าทีเย็นชา มีใครรู้บ้างว่า อาคานิชิคนนี้ต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองแค่ไหน ที่จะไม่หาที่จอดลับตาคนแล้วจัดการร่างหอมหวานตรงหน้าที่ดีแต่ยั่วให้ประสาทขมึงเกลียว
“ก็บอกแล้วว่าอยากมีเซ็กซ์” นิ้วชี้และนิ้วโป้งปลดซิบกางเกงลงได้เรียบร้อยภายในเวลาไม่กี่วินาที มือของเจ้าตัวดีก็เริ่มล้วงเข้าไปภายในปลุกเร้าอารมณ์คนร่างสูงให้ต้องกัดกรามกรอด
“รอถึงบ้านก่อนสิ” จินพยายามกลืนน้ำลายเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ กว่าจะพูดออกไปได้แต่ละประโยค
คาเมะยื่นหน้าเข้าไปหาจินทียังคงมองแต่ถนน แล้วเป่าลมร้อนๆใส่หูให้ร่างสูงขนลุกชันไปทั้งตัว
“ไม่...” นั่นคือคำตอบ เป็นคำตอบที่สรุปได้ง่ายๆว่า คุณหนู คาเมนาชิ คาซึยะจะทำที่นี่!!! ตอนนี้!!! และเดี๋ยวนี้!!!
-*-*-*-*-*-*-*
“อื้อ...ฮ่า” เสียงครางอย่างอึดอัดดังลอดออกมาจากริมฝีปากบางสีชมพูที่เม้มแน่นสลับกับเผยออ้า ขณะนี้ ในรถที่แคบแสนแคบแต่คาเมะก็ยังอัญเชิญตัวเองขึ้นมานั่งขย่มโยกบนร่างสูงที่ปรับเบาะหลังพวงมาลัยรถให้เอนราบ
“ของนายเนี่ย...ให้ความรู้สึกดีชะมัด...อึก!!~” ใบหน้าหวานสวยที่ก้มลงจูบปลายคางของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างถึงกับสะบัดเงยเมื่อแก่นกายบวมพองที่ฝังลึกในช่องหลืบเหมือนจะขยายขนาดได้ไม่จบสิ้นเสียที
“ยังใหญ่ได้อีก...อื้อ...รู้มั้ย...มันคับแล้ว..อ้า” สองมือเล็กยันกับอกกว้าง ขณะยกสะโพกตัวเองขึ้นจนหลุดจากการเกี่ยวพันลึกซึ้ง
“จิน...รักฉันรึเปล่า…อ้า...” ถามเสียงกระเส่าแล้วกดร่องสะโพกถูไถกับส่วนกลางลำตัวของคนรักที่กำลังเหนอะหนะหยาดเยิ้มไปด้วยน้ำข้นขุ่น
“รักมั้ย...หื้อ...” ถูสะโพกตัวเองไปมา ส่ายซ้ายทีขวาทีกระตุ้นให้อีกฝ่ายตอบ
“ต้องตอบด้วยรึไง” ร่างสูงย้อนหน้าตาย ทั้งๆที่สัมผัสเสียวซ่านที่ถูกคาเมะกระทำนั้นกำลังทำให้เขาเกือบจะระเบิดอยู่รอมร่อ
“ก็ได้...” การยั่ววิธีแรกถูกยุติลงด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์นักของคาเมะ เรือนกายขาวอมชมพูขยับเปลี่ยนท่าทาง หันสะโพกไปคร่อมหน้าจินเอาไว้ ขณะที่หน้าตัวเองก็หันมาจ่อกับแท่งร้อนผ่าวแดงก่ำที่เหยียดชันแข็งตรง มันยังถูกรัดรึงด้วยถุงยางอนามัยที่เจ้าคนรักรถยืนกรานว่าต้องใส่ เพื่อไม่ให้เลอะเทอะ
เดี๋ยวคอยดูสิ คาเมะจะทำให้เลอะแบบที่หมอนั่นบ่นไม่ได้เชียวล่ะ
“ฉันจะทำให้นายรักฉันไปตลอดชีวิต” ร่างบางเหลียวหน้ากลับมาบอกพร้อมรอยยิ้มยั่ว รูดยางสีขุ่นออกจากแก่นกาย แล้วใช้มือจับโคนฐาน ค่อยๆแตะลิ้นลงที่ปลายยอด ก่อนจะลากความชื้นเปียกลงล่าง จากนั้นจึงขบเม้มริมฝีปากลงกับแท่งร้อนอย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดผิวหนังส่วนไวต่อความรู้สึกจนจินต้องหลับตาข่มอารมณ์ ชายหนุ่มดึงสะโพกให้ลงมาอยู่ในระดับสายตา ส่งลิ้นขึ้นไล้เลียปากทางที่แดงก่ำเพราะการสอดใส่ทำรักเมื่อครู่
“คนที่ต้องรักน่ะ...มันนาย...” นิ้วยาวสองนิ้วชำแรกลึกอย่างรุนแรง
“อ้า!!” สะโพกกลมกลึงกระดกแอ่นรับสองนิ้วที่ช่ำชองนั่น ช่องทางภายในตอดรัดให้ลุ่มหลงและต้องการ ร่างบางก้มลงละเลงลิ้นกับส่วนยอดลิ้มรสหยดหยาดเหนียวๆที่ซึมผ่านออกมาเรื่อยๆ
...ก็ให้มันรู้กันไป...ว่าใครจะทนไม่ได้ก่อนกัน ในเมื่อนิ้วกำลังถูกเขาขมิบกลืน ส่วนแก่นกลางลำตัวก็กำลังถูกเขาบดลิ้นลากไล้ไปมา...
จินผงกหัวขึ้นมองพฤติกรรมของคนที่จงใจใช้ร่างกายปลุกเร้าเขา ก่อนจะใช้สองนิ้วที่แช่ในร่างกายอีกฝ่ายบังคับให้มันถ่างเพื่อขยายปากทางร้อน ลิ้นสากแตะหยอกล้อส่วนที่ขมิบเข้าออกนั้นเบาๆพาให้ร่างของคาเมะเกร็งขึง จากการแตะเพียงบางเบาถูกปรับเปลี่ยนเป็นตวัดลิ้นรุนแรง เขาไล้มันไปรอบๆส่วนที่กำลังเผยออ้าบอกความต้องการนั้น พอครบรอบก็กดเข้าไปภายในเพียงแปบเดียวแล้วดึงออกมา เพื่อเลียรอบๆอีกครั้ง สลับไปเรื่อยๆ
กระตุ้นแล้วหยุด กระตุ้นแล้วหยุด....ทำเอาคาเมะถึงกับหอบครางเสียวสะท้านกับสัมผัสนั้น
“พอแล้ว!!” ยิ่งถูกลิ้มรสนานๆ ร่างบางก็ชักทนไม่ไหว เขาไม่ชอบลิ้นของจิน เพราะมันทำให้หวามไหวอย่างรุนแรง ไม่ชอบฝ่ามือของจินเพราะทุกที่ในร่างกายของเขาที่มันลากผ่าน มันทำให้ร้อนวาบราวกับถูกไฟดูด ทุกๆสิ่งของจินมันทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง ทั้งร่างกายทั้งจิตใจมันว่าง่ายจนน่าโมโห....
...แต่ก็อีกนั่นล่ะ...ถ้าคนที่แตะต้องร่างกายอันแสนเย้ายวนนี้ไม่ใช่ อาคานิชิ จิน...คาเมะก็ไม่ยอมเด็ดขาด...
ร่างบางใช้สองมือจับพวงมาลัยรถดึงตัวเองลุกขึ้นคร่อมจินอีกครั้ง ก่อนจะกดสะโพกลงพรวดเดียว แก่นกายแข็งแกร่งก็แทรกเข้าฝังลึกเข้าไปภายในร่างของเขาจนมิดด้าม
“อ้า!!”
“อ่า...” ชายหนุ่มครางต่ำ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ดำเนินไปเร็วนัก สายตาที่จับจ้องแผ่นหลังเปลือยเปล่าบอบบางของคนที่ครอบครองเขาอยู่เต็มไปด้วยความต้องการที่ล้นปรี่จนแทบระเบิด มือหนาบีบนวดก้อนเนื้อนุ่นเนินสะโพกให้เบียดชิดกับส่วนกลางลำตัวของเขามากขึ้น
“อื้อ...อ๊ะ” เพียงครู่เดียวบั้นท้ายเล็กก็ขยับโยกอย่างรู้งาน เสียงหอบครางดังลั่นในรถที่เปิดแอร์เย็นช่ำซึ่งจอดอยู่ในสวนสาธารณะที่ค่อนข้างปลอดคน
คาเมะเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่คิ้วขมวดแน่นกับความต้องการที่กำลังจะจุดระเบิดแตกทลาย เสียงเนื้อกระทบกันดังพั่บๆ พอๆกับเสียงชุ่มน้ำยามช่องทางตอดรัดกระแทกกระทั้นกับแท่งแข็งยาว เหงื่อไหลชุ่มโชกจนเหนียวเหนอะ ขณะที่ส่วนกลางลำตัวของคาเมะเองก็เริ่มอัดอั้นเกร็งเขม่ง
ร่างบางยกสะโพกขึ้นเกือบสุดจนเกือบจะหลุดจากท่อนเนื้อนั้น แล้วค้างเอาไว้เพื่อหายใจหายคอ
“คาเมะ?” จินเรียกด้วยความสงสัยเมื่อเห็นอีกฝ่ายหยุดเสียเฉยๆ ทั้งๆที่เมื่อครู่โยกเร็วปานจะขาดใจ คนถูกเรียกหันมามองด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะ...
---ฟุ่บ--- สะโพกมนขาวกดกระแทกครอบคลุมเนื้อแข็งที่ตั้งชี้อย่างรวดเร็วรุนแรงเรียกความกระสัน
“อ้า!!!”
“อ่า!!!” หยาดน้ำขาวพุ่งทะยานเปรอะเปื้อนหน้าขาขาวของเจ้าตัวซึ่งซบหน้าลงกับพวงมาลัยรถอย่างอ่อนแรง ขณะที่ภายในร่างกายก็รับรู้ถึงความอุ่นร้อนจากหยาดหยดของจินซึ่งพุ่งฉีดพร้อมๆกับการกระตุกสองสามครั้ง
---แกร็ก--- เบาะที่จินนอนหงายเมื่อกี้ถูกมือหนาปรับให้อยู่ในท่านั่งเช่นเดิม การเปลี่ยนท่ากะทันหันทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้ง เพราะแท่งร้อนภายในร่างขยับเสียดถูไปกับผนังอ่อนตามการขยับนั้นด้วย คาเมะตวัดสายตาหันมามองอย่างไม่พอใจ
“แกล้งฉันเหรอ!!” เหนื่อยจนหมดแรงแต่ยังสามารถแว้ดต่อว่าได้ตามนิสัย
“เปล่า” คนถูกถามไหวไหล่อย่างไม่ค่อยจะสนใจมากนัก ขยับตัวไปหยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดโยนระเกะระกะบนเบาะด้านหลังมาวางรองบนเบาะข้างๆ
“อื้อ!อย่าขยับสิ!” ร่างบางหันมาแหวว จินขยับที เจ้าท่อนเนื้อที่เขารักมากกว่าหน้าจินซึ่งยังคงฝังแน่นอยู่ภายในก็ขยับครูดซ้ายทีขวาทีอย่างที่เจ้าของมันขยับเขยื้อน
“กลับบ้านกันได้แล้ว” จินพูดพลางยกร่างที่มีแต่ตัวเปลือยเปล่าให้หลุดออกจากตัวเขา
“อ๊ะ...อื้อ...” ร่างขาวดิ้นพล่าน ความยาวใหญ่ของอีกฝ่ายไม่ได้ลดขนาดลงไปจากตอนแรกเลย กว่าจะหลุดจากกันได้ ก็ดูเหมือนจะปลุกอารมณ์ได้อีกรอบ คาเมะถูกวางลงบนเบาะข้างคนขับ มีเสื้อของจินรองนั่ง เพื่อไม่ให้น้ำคาวที่กำลังไหลออกมาจากช่องทางแดงก่ำต้องเปื้อนเบาะ
ชายหนุ่มใส่กางเกงเรียบร้อยก็หันไปหยิบเสื้อของร่างบางมาส่งให้ ก่อนจะเอื้อมไปเบาะหลังอีกครั้ง ควานหาทิชชู่มาส่งให้คนที่ยังอวดขาขาวๆล่อสายตาและอารมณ์ที่ยังไม่ดับสิ้น
“เช็ดซะ” เขาว่า พลางปรายตาไปยังหน้าขาขาวจั๊วะกลมกลึงน่าสัมผัส มันมีรอยแดงพาดผ่าน ทั้งรอยมือและรอยจูบ แล้วใครล่ะคนทำ ถ้าไม่ใช่เขา...
“ใครทำคนนั้นก็เช็ดสิ” คาเมะพูดหน้าเชิ่ดจนจินได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ ดึงทิชชู่เนื้อนุ่มออกมาสามสี่แผ่น แล้วซับที่ช่องหลืบสีเข้มเพราะถูกแรงกระแทกหนักหน่วง น้ำรักของร่างสูงไหลเยิ้มออกมาเรื่อยๆ
“อื้อ..เอานิ้วเข้าไป...” ร่างบางเริ่มหอบหนัก ชักมีอารมณ์กับนิ้วจัดเจนและทิชชู่ที่ให้สัมผัสแผ่วเบา
จินสอดนิ้วเข้าไปคว้านน้ำที่ยังคงค้างภายในให้ออกมาข้างนอก แต่นั่นยิ่งทำให้คนถูกกระทำหลับตาปล่อยอารมณ์ให้เป็นไปตามการนำพา กำลังเคลิบเคลิ้มหวามไหว แต่แล้วนิ้วที่ขยับสู้กับแรงตอดรัดภายในก็ถูกดึงออก หยุดทุกสิ่งทุกอย่างให้คาเมะถึงกับคว้าง
“หยุดทำไม!!!” ร่างบางถามหน้าถมึงทึงอย่างเอาเรื่อง
“ทำความสะอาด ไม่ได้จะกระตุ้นอารมณ์...ถ้าอยากก็กลับไปทำที่บ้าน” จินตอบเสียงเรียบ เช็ดไม้เช็ดมือเรียบร้อยก็หันไปปลดเกียร์เพื่อขับรถพาตัวเองและคุณหนูเอาแต่ใจออกจากสถานที่ลับตาคน
“นายเก็บไว้ทำที่บ้านคนเดียวเหอะ!!!” คาเมะตวาดอย่างหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ เพราะอีตาภูเขาน้ำแข็งนี่แท้ๆ!!! คอยดู!!! พอกลับถึงบ้าน!! นายนี่ต้องแจ้นเข้าห้องน้ำไปช่วยตัวเองแทบไม่ทัน!!!
-*-*-**-*-*-
...เจ้าเด็กแก่แดด!!!...ร่างหนาบ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อคิดไปถึงเหตุการณ์ภายในรถระหว่างทางจากสวนสาธารณะจนกระทั่งถึงบ้าน เส้นทางก็ไม่ไกลขับแค่สิบนาทีถึง แต่เจ้าเด็กนั่นก็เล่นยั่วจนเขาแทบกลั้นไม่อยู่ พอมาถึงบ้านที่อาศัยอยู่ด้วยกัน มันก็เดินสะบัดหน้าไปดูโทรทัศน์หน้าตาเฉยไม่ทุกข์ไม่ร้อน ส่วนเขาต้องมาช่วยตัวเองในห้องน้ำ ทำไปก็คิดถึงร่างขาวอมชมพูดที่บิดเร้าอยู่บนเบาะข้างๆเขาในรถเมื่อครู่ไป
….ใช่!!!...ตอนที่เขากำลังขับรถ คาเมะก็กำลังช่วยตัวเอง!! คิดดู!! ดีแค่ไหนว่าเขาไม่กระเจิดกระเจิงไปเสียก่อน จริงอยู่ที่ไม่ได้เห็นเต็มสองตา แต่แค่หางตาก็พอจะเห็นว่าอะไรเป็นอะไร
...มือนั่น...คาเมะใช้มันสะกิดยอดอกเม็ดเล็กสีแดงก่ำของตัวเอง ขณะที่มืออีกข้างกระตุ้นปากทางร้อนผ่าวที่ขมิบอ้าตอดรัดปลายนิ้ว ส่วนแก่นกายเล็กสีชมพูเข้ม ร่างบางจงใจจะปล่อยให้มันชี้ชันเชิญชวน คายหยดขาวคาวออกมาปริ่มปากรู...
“อา...” แค่จินตนาการภาพที่เห็นเมื่อครู่ สิ่งที่อยู่ในมือของจินก็เหมือนจะบีบรัดรุนแรง ชายหนุ่มหอบฮัก ใต้สายน้ำของฝักบัวนั้นเย็นเชียบ แต่ในกายเขาร้อนรุ่มอัดอั้นแทบระเบิดอยู่รอมร่อ
...นึกแล้วมันก็น่าตีนัก!!!...ทำแต่ละอย่างล่ะเหลือร้ายทั้งนั้น!!!...คาเมะ!!!...
-*-*-*-
ร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ได้ยินเสียงฝักบัวดังอยู่เกือบสิบนาที รู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเข้าไปทำไม เข้าไปทำอะไร และต้องเข้าไปเพราะใคร แต่ไม่มีแม้สักแวบที่จะคิดไปเคาะประตูขอช่วยในฐานะที่ตัวเองเป็นต้นเหตุ
...ก็ถึงเขาจะช่วยหรือไม่ช่วย มันก็ไม่ต่างกันนักหรอก เพราะถึงจะใช้มือยังไง จินก็ต้องจินตนาการถึงเขาอยู่ดี และถึงแม้ว่ามือของจินจะสู้ร่างกายนี้ ริมฝีปากนี้ไม่ได้ก็เถอะ...
คาเมะหยักยิ้มมุมปากอย่างมีความสุข...พรุ่งนี้จะไปประกาศให้ยัยพวกผู้หญิงที่ชอบมาหวังลมๆแล้งๆให้ท่าจินยังไงดีนะ...ที่พูดไปวันนี้ก็เพราะเห็นนั่นล่ะ ว่ามีผู้หญิงกลุ่มนึงมานั่งใกล้ๆโต๊ะเขา พวกนั้นคงไม่กล้ามาเฉียดใกล้ของของคาเมะไปอีกนาน
...ดี...ได้รู้กันซะบ้าง ว่าผู้ชายของคาเมะ ใครก็แตะไม่ได้ทั้งนั้น…โดยเฉพาะ ผู้ชายที่ชื่อว่า อาคานิชิ จิน...
...ว่าแต่...
...คืนนี้จะมีเซ็กซ์แบบไหนดีนะ...
FIN
.........................................
JIN X KAME
By : Dezair
RATE : NC-17
………………………
“รู้มั้ย!!! เมื่อคืนฉันอุตส่าห์ไม่ใส่ชั้นในนอน แต่ไอ้บ้านั่นดันพูดหน้าตาเฉยว่าระวังเป็นหวัด!!!” ร่างบอบบางที่กำลังโมโหงุ่นง่านจนควันแทบออกหู แหกปากฟ้องเพื่อนรักที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นมาตั้งแต่เมื่อคืน
“อ๋า...คาเมะ เบาๆหน่อยสิ คนเค้ามองกันใหญ่แล้ว” เพื่อนสนิทแสนซื่อต้องหันมาปรามเสียงเบาเมื่อรับรู้ถึงสายตาจากนักศึกษาชายต่างคณะที่ขวักไขว่กันอยู่ในลานอเนกประสงค์ของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์
คาเมนาชิ คาซึยะที่กำลังหงุดหงิดเป็นที่สุดตวัดสายตาขุ่นคลั่กมองไปรอบๆตัว ไอ้พวกที่มองเขาอยู่ก็พากันหลบสายตาวูบ ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา คาเมะตัวเล็กกว่าพวกมันเสียด้วยซ้ำ
“ดี!!!...จะได้รู้กันให้ทั่ว ว่าไอ้เจ้าชายคณะวิศวะมันกามตายด้าน!!!” ริมฝีปากบางประกาศลั่นแบบไม่อายสายตาใคร พาให้เกิดเสียง อื้อหือ!!! ดังเซ็งแซ่
“คาเมะ...” เพื่อนที่มาด้วยกันต้องปรามอีกรอบด้วยท่าทางตกใจ แต่ดูเหมือนคนที่ได้ปลดปล่อยอารมณ์โมโห จะยังไม่หยุดฝีปากเพียงแค่นั้น
“มีมังกรก็เหมือนมีไส้เดือน!!! ใช้งานไม่เป็น!!!” คราวนี้ คนรอบข้างที่เงี่ยหูฟังกันนานแล้ว พากันร้อง อู้ฮู้!!! ทำตาโตเท่าไข่ห่าน คนพูดไม่มีทีท่าเขินอายหรือกระดากใจแม้สักนิดกับคำพูดสองแง่สองง่ามของตัวเอง เป็นเพื่อนรักเสียอีกที่หน้าแดงเอา แดงเอา
“เป็นอะไรไปน่ะ ยามะพี ไข้ขึ้นเหรอ” ยังมีหน้าไปถามเค้า...ก็เพราะมันคำพูดของตัวเองไม่ใช่รึไงล่ะ...
“ก็...ก็...ก็คาเมะพูด...” ท่าทางเขินอายทำเอาคนแก่นเซี้ยวไม่เคยอายถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ
“ทำไมล่ะ...ฉันพูดความจริงนี่นา...หมอนั่นน่ะใหญ่อย่างกับปลาหมึกยักษ์ แต่รู้มั้ย มันไม่เคยเริ่มก่อนสักที มีแต่ฉันที่เป็นฝ่ายเข้าหา...น่าเบื่อ...กว่าจะตั้งแต่ล่ะที ก็ต้องเป็นฉันยั่ว สงสัย ของปลอมแหง เอามาแปะไว้โชว์เล่น...” คาเมะยังคงลอยหน้าลอยตาพูดเสียงดัง เผื่อแผ่ให้คนรอบข้างได้ยิน อนุเคราะห์ให้ไอ้พวกปากหอยปากปูเอาไปนินทาเวลากินข้าว จะได้ครื้นเครง!!!
“พูดอะไรออกมาคาเมะ...” เสียงทุ้มดุดังมาจากด้านหลังของร่างบาง คาเมะกระตุกยิ้มมุมปาก ลุกจากเก้าอี้หันมามองเจ้าของเสียง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่นัยน์ตาคมดุวาววับ คิ้วขมวดมุ่น
...ท่าทางอย่างนี้ เมื่อกี้คงได้ยินที่พูดสินะ...ดี...จะได้รู้ซะบ้าง ว่าขัดใจคนอย่าง คาซึยะ เวลาอยากทำ แล้วมันจะเป็นยังไง!!!...
....บอกให้ทำอีกรอบ!! ทำอีกรอบ!!! มันดันชิ่งหลับก่อนเฉยเลย เขาเขย่าก็แล้ว โวยวายก็แล้ว มันก็ไม่ยอมตื่น !!!...หึ!!!...อายุเพิ่งจะ 20 นะ ทำครั้งเดียวมันจะไปพอยาไส้ได้ไง!!!....
แขนเรียวขาวที่โผล่พ้นเสียงแขนกุดสีขาวยกขึ้นพาดไหล่หนา ค่อยๆไต่ขึ้นโอบล้อมลำคอแกร่ง ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้อย่างท้าทาย
“ก็แค่แจกแจงความไร้สมรรถภาพของ อาคานิชิ จิน ให้คนอื่นรู้น่ะสิ” ดวงตาเรียวที่จับจ้องใบหน้าหล่อเหลามีประกายระยิบอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะที่กลีบปากบางหยักยิ้มอย่างเหนือกว่า ทำลายความอดทนของคนเงียบขรึมอย่าง อาคานิชิ จิน ได้ไม่ยาก
“จะไปรอที่รถ...” อยู่ดีๆ คาเมะก็ขยับตัวถอยห่าง คว้าหนังสือของตัวเองยัดใส่มือร่างสูง หันมาบอกลายามะพีเพื่อนรักเรียบร้อยก็ก้าวขาฉับๆเดินออกจากลานกว้างที่มานั่งรออยู่เกือบสิบนาที
ชายหนุ่มปีสามเจ้าของฉายา เจ้าชาย คณะวิศวะ มองตามแผ่นหลังบางๆของคนเจ้าปัญหาจอมมากเรื่องแล้วได้แต่ถอนหายใจอย่างหนักอก หันมายิ้มบางๆให้ยามะพีเป็นเชิงลาก่อนจะเดินตามออกไป ทิ้งให้เพื่อนสนิทตัวเองไว้กับยามะพีที่ก้มหน้าก้มตาเก็บหนังสือลงกระเป๋าเตรียมตัวจะกลับเช่นกัน
“ยามะพีกลับยังไง...พี่ไปส่งมั้ย” ในขณะที่เพื่อนอย่างจินได้ตำแหน่งเจ้าชาย นากามารุ ยูอิจิก็ได้ตำแหน่ง คาสโนว่า มาครองเช่นกัน และเมื่อมีหนุ่มน้อยน่ารักตาโตตรงสเป็คมาอยู่ตรงหน้า มีหรือที่เลือดเจ้าชู้จะไม่ไหลพล่าน ปิดหน้าปิดตาไม่มิดว่ามันกรุ่มกริ่มแค่ไหน
“ผมกลับเองได้ฮะ...ไม่เป็นไร” ยามะพีลุกขึ้นสะพายกระเป๋า แต่อีกฝ่ายไวกว่า คว้ากระเป๋าไปถือให้ก่อนจะส่งรอยยิ้มกว้างเอาใจ
“มาถึงถิ่นพี่ ถ้าจะกลับต้องให้พี่ไปส่งนะครับ...ไม่งั้นเด็กวิศวะเสียชื่อแย่...นะครับยามะพี” อ้อนต่ออีกนิดหน่อย ก็เรียกรอยแดงๆบนแก้มนิ่มได้ไม่ยาก สุดท้ายแล้วลูกกวางตัวน้อยก็ตกอยู่ในอุ้งมือหมาป่าจนได้ ยูอิจิยิ้มก่อนจะผายมือให้ยามะพีเดินนำ แต่ก่อนที่ตนจะเดินตามก็ใช้สายตากวาดมองเจ้าหนุ่มคนอื่นๆที่อยู่ในลานด้วยสายตาประมาณว่า
...ยามะพีน่ะ...เด็กข้า!!!...ใครแตะ ตาย!!!!...
-*-*-*-*-*-*-*-*
รถยนต์คันเล็กเลี้ยวออกจากมหาวิทยาลัยสู่ถนนใหญ่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ขณะที่ภายในรถเงียบเชียบอย่างน่าใจหาย อาคานิชิ จิน ผู้มีหน้าที่ขับ เหลือบตามองคนที่นั่งหน้าบึ้งตึงยู่ข้างๆ ก่อนจะลอบถอนหายใจเบาๆ
“อยากมีเซ็กซ์...” ริมฝีปากบางเอยปากบอกความต้องการอย่างเอาแต่ใจ ...สงสัยถ้ายามะพีได้ยินล่ะก็ มีหวังเป็นลมแน่ๆ...
“เมื่อวานก็เพิ่งมีไปไม่ใช่รึไง” จินย้อนถามอย่างกระดากอายนิดๆ แต่ก็ยังทำหน้าขรึม...
“ครั้งเดียวเมื่อวานมันจะไปพออะไรเล่า!!! ...นี่ฉันมีแฟนเป็นผู้ชายอายุเพิ่งยี่สิบกว่า หรือว่าเหยียบร้อยกันแน่!! ถึงได้มีเซ็กซ์เดือนละครั้ง” คาเมะโวยวายอย่างไม่พอใจ คิ้วขมวดหงุดหงิดเป็นที่สุด ร่างสูงไม่ต่อความยาว รู้ดีว่าขืนพูดไปเดี๋ยวก็คงทะเลาะกันไม่จบสิ้น เขาถอนฉุนทีนึงก่อนจะหันมาสนใจถนนหนทางต่อ คนขี้หงุดหงิดเหลือบมองเมื่อเห็นจินเงียบ ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะหยักยิ้มเมื่อนึกอะไรออก
มือเล็กขาวไต่เข้าไปป้วนเปี้ยนที่เข็มขัดของคนขับรถอย่างนึกสนุก...คาเมะรู้...จินก็เหมือนผู้ชายทั่วๆไป มีหรือที่ถูกยั่วแล้วจะไม่ตื่น...ส่วนไอ้ที่พูดกลางลานนั่น...เอาไงดีล่ะ...ความจริงคาเมะก็แค่สนุกปากปนสะใจที่เห็นไอ้ผู้ชายพวกนั้นมองจินเป็นตัวประหลาดอะไรทำนองนั้นล่ะมั้ง....
“คาเมะ...” จินส่งเสียงปรามอย่างเอือมระอา ใต้ท่าทีเย็นชา มีใครรู้บ้างว่า อาคานิชิคนนี้ต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองแค่ไหน ที่จะไม่หาที่จอดลับตาคนแล้วจัดการร่างหอมหวานตรงหน้าที่ดีแต่ยั่วให้ประสาทขมึงเกลียว
“ก็บอกแล้วว่าอยากมีเซ็กซ์” นิ้วชี้และนิ้วโป้งปลดซิบกางเกงลงได้เรียบร้อยภายในเวลาไม่กี่วินาที มือของเจ้าตัวดีก็เริ่มล้วงเข้าไปภายในปลุกเร้าอารมณ์คนร่างสูงให้ต้องกัดกรามกรอด
“รอถึงบ้านก่อนสิ” จินพยายามกลืนน้ำลายเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ กว่าจะพูดออกไปได้แต่ละประโยค
คาเมะยื่นหน้าเข้าไปหาจินทียังคงมองแต่ถนน แล้วเป่าลมร้อนๆใส่หูให้ร่างสูงขนลุกชันไปทั้งตัว
“ไม่...” นั่นคือคำตอบ เป็นคำตอบที่สรุปได้ง่ายๆว่า คุณหนู คาเมนาชิ คาซึยะจะทำที่นี่!!! ตอนนี้!!! และเดี๋ยวนี้!!!
-*-*-*-*-*-*-*
“อื้อ...ฮ่า” เสียงครางอย่างอึดอัดดังลอดออกมาจากริมฝีปากบางสีชมพูที่เม้มแน่นสลับกับเผยออ้า ขณะนี้ ในรถที่แคบแสนแคบแต่คาเมะก็ยังอัญเชิญตัวเองขึ้นมานั่งขย่มโยกบนร่างสูงที่ปรับเบาะหลังพวงมาลัยรถให้เอนราบ
“ของนายเนี่ย...ให้ความรู้สึกดีชะมัด...อึก!!~” ใบหน้าหวานสวยที่ก้มลงจูบปลายคางของคนที่นอนอยู่ใต้ร่างถึงกับสะบัดเงยเมื่อแก่นกายบวมพองที่ฝังลึกในช่องหลืบเหมือนจะขยายขนาดได้ไม่จบสิ้นเสียที
“ยังใหญ่ได้อีก...อื้อ...รู้มั้ย...มันคับแล้ว..อ้า” สองมือเล็กยันกับอกกว้าง ขณะยกสะโพกตัวเองขึ้นจนหลุดจากการเกี่ยวพันลึกซึ้ง
“จิน...รักฉันรึเปล่า…อ้า...” ถามเสียงกระเส่าแล้วกดร่องสะโพกถูไถกับส่วนกลางลำตัวของคนรักที่กำลังเหนอะหนะหยาดเยิ้มไปด้วยน้ำข้นขุ่น
“รักมั้ย...หื้อ...” ถูสะโพกตัวเองไปมา ส่ายซ้ายทีขวาทีกระตุ้นให้อีกฝ่ายตอบ
“ต้องตอบด้วยรึไง” ร่างสูงย้อนหน้าตาย ทั้งๆที่สัมผัสเสียวซ่านที่ถูกคาเมะกระทำนั้นกำลังทำให้เขาเกือบจะระเบิดอยู่รอมร่อ
“ก็ได้...” การยั่ววิธีแรกถูกยุติลงด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์นักของคาเมะ เรือนกายขาวอมชมพูขยับเปลี่ยนท่าทาง หันสะโพกไปคร่อมหน้าจินเอาไว้ ขณะที่หน้าตัวเองก็หันมาจ่อกับแท่งร้อนผ่าวแดงก่ำที่เหยียดชันแข็งตรง มันยังถูกรัดรึงด้วยถุงยางอนามัยที่เจ้าคนรักรถยืนกรานว่าต้องใส่ เพื่อไม่ให้เลอะเทอะ
เดี๋ยวคอยดูสิ คาเมะจะทำให้เลอะแบบที่หมอนั่นบ่นไม่ได้เชียวล่ะ
“ฉันจะทำให้นายรักฉันไปตลอดชีวิต” ร่างบางเหลียวหน้ากลับมาบอกพร้อมรอยยิ้มยั่ว รูดยางสีขุ่นออกจากแก่นกาย แล้วใช้มือจับโคนฐาน ค่อยๆแตะลิ้นลงที่ปลายยอด ก่อนจะลากความชื้นเปียกลงล่าง จากนั้นจึงขบเม้มริมฝีปากลงกับแท่งร้อนอย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นๆเป่ารดผิวหนังส่วนไวต่อความรู้สึกจนจินต้องหลับตาข่มอารมณ์ ชายหนุ่มดึงสะโพกให้ลงมาอยู่ในระดับสายตา ส่งลิ้นขึ้นไล้เลียปากทางที่แดงก่ำเพราะการสอดใส่ทำรักเมื่อครู่
“คนที่ต้องรักน่ะ...มันนาย...” นิ้วยาวสองนิ้วชำแรกลึกอย่างรุนแรง
“อ้า!!” สะโพกกลมกลึงกระดกแอ่นรับสองนิ้วที่ช่ำชองนั่น ช่องทางภายในตอดรัดให้ลุ่มหลงและต้องการ ร่างบางก้มลงละเลงลิ้นกับส่วนยอดลิ้มรสหยดหยาดเหนียวๆที่ซึมผ่านออกมาเรื่อยๆ
...ก็ให้มันรู้กันไป...ว่าใครจะทนไม่ได้ก่อนกัน ในเมื่อนิ้วกำลังถูกเขาขมิบกลืน ส่วนแก่นกลางลำตัวก็กำลังถูกเขาบดลิ้นลากไล้ไปมา...
จินผงกหัวขึ้นมองพฤติกรรมของคนที่จงใจใช้ร่างกายปลุกเร้าเขา ก่อนจะใช้สองนิ้วที่แช่ในร่างกายอีกฝ่ายบังคับให้มันถ่างเพื่อขยายปากทางร้อน ลิ้นสากแตะหยอกล้อส่วนที่ขมิบเข้าออกนั้นเบาๆพาให้ร่างของคาเมะเกร็งขึง จากการแตะเพียงบางเบาถูกปรับเปลี่ยนเป็นตวัดลิ้นรุนแรง เขาไล้มันไปรอบๆส่วนที่กำลังเผยออ้าบอกความต้องการนั้น พอครบรอบก็กดเข้าไปภายในเพียงแปบเดียวแล้วดึงออกมา เพื่อเลียรอบๆอีกครั้ง สลับไปเรื่อยๆ
กระตุ้นแล้วหยุด กระตุ้นแล้วหยุด....ทำเอาคาเมะถึงกับหอบครางเสียวสะท้านกับสัมผัสนั้น
“พอแล้ว!!” ยิ่งถูกลิ้มรสนานๆ ร่างบางก็ชักทนไม่ไหว เขาไม่ชอบลิ้นของจิน เพราะมันทำให้หวามไหวอย่างรุนแรง ไม่ชอบฝ่ามือของจินเพราะทุกที่ในร่างกายของเขาที่มันลากผ่าน มันทำให้ร้อนวาบราวกับถูกไฟดูด ทุกๆสิ่งของจินมันทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง ทั้งร่างกายทั้งจิตใจมันว่าง่ายจนน่าโมโห....
...แต่ก็อีกนั่นล่ะ...ถ้าคนที่แตะต้องร่างกายอันแสนเย้ายวนนี้ไม่ใช่ อาคานิชิ จิน...คาเมะก็ไม่ยอมเด็ดขาด...
ร่างบางใช้สองมือจับพวงมาลัยรถดึงตัวเองลุกขึ้นคร่อมจินอีกครั้ง ก่อนจะกดสะโพกลงพรวดเดียว แก่นกายแข็งแกร่งก็แทรกเข้าฝังลึกเข้าไปภายในร่างของเขาจนมิดด้าม
“อ้า!!”
“อ่า...” ชายหนุ่มครางต่ำ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ดำเนินไปเร็วนัก สายตาที่จับจ้องแผ่นหลังเปลือยเปล่าบอบบางของคนที่ครอบครองเขาอยู่เต็มไปด้วยความต้องการที่ล้นปรี่จนแทบระเบิด มือหนาบีบนวดก้อนเนื้อนุ่นเนินสะโพกให้เบียดชิดกับส่วนกลางลำตัวของเขามากขึ้น
“อื้อ...อ๊ะ” เพียงครู่เดียวบั้นท้ายเล็กก็ขยับโยกอย่างรู้งาน เสียงหอบครางดังลั่นในรถที่เปิดแอร์เย็นช่ำซึ่งจอดอยู่ในสวนสาธารณะที่ค่อนข้างปลอดคน
คาเมะเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่คิ้วขมวดแน่นกับความต้องการที่กำลังจะจุดระเบิดแตกทลาย เสียงเนื้อกระทบกันดังพั่บๆ พอๆกับเสียงชุ่มน้ำยามช่องทางตอดรัดกระแทกกระทั้นกับแท่งแข็งยาว เหงื่อไหลชุ่มโชกจนเหนียวเหนอะ ขณะที่ส่วนกลางลำตัวของคาเมะเองก็เริ่มอัดอั้นเกร็งเขม่ง
ร่างบางยกสะโพกขึ้นเกือบสุดจนเกือบจะหลุดจากท่อนเนื้อนั้น แล้วค้างเอาไว้เพื่อหายใจหายคอ
“คาเมะ?” จินเรียกด้วยความสงสัยเมื่อเห็นอีกฝ่ายหยุดเสียเฉยๆ ทั้งๆที่เมื่อครู่โยกเร็วปานจะขาดใจ คนถูกเรียกหันมามองด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะ...
---ฟุ่บ--- สะโพกมนขาวกดกระแทกครอบคลุมเนื้อแข็งที่ตั้งชี้อย่างรวดเร็วรุนแรงเรียกความกระสัน
“อ้า!!!”
“อ่า!!!” หยาดน้ำขาวพุ่งทะยานเปรอะเปื้อนหน้าขาขาวของเจ้าตัวซึ่งซบหน้าลงกับพวงมาลัยรถอย่างอ่อนแรง ขณะที่ภายในร่างกายก็รับรู้ถึงความอุ่นร้อนจากหยาดหยดของจินซึ่งพุ่งฉีดพร้อมๆกับการกระตุกสองสามครั้ง
---แกร็ก--- เบาะที่จินนอนหงายเมื่อกี้ถูกมือหนาปรับให้อยู่ในท่านั่งเช่นเดิม การเปลี่ยนท่ากะทันหันทำให้ร่างบางถึงกับสะดุ้ง เพราะแท่งร้อนภายในร่างขยับเสียดถูไปกับผนังอ่อนตามการขยับนั้นด้วย คาเมะตวัดสายตาหันมามองอย่างไม่พอใจ
“แกล้งฉันเหรอ!!” เหนื่อยจนหมดแรงแต่ยังสามารถแว้ดต่อว่าได้ตามนิสัย
“เปล่า” คนถูกถามไหวไหล่อย่างไม่ค่อยจะสนใจมากนัก ขยับตัวไปหยิบเสื้อผ้าที่ถูกถอดโยนระเกะระกะบนเบาะด้านหลังมาวางรองบนเบาะข้างๆ
“อื้อ!อย่าขยับสิ!” ร่างบางหันมาแหวว จินขยับที เจ้าท่อนเนื้อที่เขารักมากกว่าหน้าจินซึ่งยังคงฝังแน่นอยู่ภายในก็ขยับครูดซ้ายทีขวาทีอย่างที่เจ้าของมันขยับเขยื้อน
“กลับบ้านกันได้แล้ว” จินพูดพลางยกร่างที่มีแต่ตัวเปลือยเปล่าให้หลุดออกจากตัวเขา
“อ๊ะ...อื้อ...” ร่างขาวดิ้นพล่าน ความยาวใหญ่ของอีกฝ่ายไม่ได้ลดขนาดลงไปจากตอนแรกเลย กว่าจะหลุดจากกันได้ ก็ดูเหมือนจะปลุกอารมณ์ได้อีกรอบ คาเมะถูกวางลงบนเบาะข้างคนขับ มีเสื้อของจินรองนั่ง เพื่อไม่ให้น้ำคาวที่กำลังไหลออกมาจากช่องทางแดงก่ำต้องเปื้อนเบาะ
ชายหนุ่มใส่กางเกงเรียบร้อยก็หันไปหยิบเสื้อของร่างบางมาส่งให้ ก่อนจะเอื้อมไปเบาะหลังอีกครั้ง ควานหาทิชชู่มาส่งให้คนที่ยังอวดขาขาวๆล่อสายตาและอารมณ์ที่ยังไม่ดับสิ้น
“เช็ดซะ” เขาว่า พลางปรายตาไปยังหน้าขาขาวจั๊วะกลมกลึงน่าสัมผัส มันมีรอยแดงพาดผ่าน ทั้งรอยมือและรอยจูบ แล้วใครล่ะคนทำ ถ้าไม่ใช่เขา...
“ใครทำคนนั้นก็เช็ดสิ” คาเมะพูดหน้าเชิ่ดจนจินได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ ดึงทิชชู่เนื้อนุ่มออกมาสามสี่แผ่น แล้วซับที่ช่องหลืบสีเข้มเพราะถูกแรงกระแทกหนักหน่วง น้ำรักของร่างสูงไหลเยิ้มออกมาเรื่อยๆ
“อื้อ..เอานิ้วเข้าไป...” ร่างบางเริ่มหอบหนัก ชักมีอารมณ์กับนิ้วจัดเจนและทิชชู่ที่ให้สัมผัสแผ่วเบา
จินสอดนิ้วเข้าไปคว้านน้ำที่ยังคงค้างภายในให้ออกมาข้างนอก แต่นั่นยิ่งทำให้คนถูกกระทำหลับตาปล่อยอารมณ์ให้เป็นไปตามการนำพา กำลังเคลิบเคลิ้มหวามไหว แต่แล้วนิ้วที่ขยับสู้กับแรงตอดรัดภายในก็ถูกดึงออก หยุดทุกสิ่งทุกอย่างให้คาเมะถึงกับคว้าง
“หยุดทำไม!!!” ร่างบางถามหน้าถมึงทึงอย่างเอาเรื่อง
“ทำความสะอาด ไม่ได้จะกระตุ้นอารมณ์...ถ้าอยากก็กลับไปทำที่บ้าน” จินตอบเสียงเรียบ เช็ดไม้เช็ดมือเรียบร้อยก็หันไปปลดเกียร์เพื่อขับรถพาตัวเองและคุณหนูเอาแต่ใจออกจากสถานที่ลับตาคน
“นายเก็บไว้ทำที่บ้านคนเดียวเหอะ!!!” คาเมะตวาดอย่างหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ เพราะอีตาภูเขาน้ำแข็งนี่แท้ๆ!!! คอยดู!!! พอกลับถึงบ้าน!! นายนี่ต้องแจ้นเข้าห้องน้ำไปช่วยตัวเองแทบไม่ทัน!!!
-*-*-**-*-*-
...เจ้าเด็กแก่แดด!!!...ร่างหนาบ่นพึมพำกับตัวเอง เมื่อคิดไปถึงเหตุการณ์ภายในรถระหว่างทางจากสวนสาธารณะจนกระทั่งถึงบ้าน เส้นทางก็ไม่ไกลขับแค่สิบนาทีถึง แต่เจ้าเด็กนั่นก็เล่นยั่วจนเขาแทบกลั้นไม่อยู่ พอมาถึงบ้านที่อาศัยอยู่ด้วยกัน มันก็เดินสะบัดหน้าไปดูโทรทัศน์หน้าตาเฉยไม่ทุกข์ไม่ร้อน ส่วนเขาต้องมาช่วยตัวเองในห้องน้ำ ทำไปก็คิดถึงร่างขาวอมชมพูดที่บิดเร้าอยู่บนเบาะข้างๆเขาในรถเมื่อครู่ไป
….ใช่!!!...ตอนที่เขากำลังขับรถ คาเมะก็กำลังช่วยตัวเอง!! คิดดู!! ดีแค่ไหนว่าเขาไม่กระเจิดกระเจิงไปเสียก่อน จริงอยู่ที่ไม่ได้เห็นเต็มสองตา แต่แค่หางตาก็พอจะเห็นว่าอะไรเป็นอะไร
...มือนั่น...คาเมะใช้มันสะกิดยอดอกเม็ดเล็กสีแดงก่ำของตัวเอง ขณะที่มืออีกข้างกระตุ้นปากทางร้อนผ่าวที่ขมิบอ้าตอดรัดปลายนิ้ว ส่วนแก่นกายเล็กสีชมพูเข้ม ร่างบางจงใจจะปล่อยให้มันชี้ชันเชิญชวน คายหยดขาวคาวออกมาปริ่มปากรู...
“อา...” แค่จินตนาการภาพที่เห็นเมื่อครู่ สิ่งที่อยู่ในมือของจินก็เหมือนจะบีบรัดรุนแรง ชายหนุ่มหอบฮัก ใต้สายน้ำของฝักบัวนั้นเย็นเชียบ แต่ในกายเขาร้อนรุ่มอัดอั้นแทบระเบิดอยู่รอมร่อ
...นึกแล้วมันก็น่าตีนัก!!!...ทำแต่ละอย่างล่ะเหลือร้ายทั้งนั้น!!!...คาเมะ!!!...
-*-*-*-
ร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ได้ยินเสียงฝักบัวดังอยู่เกือบสิบนาที รู้ทั้งรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเข้าไปทำไม เข้าไปทำอะไร และต้องเข้าไปเพราะใคร แต่ไม่มีแม้สักแวบที่จะคิดไปเคาะประตูขอช่วยในฐานะที่ตัวเองเป็นต้นเหตุ
...ก็ถึงเขาจะช่วยหรือไม่ช่วย มันก็ไม่ต่างกันนักหรอก เพราะถึงจะใช้มือยังไง จินก็ต้องจินตนาการถึงเขาอยู่ดี และถึงแม้ว่ามือของจินจะสู้ร่างกายนี้ ริมฝีปากนี้ไม่ได้ก็เถอะ...
คาเมะหยักยิ้มมุมปากอย่างมีความสุข...พรุ่งนี้จะไปประกาศให้ยัยพวกผู้หญิงที่ชอบมาหวังลมๆแล้งๆให้ท่าจินยังไงดีนะ...ที่พูดไปวันนี้ก็เพราะเห็นนั่นล่ะ ว่ามีผู้หญิงกลุ่มนึงมานั่งใกล้ๆโต๊ะเขา พวกนั้นคงไม่กล้ามาเฉียดใกล้ของของคาเมะไปอีกนาน
...ดี...ได้รู้กันซะบ้าง ว่าผู้ชายของคาเมะ ใครก็แตะไม่ได้ทั้งนั้น…โดยเฉพาะ ผู้ชายที่ชื่อว่า อาคานิชิ จิน...
...ว่าแต่...
...คืนนี้จะมีเซ็กซ์แบบไหนดีนะ...
FIN
.........................................