| หน้าแรก |
2008.08.27
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา PART 6
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา
JIN X KAME
By : Dezair
PART 6
หลังจากโต๋ๆเต๋ๆในโรงเรียนสอนทำอาหารมาได้เกือบเดือน คาเมะก็ยังคงบุกหน้าตะลุยฟาดฟันคว้าหัวใจสาวๆมาเก็บไว้เป็นคอลเล็คชั่นส่วนตัว ทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ ไล่ตั้งแต่คุณป้าวัยหงำเหงือกซึ่งเป็นแม่บ้านทำความสะอาด จนกระทั่งมาถึงหนูน้อย จิฮารุ วัยห้าขวบ ซึ่งเป็นนักเรียนในคลาสรุ่นจูเนียร์ของทางโรงเรียน ไอ้คนจอมเจ้าชู้มันก็ยังไม่ยอมละเว้น รู้ตั้งแต่วันเกิดจนกระทั่งเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านของแม่หนูตัวเปี๊ยก ... นัยว่าเด็กอายุเท่านี้ถึงไม่มีโทรศัพท์มือถือ คาเมะขอแค่เบอร์บ้านก็ได้!!...
ส่วนจินก็ยังคงมารับมาส่ง เพื่อให้ภาพการหม้อของคาเมะสะท้อนเข้าตาวูบแล้ววูบเล่า ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าไอ้เจ้าตัวดีดูท่าจะทำเนียนลืมความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนลงอย่างสนิทใจ เพราะนอกจากจะไม่รู้สึกรู้สาว่ากำลังทำอะไรอยู่ต่อหน้าว่าที่สามีแล้ว มันยังเสนอตัวเป็นกุนซือสอนเคล็ดลับการขอเบอร์สาวให้อีกต่างหาก
“อ้าว คาเมะจัง…คุณจินยังไม่มารับอีกเหรอ” ผ่านไปอีกวันสำหรับการเรียนทำอาหาร วันนี้เลิกเรียนเร็ว เพราะยูอิจิจะพายามะพีไปซื้อของ ร่างบางเลยอยู่นั่งเล่นกับคาเมะรอจินมารับไม่ได้ เหลือคาเมะนั่งอยู่คนเดียว เด็กหนุ่มก็ไล่จีบสาวๆในโรงเรียนไปเรื่อยเปื่อย รอจินจนแล้วจนรอดก็ไม่มารับสักที โทร.เข้ามือถือก็ไม่รับสาย จนยามะพีกลับเข้ามาอีกครั้งนั่นล่ะ
…จะกลับเอง มันก็ไม่อยากอ่ะ....ฝนเล่นตกไม่ลืมหูลืมตาซะขนาดนั้น...ใครจะเสี่ยงเอาตัวเองออกไปเปียกให้ต้องโดนแม่บ่นกันเล่า!!....
“ฮะ…ยู…โทร.ตามให้หน่อยสิ โทร.เข้ามือถือหลายรอบแล้ว แต่ไม่ยอมรับสาย…เนี่ย กดจนแบทหมดเลย” คาเมะตอบยามะพีด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าเพราะที่สุด ก่อนจะหันไปอ้อนยูอิจิที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมโชว์มือถือที่ดับสนิทไปแล้วเรียบร้อยเป็นหลักฐาน
“มันเข้าประชุมรึเปล่า” ยูอิจิย้อนถาม ทำเอาร่างบางถึงกับเบ้ปาก
…เป็นงั้นจริง จะเอาไม้เบสบอลทุบให้หัวแยกเลย คอยดูดิ จะเข้าประชุมก็น่าจะโทร.มาบอกกันสักหน่อย…
“ถ้ายังไง เดี๋ยวคุณยูไปส่งคาเมะจังสิฮะ” ยามะพีหันมาเสนอ เมื่อเห็นว่าภายนอกฝนกำลังตกหนัก
“อะฮ้า!!…ใช่สิ…ยูก็มีรถนี่นะ…ยูไปส่งหน่อยดิ ใจคอจะให้ลูกศิษย์สุดเลิฟคนนี้เดินตากฝนกลับบ้านรึไงจ๊ะ” คาเมะหันมากระแซะยูอิจิอย่างเป็นกันเอง เรียกเสียงหัวเราะสดใสจากยามะพีได้ทันที
“เออๆ…ไอ้ลูกศิษย์บังเกิดเกล้า!!!…แกนี่มันทำบุญมาด้วยอะไรห๊ะ…ใครๆก็ตามใจแกจริงๆ!!” ยูอิจิบ่น
แต่ ’ไอ้ลูกศิษย์บังเกิดเกล้า’ ไม่คิดจะสำนึกกับคำบ่นเป็นตาแก่หัวล้านของคุณครูแม้แต่น้อย มันยักคิ้วหลิ่วตาให้กวนๆเป็นการตอบรับคำพูดของยูอิจิได้อย่างน่าหมั่นไส้
“โทโมะจังไปเร็ว…เดี๋ยวจะเลี้ยงกาแฟบ้านคาเมนาชิ” ทำหน้ากวนประสาทใส่คนตัวโตแล้ว คาเมะก็รีบทำหน้าเป็นเทพบุตรแล้วหันมาชักชวนยามะพีต่อทันที
การปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำเอายูอิจิพลั้งมือตบผลั๊วะ!! เข้าที่หัวไอ้คนจอมหม้อไปทีอย่างหมดความอดทน
“โอ๊ย!!! เจ็บ!!!!” คาเมะถึงกับหน้าคะมำ แล้วหันมาส่งสายตาเคืองๆใส่ร่างสูง ยามะพีมองภาพตรงหน้า
แล้วต้องอมยิ้มกับความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ที่ถึงแม้จะตีกันทั้งวัน แต่ก็ดูจะเข้าขากันมากขึ้นเรื่อยๆ
“ไม่ได้หรอก…เราต้องอยู่ทำการบ้าน คุณครูสั่งไว้” คนตาโตตอบพลางเหล่มองยูอิจิ พาดพิงถึงคำว่า คุณครู เมื่อกี้
“โฮย…โทโมะจังไม่ทำ ก็ไม่มีครูที่ไหนเค้ากล้าว่าหรอก..ใช่ม๊ะ…คุณครูยูอิจิ” พูดไม่พูดเปล่า แต่มันยังเนียนคว้ามือนุ่มมากุมหน้าตาเฉย
“คาเมะไปกับคุณยูนั่นล่ะ…เราไม่ไปหรอก ไม่ชอบนั่งรถ”
“ไปเถอะคาเมะ…ยามะพีไม่ไปก็ให้อยู่ที่นี่” ยูอิจิพูดเสียงเรียบหลังจากอึ้งไปนิด ก่อนจะเดินนำออกไปยังด้านหลังโถงซึ่งเป็นที่จอดรถ คาเมะมองตามหลังร่างสูง ก่อนจะหันมาบอกลายามะพี และไม่วายจะก้มลงแนบจูบกับหลังมือนุ่มที่ถือกุมเอาไว้ ยามะพีถึงกับหน้าแดงปลั่ง มองคนตรงหน้าที่กำลังหัวเราะเอิ้กอ้าก แล้วได้แต่ยิ้มเขินๆ
“พรุ่งนี้เจอกันนะฮะ โทโมะจัง” ล่ำลาเรียบร้อยก็รีบวิ่งปรู๊ดตามหลังเจ้าของโรงเรียนออกไป
....ฮื้มมมม....มือหอมเป็นบ้าเลย!!~ เดี๋ยวต้องเอาไปเล่าให้ยูฟังซะหน่อย! โฮะ โฮะ โฮะ ^________________^
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ยู…โกรธโทโมะจังเหรอ” นั่งในรถมาได้ไม่กี่นาที คาเมะก็เริ่มเปิดปากถามประสาคนจอมแส่เรื่องชาวบ้าน
...เมื่อกี้อุตส่าห์โม้ว่ามือโทโมะจังหอมอย่างงั้นอย่างงี้ ปกติแล้วยูอิจิต้องเต้นเป็นเจ้าเข้าสิ แล้วนี่อะไร! นี่อะไร!....แค่ทำเป็นรับคำว่า ‘อือ’ แค่เนี้ย!!....เซ็ง!!!
“เปล่า”
“เปล่าอะไร…เห็นๆอยู่ว่าโกรธแน่ๆ…ทะเลาะกันเรื่องอะไรล่ะ” ยูอิจิหันมามองเจ้าลูกศิษย์จอมกวน รู้ดีว่าลองมันอยากรู้อะไร มันก็ต้องรู้ให้ได้ ....แล้วก็ดันโชคดีเหลือเกิน ที่ไอ้ตัวดีดันอยากจะรู้เรื่องของเขา.... ชายหนุ่มถอนหายใจบาง ก่อนจะยอมเปิดปากบอกความในใจ
“เป็นแก…แกจะยอมปล่อยให้จินไปส่งผู้หญิงอื่นสองต่อสองมั้ย”
“…ไม่ยอม…” คาเมะตอบอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด คนฟังเลิ่กคิ้วสูง หันมามองร่างบางด้วยความสงสัย ...เอ?...หรือไอ้หน้าหม้อมันจะเริ่มคิดได้....
“เรื่องไรจะให้หมอนั่นไปกับสาวสองต่อสอง...เกิดสาวติดใจจินมากกว่าผมก็แย่อ่ะดิ!!....แต่ถ้าเป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆก็อาจจะยอมถอย...แต่ถ้าทั้งสวย ทั้งอึ๋มล่ะก็....บอกได้เลย!!!...หมอนั่นไม่มีทางจีบแม่สาวนั่นติดแน่!!! คนจีบติดน่ะ มันต้องเป็นผม!!!!”
นากามารุ ยูอิจิ ถึงกับถอนหายใจพรืดแล้วกรอกตาไปมา ...ไม่น่าไปถามไอ้จอมกวนนี่เล้ย...เปลืองน้ำลายชะมัด...
“อ๋อ…นึกออกล่ะ…ยูโกรธโทโมะจัง เพราะโทโมะจังไม่หึงใช่ม๊ะ ที่ยูมาส่งผมสองต่อสองอ่ะ…เฮ้ย!!!…ไอ้บ้า!!” พูดไปเรื่อย ก่อนจะรู้สึกตัว พาลให้ใจหายวาบจนต้องรีบโวยวายออกมา
“ไอ้บ้าอะไร” ยูอิจิที่กำลังหมดหวังในชีวิตคู่ของเพื่อนรักหันมาถามเสียงเหนื่อยๆ
“ผมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย!!!!…โทโมะจังไม่หึงนั่นล่ะถูกแล้ว!!!”
“แต่อีกหน่อย แกก็ต้องเป็นผู้หญิงของไอ้จินมันไม่ใช่รึไง”
“ไม่มีทาง!!!…ก็แค่แต่งกันเฉยๆ ต่างคนต่างอยู่” คาเมะส่ายหน้าพรืด ราวกับว่าเรื่องที่ยูอิจิพูดไม่มีทางเป็นจริง
…โฮย!!!~ เป็นจริงก็ฟ้าผ่าตายล่ะ!!!~ ผู้ชายหน้าตาหล่อมากอย่างเขา!!… กับผู้ชายหน้าตา...เอ่อ...พอถูๆไถๆอย่างจิน....เอ่อ....มา....อ่า...’ดึ๋งดึ้ง’ กัน...อี้~!!~....ไม่!!ไม่!!....อย่าคิดต่อเด็ดขาด!!! นรกทั้งนั้น!!!!...
...ถ้าเป็นเขากับโทโมะจังล่ะค่อยว่าไปอย่าง ถึงรายนั้นจะไม่มีอกสะบึม หรือสะโพกสลาตัน แต่หน้าตาน่ารัก ถือว่าทดแทนกันได้!!!~~....
“แก…ไม่ได้รักจินมันเหรอ” ยูอิจิแย๊บถามหน้าตาย ส่วนคนถูกถามน่ะเหรอ ถึงกับหัวเราะลั่น
“จะรักกันได้ยังไง…พูดเรื่องขำๆ…จะบอกให้นะ ผมเนี่ย หมายมั่นปั้นมือไว้แล้ว ว่าชีวิตนี้จะครองโสด” ชายหนุ่มทำหน้าไม่เชื่อ หันมองคนพูดที่กอดอกยืดตัว ทำเท่ห์
“อย่างแกเนี่ยนะ ครองโสด?… ขี้หม้ออย่างแก…มีหวังฟันผู้หญิงทั้งเมือง”
“ก็ใช่น่ะสิ!! ถ้าผมแต่งงานแล้วจะฟันผู้หญิงทั้งเมืองได้ไงล่ะ…ถ้าเป็นโสดนะ ก็จะคบคนนั้นคนนี้ได้เรื่อยๆใช่มั๊ยล่ะ…อย่าทำเป็นพูดดีไปหน่า ยูเองแต่ก่อนก็เพลย์บอยไม่ใช่รึไง” ร่างบางหันมาหยอก
“เลิกแล้ว”
“ทำไมถึงเลิกอ่ะ”
“ก็เพราะว่า ฉันรักใครสักคนได้แล้วน่ะสิ…นี่คาเมะ…ฉันจะบอกแกให้นะ พอแกรักใครสักคนแล้ว มันจะทำให้แกติดใจจนไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก” ยูอิจิหันมาสอน มองคาเมะตอนนี้แล้วก็พาลคิดถึงชีวิตเก่าๆของตัวเอง ตอนที่ยังเสเพลไปวันๆ …ตอนที่ยัง....ไม่เจอยามะพี....
“วิ้ววววว~…คุณครูนากามารุนี่ พูดจาเน่าเป็นบ้า!!!”
…--.--“ นั่น…ดูมันสินั่น…เขารึอุตส่าห์สอนมัน เพราะเห็นว่ามันเป็นน้อง เป็นนุ่ง…มันดันมาล้อเลียนเขาซะนี่…น่าตบหัวสักทีจริงๆ…
“เอาเถอะ…ไว้แกเจอคนที่แกรักจริงๆ แล้วแกจะนึกถึงคำพูดฉัน…” ยูอิจิเลี้ยวรถเข้าจอดที่หน้าบ้านคาเมะ เห็นรถคุ้นตาจอดอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่นึกสงสัย
“เอ้า!! ถึงแล้วไอ้ลูกศิษย์!!!”
“ขอบคุณคร้าบ~~…กลับไปก็ไปขอโทษโทโมะจังด้วยนะ…ผู้ชายที่ดีน่ะ เขาไม่หาเรื่องคนรักไม่ใช่รึไง…”
“ทำเป็นสอนฉันนะแก” ร่างสูงพูดยิ้มๆ คาเมะขยับเข้ามาโอบไหล่อย่างตีซี้
“นี่…ถ้าอยากให้คนรักหึงอ่ะนะ มันต้องเนียนกว่านี้…เข้าใจเปล่า…เดี๋ยวโปรเฟสเซอร์คาเมนาชิคนนี้จะจัดการให้ โอเคมั้ย…รับรองเลย ว่าโทโมะจังหึงชัวร์…เสร็จแล้ว ผมก็จะยืดอกยอมเป็นที่เช็ดน้ำตาให้โทโมะจังเอง…โอ๊ย!!!” คนอุตส่าห์คิดแผนการถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อถูกยูอิจิตบหัวเข้าไปทีนึง
“ทะลึ่งแล้ว!!! ทะลึ่ง!!! ลงไปเลยไป…ฉันจะกลับไปดูยามะพีอีก”
“คนเค้าหวังดีอ่ะนะ…แทนที่จะขอบใจสักคำ ก็ไม่มี…คนอาร้าย~~” ยูอิจิยิ้มบางๆ ลูบผมเจ้าตัวกวนเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ขอบใจ…” คาเมะหันมายิ้มแต้ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ วิ่งตากฝนเข้าบ้าน ยูอิจิมองส่งเห็นลูกศิษย์เข้าบ้านได้เรียบร้อย จึงขับรถออกไป
…ทั้งสองคนไม่มีใครรู้เลยสักนิด ว่ารถคุ้นตาที่จอดอยู่ไม่ไกล ไม่ใช่ของใครที่ไหน แต่เป็นรถของ อาคานิชิ จิน ที่นั่งมองพวกเขาสองคนผ่านทางกระจกหลังมาตั้งแต่ต้น…
…คาเมะเอ้ย~~…รู้แล้วว่าแกมันโปรเฟสเซอร์จริงๆ ไอ้เรื่องทำให้คนอื่นหึงเนี่ย…แต่แกจะรู้รึเปล่า ว่าตอนนี้ คนที่แกทำให้หึง ไม่ใช่ยามะพีแต่เป็น ว่าที่สามีของแกต่างหาก -.-“…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**
~~RRRR~~ อาบน้ำเรียบร้อย เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ร่างบางเดินมาดู เห็นเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตา เลยต้องช่างใจอยู่ครู่ ก่อนจะตัดสินใจรับ
“โมชิ โมชิ”
“ลงมาเปิดประตูให้หน่อยได้มั้ย” คาเมะถึงกับคิ้วขมวด …ใครวะ…
“อยากเข้า ก็ปีนเอาเดะ” ร่างบางไม่รู้ว่าเป็นใคร เลยทำปากดีใส่แบบกวนๆ…โรคจิตแถวไหนหว่า…ดีเลย กำลังอยากระบายอารมณ์พอดี ^_______^
“คาเมนาชิ…” …เฮ้ย…รู้จักด้วยเร๊อะ!!..
“นั่นใคร” คาเมะถาม
“ว่าที่สามีของเธอ…ต้องให้บอกมั้ย ว่าชื่ออะไร” …ห๊า….จินเหรอ!!!… O.o
“แล้วทำไมนายไม่กลับบ้านนายอ่ะ…มาทำไรบ้านฉัน” ย้อนถามแบบไม่ระวังปาก ทำเอาปลายสายถึงกับเงียบ
“ขอโทษที่มารบกวน” แล้วก็ตัดสายไปเสียดื้อๆ คาเมะมองโทรศัพท์ในมือด้วยความสงสัยปนงง
…เอ?…เมื่อกี้เสียงหมอนั่นเหมือนจะประชดรึเปล่านะ…แต่ว่า ผู้ชายตัวเท่าตึกแบบนั้น ประชดเป็นด้วยเหรอ…นั่นสิ คนอย่างหมอนั่นประชดไม่เป็นหรอก…คงตั้งใจจะขอโทษจริงๆนั่นล่ะ… ยักไหล่ทีนึง ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง
“ช่างเห๊อะ…”…ฮ้าวววว…ง่วงแล้วสิ…ตาก็หนักเป็นบ้าเลย…ฮื้อ…--.—
….คืนนี้ขอฝันเห็น ฮาเร็มสาวๆคัพเอฟทุกคนเลยนะคร้าบบบบบ~....อ่า....หรือว่าจะเอาเป็น สาวๆห้าคนในเอวีเรื่องล่าสุดที่ดูเมื่อคืนก่อนดี ...ทั้ง โยจัง เอริจัง ชินะจัง ฮิโตมิจัง และก็คาโอริจัง...แต่ล่ะคนน่ารักๆทั้งนั้น แถมนมนี่อย่าให้พูดถึง ไซส์ชนิดที่อุดจมูกตายได้ในทันที....
คาเมะนอนนับสาวๆคัพเอฟที่แปะอยู่บนกำแพงห้องนอนตัวเองแทนลูกแกะไปได้ไม่ถึงห้าสิบคน เปลือกตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ ก็ตกลงมาทาบทับสนิท จมสู่ห้วงแห่งการหลับใหล ล่องลอยไปกับความฝันระดับเรทอาร์ ไม่ได้คิดหรอก ว่าปลายสายที่พึ่งตัดสายไปเมื่อกี้ จะมีสภาพจิตใจเป็นยังไง
… ก็ได้แต่หวังว่าจินจะเข้าใจล่ะนะ ว่าคาเมะมันก็เป็นคนอย่างงี้แหล่ะ… =.=
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
…ทำไมไม่กลับบ้าน…อย่างนั้นหรือ…ก็เพราะว่าอยากจะเห็นหน้าเจ้าตัวดีไม่ใช่รึไง…ที่ไม่ไปรับที่โรงเรียน ก็เพราะพึ่งเลิกประชุม โทร.เข้ามือถือคาเมะ ก็ดันปิดเครื่อง พอลองโทร.ไปถามที่ประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนดู ก็ปรากฏว่าคาเมะกลับมาแล้ว ก็เลยมาดักรอหน้าบ้าน…แล้วก็ดันมาเจอ…
….ความสนิทสนม…ที่เขาไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า…ว่ามันดูเกินเลยกว่าการเป็นพี่น้อง หรือเป็นครูกับลูกศิษย์…
…แล้วพอโทร.ไปหา ก็กลับถูกตอกกลับมาว่า…ทำไมไม่กลับบ้าน…สุดท้ายแล้ว ก็มีแต่เขาเท่านั้น ที่อยากพบ อยากเจอหน้าอีกฝ่ายงั้นหรือ...
…นั่นสินะ…พวกเราเริ่มต้นจากการเป็นคนที่ถูกบังคับให้แต่งงานกันเท่านั้น…และตอนนี้ เขาสองคนเป็นแบบไหน คบกันมาถึงขั้นไหน เขาก็ไม่รู้…
…คาเมะจะรู้สึกกับเขายังไงนะ จะชอบเขาสักนิดมั้ย…จะรู้สึกดีกับเขามากขึ้นสักหน่อยรึเปล่า…และจะคิดถึงเขาเหมือนที่เขาเป็นอยู่ทุกขณะแบบนี้มั้ย…
…คาเมะจะรู้มั้ย…จะรู้ตัวบ้างหรือยัง…ว่าเขา…ผู้ชายคนนี้น่ะ…มีความรู้สึกบางอย่าง ที่พอกพูนในใจทุกวันๆ ทับถมมากขึ้นเรื่อยๆ…และบางครั้ง ความรู้สึกแบบนั้น ก็ทำเอาแทบบ้า…เหมือนอย่างที่เขาเป็นตอนนี้…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
คาเมะในขณะนั้น ที่นอนแผ่หรากลางเตียง หน้าซุกหมอน มีผ้าห่มพาดกลางตัว ใบหน้าสวยดูมีความสุข สงสัยคงฝันดีอยู่แน่ๆ เอ?...จะฝันถึงจินบ้างมั้ยนะ...
“อ่า…ชินะจัง…ขยับมาอีกสิค้าบ…มานอนตักผมมา…”…คาเมะเอ้ย…นี่ขนาดหลับนะแก…
“หน้าอกนิ่มจังเลยน้า”…--.--“…
…คาเมนาชิ คาซึยะ ฝันดี และไม่ได้ฝันถึง อาคานิชิ จิน แน่นอน…ฮื้อ ~~ =.= ….
TO BWFIC : ว่าที่สามี...ขอระอา
JIN X KAME
By : Dezair
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
PART 6
หลังจากโต๋ๆเต๋ๆในโรงเรียนสอนทำอาหารมาได้เกือบเดือน คาเมะก็ยังคงบุกหน้าตะลุยฟาดฟันคว้าหัวใจสาวๆมาเก็บไว้เป็นคอลเล็คชั่นส่วนตัว ทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ ไล่ตั้งแต่คุณป้าวัยหงำเหงือกซึ่งเป็นแม่บ้านทำความสะอาด จนกระทั่งมาถึงหนูน้อย จิฮารุ วัยห้าขวบ ซึ่งเป็นนักเรียนในคลาสรุ่นจูเนียร์ของทางโรงเรียน ไอ้คนจอมเจ้าชู้มันก็ยังไม่ยอมละเว้น รู้ตั้งแต่วันเกิดจนกระทั่งเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านของแม่หนูตัวเปี๊ยก ... นัยว่าเด็กอายุเท่านี้ถึงไม่มีโทรศัพท์มือถือ คาเมะขอแค่เบอร์บ้านก็ได้!!...
ส่วนจินก็ยังคงมารับมาส่ง เพื่อให้ภาพการหม้อของคาเมะสะท้อนเข้าตาวูบแล้ววูบเล่า ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าไอ้เจ้าตัวดีดูท่าจะทำเนียนลืมความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนลงอย่างสนิทใจ เพราะนอกจากจะไม่รู้สึกรู้สาว่ากำลังทำอะไรอยู่ต่อหน้าว่าที่สามีแล้ว มันยังเสนอตัวเป็นกุนซือสอนเคล็ดลับการขอเบอร์สาวให้อีกต่างหาก
“อ้าว คาเมะจัง…คุณจินยังไม่มารับอีกเหรอ” ผ่านไปอีกวันสำหรับการเรียนทำอาหาร วันนี้เลิกเรียนเร็ว เพราะยูอิจิจะพายามะพีไปซื้อของ ร่างบางเลยอยู่นั่งเล่นกับคาเมะรอจินมารับไม่ได้ เหลือคาเมะนั่งอยู่คนเดียว เด็กหนุ่มก็ไล่จีบสาวๆในโรงเรียนไปเรื่อยเปื่อย รอจินจนแล้วจนรอดก็ไม่มารับสักที โทร.เข้ามือถือก็ไม่รับสาย จนยามะพีกลับเข้ามาอีกครั้งนั่นล่ะ
…จะกลับเอง มันก็ไม่อยากอ่ะ....ฝนเล่นตกไม่ลืมหูลืมตาซะขนาดนั้น...ใครจะเสี่ยงเอาตัวเองออกไปเปียกให้ต้องโดนแม่บ่นกันเล่า!!....
“ฮะ…ยู…โทร.ตามให้หน่อยสิ โทร.เข้ามือถือหลายรอบแล้ว แต่ไม่ยอมรับสาย…เนี่ย กดจนแบทหมดเลย” คาเมะตอบยามะพีด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าเพราะที่สุด ก่อนจะหันไปอ้อนยูอิจิที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมโชว์มือถือที่ดับสนิทไปแล้วเรียบร้อยเป็นหลักฐาน
“มันเข้าประชุมรึเปล่า” ยูอิจิย้อนถาม ทำเอาร่างบางถึงกับเบ้ปาก
…เป็นงั้นจริง จะเอาไม้เบสบอลทุบให้หัวแยกเลย คอยดูดิ จะเข้าประชุมก็น่าจะโทร.มาบอกกันสักหน่อย…
“ถ้ายังไง เดี๋ยวคุณยูไปส่งคาเมะจังสิฮะ” ยามะพีหันมาเสนอ เมื่อเห็นว่าภายนอกฝนกำลังตกหนัก
“อะฮ้า!!…ใช่สิ…ยูก็มีรถนี่นะ…ยูไปส่งหน่อยดิ ใจคอจะให้ลูกศิษย์สุดเลิฟคนนี้เดินตากฝนกลับบ้านรึไงจ๊ะ” คาเมะหันมากระแซะยูอิจิอย่างเป็นกันเอง เรียกเสียงหัวเราะสดใสจากยามะพีได้ทันที
“เออๆ…ไอ้ลูกศิษย์บังเกิดเกล้า!!!…แกนี่มันทำบุญมาด้วยอะไรห๊ะ…ใครๆก็ตามใจแกจริงๆ!!” ยูอิจิบ่น
แต่ ’ไอ้ลูกศิษย์บังเกิดเกล้า’ ไม่คิดจะสำนึกกับคำบ่นเป็นตาแก่หัวล้านของคุณครูแม้แต่น้อย มันยักคิ้วหลิ่วตาให้กวนๆเป็นการตอบรับคำพูดของยูอิจิได้อย่างน่าหมั่นไส้
“โทโมะจังไปเร็ว…เดี๋ยวจะเลี้ยงกาแฟบ้านคาเมนาชิ” ทำหน้ากวนประสาทใส่คนตัวโตแล้ว คาเมะก็รีบทำหน้าเป็นเทพบุตรแล้วหันมาชักชวนยามะพีต่อทันที
การปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำเอายูอิจิพลั้งมือตบผลั๊วะ!! เข้าที่หัวไอ้คนจอมหม้อไปทีอย่างหมดความอดทน
“โอ๊ย!!! เจ็บ!!!!” คาเมะถึงกับหน้าคะมำ แล้วหันมาส่งสายตาเคืองๆใส่ร่างสูง ยามะพีมองภาพตรงหน้า
แล้วต้องอมยิ้มกับความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ที่ถึงแม้จะตีกันทั้งวัน แต่ก็ดูจะเข้าขากันมากขึ้นเรื่อยๆ
“ไม่ได้หรอก…เราต้องอยู่ทำการบ้าน คุณครูสั่งไว้” คนตาโตตอบพลางเหล่มองยูอิจิ พาดพิงถึงคำว่า คุณครู เมื่อกี้
“โฮย…โทโมะจังไม่ทำ ก็ไม่มีครูที่ไหนเค้ากล้าว่าหรอก..ใช่ม๊ะ…คุณครูยูอิจิ” พูดไม่พูดเปล่า แต่มันยังเนียนคว้ามือนุ่มมากุมหน้าตาเฉย
“คาเมะไปกับคุณยูนั่นล่ะ…เราไม่ไปหรอก ไม่ชอบนั่งรถ”
“ไปเถอะคาเมะ…ยามะพีไม่ไปก็ให้อยู่ที่นี่” ยูอิจิพูดเสียงเรียบหลังจากอึ้งไปนิด ก่อนจะเดินนำออกไปยังด้านหลังโถงซึ่งเป็นที่จอดรถ คาเมะมองตามหลังร่างสูง ก่อนจะหันมาบอกลายามะพี และไม่วายจะก้มลงแนบจูบกับหลังมือนุ่มที่ถือกุมเอาไว้ ยามะพีถึงกับหน้าแดงปลั่ง มองคนตรงหน้าที่กำลังหัวเราะเอิ้กอ้าก แล้วได้แต่ยิ้มเขินๆ
“พรุ่งนี้เจอกันนะฮะ โทโมะจัง” ล่ำลาเรียบร้อยก็รีบวิ่งปรู๊ดตามหลังเจ้าของโรงเรียนออกไป
....ฮื้มมมม....มือหอมเป็นบ้าเลย!!~ เดี๋ยวต้องเอาไปเล่าให้ยูฟังซะหน่อย! โฮะ โฮะ โฮะ ^________________^
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ยู…โกรธโทโมะจังเหรอ” นั่งในรถมาได้ไม่กี่นาที คาเมะก็เริ่มเปิดปากถามประสาคนจอมแส่เรื่องชาวบ้าน
...เมื่อกี้อุตส่าห์โม้ว่ามือโทโมะจังหอมอย่างงั้นอย่างงี้ ปกติแล้วยูอิจิต้องเต้นเป็นเจ้าเข้าสิ แล้วนี่อะไร! นี่อะไร!....แค่ทำเป็นรับคำว่า ‘อือ’ แค่เนี้ย!!....เซ็ง!!!
“เปล่า”
“เปล่าอะไร…เห็นๆอยู่ว่าโกรธแน่ๆ…ทะเลาะกันเรื่องอะไรล่ะ” ยูอิจิหันมามองเจ้าลูกศิษย์จอมกวน รู้ดีว่าลองมันอยากรู้อะไร มันก็ต้องรู้ให้ได้ ....แล้วก็ดันโชคดีเหลือเกิน ที่ไอ้ตัวดีดันอยากจะรู้เรื่องของเขา.... ชายหนุ่มถอนหายใจบาง ก่อนจะยอมเปิดปากบอกความในใจ
“เป็นแก…แกจะยอมปล่อยให้จินไปส่งผู้หญิงอื่นสองต่อสองมั้ย”
“…ไม่ยอม…” คาเมะตอบอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด คนฟังเลิ่กคิ้วสูง หันมามองร่างบางด้วยความสงสัย ...เอ?...หรือไอ้หน้าหม้อมันจะเริ่มคิดได้....
“เรื่องไรจะให้หมอนั่นไปกับสาวสองต่อสอง...เกิดสาวติดใจจินมากกว่าผมก็แย่อ่ะดิ!!....แต่ถ้าเป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆก็อาจจะยอมถอย...แต่ถ้าทั้งสวย ทั้งอึ๋มล่ะก็....บอกได้เลย!!!...หมอนั่นไม่มีทางจีบแม่สาวนั่นติดแน่!!! คนจีบติดน่ะ มันต้องเป็นผม!!!!”
นากามารุ ยูอิจิ ถึงกับถอนหายใจพรืดแล้วกรอกตาไปมา ...ไม่น่าไปถามไอ้จอมกวนนี่เล้ย...เปลืองน้ำลายชะมัด...
“อ๋อ…นึกออกล่ะ…ยูโกรธโทโมะจัง เพราะโทโมะจังไม่หึงใช่ม๊ะ ที่ยูมาส่งผมสองต่อสองอ่ะ…เฮ้ย!!!…ไอ้บ้า!!” พูดไปเรื่อย ก่อนจะรู้สึกตัว พาลให้ใจหายวาบจนต้องรีบโวยวายออกมา
“ไอ้บ้าอะไร” ยูอิจิที่กำลังหมดหวังในชีวิตคู่ของเพื่อนรักหันมาถามเสียงเหนื่อยๆ
“ผมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย!!!!…โทโมะจังไม่หึงนั่นล่ะถูกแล้ว!!!”
“แต่อีกหน่อย แกก็ต้องเป็นผู้หญิงของไอ้จินมันไม่ใช่รึไง”
“ไม่มีทาง!!!…ก็แค่แต่งกันเฉยๆ ต่างคนต่างอยู่” คาเมะส่ายหน้าพรืด ราวกับว่าเรื่องที่ยูอิจิพูดไม่มีทางเป็นจริง
…โฮย!!!~ เป็นจริงก็ฟ้าผ่าตายล่ะ!!!~ ผู้ชายหน้าตาหล่อมากอย่างเขา!!… กับผู้ชายหน้าตา...เอ่อ...พอถูๆไถๆอย่างจิน....เอ่อ....มา....อ่า...’ดึ๋งดึ้ง’ กัน...อี้~!!~....ไม่!!ไม่!!....อย่าคิดต่อเด็ดขาด!!! นรกทั้งนั้น!!!!...
...ถ้าเป็นเขากับโทโมะจังล่ะค่อยว่าไปอย่าง ถึงรายนั้นจะไม่มีอกสะบึม หรือสะโพกสลาตัน แต่หน้าตาน่ารัก ถือว่าทดแทนกันได้!!!~~....
“แก…ไม่ได้รักจินมันเหรอ” ยูอิจิแย๊บถามหน้าตาย ส่วนคนถูกถามน่ะเหรอ ถึงกับหัวเราะลั่น
“จะรักกันได้ยังไง…พูดเรื่องขำๆ…จะบอกให้นะ ผมเนี่ย หมายมั่นปั้นมือไว้แล้ว ว่าชีวิตนี้จะครองโสด” ชายหนุ่มทำหน้าไม่เชื่อ หันมองคนพูดที่กอดอกยืดตัว ทำเท่ห์
“อย่างแกเนี่ยนะ ครองโสด?… ขี้หม้ออย่างแก…มีหวังฟันผู้หญิงทั้งเมือง”
“ก็ใช่น่ะสิ!! ถ้าผมแต่งงานแล้วจะฟันผู้หญิงทั้งเมืองได้ไงล่ะ…ถ้าเป็นโสดนะ ก็จะคบคนนั้นคนนี้ได้เรื่อยๆใช่มั๊ยล่ะ…อย่าทำเป็นพูดดีไปหน่า ยูเองแต่ก่อนก็เพลย์บอยไม่ใช่รึไง” ร่างบางหันมาหยอก
“เลิกแล้ว”
“ทำไมถึงเลิกอ่ะ”
“ก็เพราะว่า ฉันรักใครสักคนได้แล้วน่ะสิ…นี่คาเมะ…ฉันจะบอกแกให้นะ พอแกรักใครสักคนแล้ว มันจะทำให้แกติดใจจนไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก” ยูอิจิหันมาสอน มองคาเมะตอนนี้แล้วก็พาลคิดถึงชีวิตเก่าๆของตัวเอง ตอนที่ยังเสเพลไปวันๆ …ตอนที่ยัง....ไม่เจอยามะพี....
“วิ้ววววว~…คุณครูนากามารุนี่ พูดจาเน่าเป็นบ้า!!!”
…--.--“ นั่น…ดูมันสินั่น…เขารึอุตส่าห์สอนมัน เพราะเห็นว่ามันเป็นน้อง เป็นนุ่ง…มันดันมาล้อเลียนเขาซะนี่…น่าตบหัวสักทีจริงๆ…
“เอาเถอะ…ไว้แกเจอคนที่แกรักจริงๆ แล้วแกจะนึกถึงคำพูดฉัน…” ยูอิจิเลี้ยวรถเข้าจอดที่หน้าบ้านคาเมะ เห็นรถคุ้นตาจอดอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่นึกสงสัย
“เอ้า!! ถึงแล้วไอ้ลูกศิษย์!!!”
“ขอบคุณคร้าบ~~…กลับไปก็ไปขอโทษโทโมะจังด้วยนะ…ผู้ชายที่ดีน่ะ เขาไม่หาเรื่องคนรักไม่ใช่รึไง…”
“ทำเป็นสอนฉันนะแก” ร่างสูงพูดยิ้มๆ คาเมะขยับเข้ามาโอบไหล่อย่างตีซี้
“นี่…ถ้าอยากให้คนรักหึงอ่ะนะ มันต้องเนียนกว่านี้…เข้าใจเปล่า…เดี๋ยวโปรเฟสเซอร์คาเมนาชิคนนี้จะจัดการให้ โอเคมั้ย…รับรองเลย ว่าโทโมะจังหึงชัวร์…เสร็จแล้ว ผมก็จะยืดอกยอมเป็นที่เช็ดน้ำตาให้โทโมะจังเอง…โอ๊ย!!!” คนอุตส่าห์คิดแผนการถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อถูกยูอิจิตบหัวเข้าไปทีนึง
“ทะลึ่งแล้ว!!! ทะลึ่ง!!! ลงไปเลยไป…ฉันจะกลับไปดูยามะพีอีก”
“คนเค้าหวังดีอ่ะนะ…แทนที่จะขอบใจสักคำ ก็ไม่มี…คนอาร้าย~~” ยูอิจิยิ้มบางๆ ลูบผมเจ้าตัวกวนเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ขอบใจ…” คาเมะหันมายิ้มแต้ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ วิ่งตากฝนเข้าบ้าน ยูอิจิมองส่งเห็นลูกศิษย์เข้าบ้านได้เรียบร้อย จึงขับรถออกไป
…ทั้งสองคนไม่มีใครรู้เลยสักนิด ว่ารถคุ้นตาที่จอดอยู่ไม่ไกล ไม่ใช่ของใครที่ไหน แต่เป็นรถของ อาคานิชิ จิน ที่นั่งมองพวกเขาสองคนผ่านทางกระจกหลังมาตั้งแต่ต้น…
…คาเมะเอ้ย~~…รู้แล้วว่าแกมันโปรเฟสเซอร์จริงๆ ไอ้เรื่องทำให้คนอื่นหึงเนี่ย…แต่แกจะรู้รึเปล่า ว่าตอนนี้ คนที่แกทำให้หึง ไม่ใช่ยามะพีแต่เป็น ว่าที่สามีของแกต่างหาก -.-“…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**
~~RRRR~~ อาบน้ำเรียบร้อย เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ร่างบางเดินมาดู เห็นเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตา เลยต้องช่างใจอยู่ครู่ ก่อนจะตัดสินใจรับ
“โมชิ โมชิ”
“ลงมาเปิดประตูให้หน่อยได้มั้ย” คาเมะถึงกับคิ้วขมวด …ใครวะ…
“อยากเข้า ก็ปีนเอาเดะ” ร่างบางไม่รู้ว่าเป็นใคร เลยทำปากดีใส่แบบกวนๆ…โรคจิตแถวไหนหว่า…ดีเลย กำลังอยากระบายอารมณ์พอดี ^_______^
“คาเมนาชิ…” …เฮ้ย…รู้จักด้วยเร๊อะ!!..
“นั่นใคร” คาเมะถาม
“ว่าที่สามีของเธอ…ต้องให้บอกมั้ย ว่าชื่ออะไร” …ห๊า….จินเหรอ!!!… O.o
“แล้วทำไมนายไม่กลับบ้านนายอ่ะ…มาทำไรบ้านฉัน” ย้อนถามแบบไม่ระวังปาก ทำเอาปลายสายถึงกับเงียบ
“ขอโทษที่มารบกวน” แล้วก็ตัดสายไปเสียดื้อๆ คาเมะมองโทรศัพท์ในมือด้วยความสงสัยปนงง
…เอ?…เมื่อกี้เสียงหมอนั่นเหมือนจะประชดรึเปล่านะ…แต่ว่า ผู้ชายตัวเท่าตึกแบบนั้น ประชดเป็นด้วยเหรอ…นั่นสิ คนอย่างหมอนั่นประชดไม่เป็นหรอก…คงตั้งใจจะขอโทษจริงๆนั่นล่ะ… ยักไหล่ทีนึง ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง
“ช่างเห๊อะ…”…ฮ้าวววว…ง่วงแล้วสิ…ตาก็หนักเป็นบ้าเลย…ฮื้อ…--.—
….คืนนี้ขอฝันเห็น ฮาเร็มสาวๆคัพเอฟทุกคนเลยนะคร้าบบบบบ~....อ่า....หรือว่าจะเอาเป็น สาวๆห้าคนในเอวีเรื่องล่าสุดที่ดูเมื่อคืนก่อนดี ...ทั้ง โยจัง เอริจัง ชินะจัง ฮิโตมิจัง และก็คาโอริจัง...แต่ล่ะคนน่ารักๆทั้งนั้น แถมนมนี่อย่าให้พูดถึง ไซส์ชนิดที่อุดจมูกตายได้ในทันที....
คาเมะนอนนับสาวๆคัพเอฟที่แปะอยู่บนกำแพงห้องนอนตัวเองแทนลูกแกะไปได้ไม่ถึงห้าสิบคน เปลือกตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ ก็ตกลงมาทาบทับสนิท จมสู่ห้วงแห่งการหลับใหล ล่องลอยไปกับความฝันระดับเรทอาร์ ไม่ได้คิดหรอก ว่าปลายสายที่พึ่งตัดสายไปเมื่อกี้ จะมีสภาพจิตใจเป็นยังไง
… ก็ได้แต่หวังว่าจินจะเข้าใจล่ะนะ ว่าคาเมะมันก็เป็นคนอย่างงี้แหล่ะ… =.=
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
…ทำไมไม่กลับบ้าน…อย่างนั้นหรือ…ก็เพราะว่าอยากจะเห็นหน้าเจ้าตัวดีไม่ใช่รึไง…ที่ไม่ไปรับที่โรงเรียน ก็เพราะพึ่งเลิกประชุม โทร.เข้ามือถือคาเมะ ก็ดันปิดเครื่อง พอลองโทร.ไปถามที่ประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนดู ก็ปรากฏว่าคาเมะกลับมาแล้ว ก็เลยมาดักรอหน้าบ้าน…แล้วก็ดันมาเจอ…
….ความสนิทสนม…ที่เขาไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า…ว่ามันดูเกินเลยกว่าการเป็นพี่น้อง หรือเป็นครูกับลูกศิษย์…
…แล้วพอโทร.ไปหา ก็กลับถูกตอกกลับมาว่า…ทำไมไม่กลับบ้าน…สุดท้ายแล้ว ก็มีแต่เขาเท่านั้น ที่อยากพบ อยากเจอหน้าอีกฝ่ายงั้นหรือ...
…นั่นสินะ…พวกเราเริ่มต้นจากการเป็นคนที่ถูกบังคับให้แต่งงานกันเท่านั้น…และตอนนี้ เขาสองคนเป็นแบบไหน คบกันมาถึงขั้นไหน เขาก็ไม่รู้…
…คาเมะจะรู้สึกกับเขายังไงนะ จะชอบเขาสักนิดมั้ย…จะรู้สึกดีกับเขามากขึ้นสักหน่อยรึเปล่า…และจะคิดถึงเขาเหมือนที่เขาเป็นอยู่ทุกขณะแบบนี้มั้ย…
…คาเมะจะรู้มั้ย…จะรู้ตัวบ้างหรือยัง…ว่าเขา…ผู้ชายคนนี้น่ะ…มีความรู้สึกบางอย่าง ที่พอกพูนในใจทุกวันๆ ทับถมมากขึ้นเรื่อยๆ…และบางครั้ง ความรู้สึกแบบนั้น ก็ทำเอาแทบบ้า…เหมือนอย่างที่เขาเป็นตอนนี้…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
คาเมะในขณะนั้น ที่นอนแผ่หรากลางเตียง หน้าซุกหมอน มีผ้าห่มพาดกลางตัว ใบหน้าสวยดูมีความสุข สงสัยคงฝันดีอยู่แน่ๆ เอ?...จะฝันถึงจินบ้างมั้ยนะ...
“อ่า…ชินะจัง…ขยับมาอีกสิค้าบ…มานอนตักผมมา…”…คาเมะเอ้ย…นี่ขนาดหลับนะแก…
“หน้าอกนิ่มจังเลยน้า”…--.--“…
…คาเมนาชิ คาซึยะ ฝันดี และไม่ได้ฝันถึง อาคานิชิ จิน แน่นอน…ฮื้อ ~~ =.= ….
TO BE CON
JIN X KAME
By : Dezair
PART 6
หลังจากโต๋ๆเต๋ๆในโรงเรียนสอนทำอาหารมาได้เกือบเดือน คาเมะก็ยังคงบุกหน้าตะลุยฟาดฟันคว้าหัวใจสาวๆมาเก็บไว้เป็นคอลเล็คชั่นส่วนตัว ทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ ไล่ตั้งแต่คุณป้าวัยหงำเหงือกซึ่งเป็นแม่บ้านทำความสะอาด จนกระทั่งมาถึงหนูน้อย จิฮารุ วัยห้าขวบ ซึ่งเป็นนักเรียนในคลาสรุ่นจูเนียร์ของทางโรงเรียน ไอ้คนจอมเจ้าชู้มันก็ยังไม่ยอมละเว้น รู้ตั้งแต่วันเกิดจนกระทั่งเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านของแม่หนูตัวเปี๊ยก ... นัยว่าเด็กอายุเท่านี้ถึงไม่มีโทรศัพท์มือถือ คาเมะขอแค่เบอร์บ้านก็ได้!!...
ส่วนจินก็ยังคงมารับมาส่ง เพื่อให้ภาพการหม้อของคาเมะสะท้อนเข้าตาวูบแล้ววูบเล่า ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าไอ้เจ้าตัวดีดูท่าจะทำเนียนลืมความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนลงอย่างสนิทใจ เพราะนอกจากจะไม่รู้สึกรู้สาว่ากำลังทำอะไรอยู่ต่อหน้าว่าที่สามีแล้ว มันยังเสนอตัวเป็นกุนซือสอนเคล็ดลับการขอเบอร์สาวให้อีกต่างหาก
“อ้าว คาเมะจัง…คุณจินยังไม่มารับอีกเหรอ” ผ่านไปอีกวันสำหรับการเรียนทำอาหาร วันนี้เลิกเรียนเร็ว เพราะยูอิจิจะพายามะพีไปซื้อของ ร่างบางเลยอยู่นั่งเล่นกับคาเมะรอจินมารับไม่ได้ เหลือคาเมะนั่งอยู่คนเดียว เด็กหนุ่มก็ไล่จีบสาวๆในโรงเรียนไปเรื่อยเปื่อย รอจินจนแล้วจนรอดก็ไม่มารับสักที โทร.เข้ามือถือก็ไม่รับสาย จนยามะพีกลับเข้ามาอีกครั้งนั่นล่ะ
…จะกลับเอง มันก็ไม่อยากอ่ะ....ฝนเล่นตกไม่ลืมหูลืมตาซะขนาดนั้น...ใครจะเสี่ยงเอาตัวเองออกไปเปียกให้ต้องโดนแม่บ่นกันเล่า!!....
“ฮะ…ยู…โทร.ตามให้หน่อยสิ โทร.เข้ามือถือหลายรอบแล้ว แต่ไม่ยอมรับสาย…เนี่ย กดจนแบทหมดเลย” คาเมะตอบยามะพีด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าเพราะที่สุด ก่อนจะหันไปอ้อนยูอิจิที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมโชว์มือถือที่ดับสนิทไปแล้วเรียบร้อยเป็นหลักฐาน
“มันเข้าประชุมรึเปล่า” ยูอิจิย้อนถาม ทำเอาร่างบางถึงกับเบ้ปาก
…เป็นงั้นจริง จะเอาไม้เบสบอลทุบให้หัวแยกเลย คอยดูดิ จะเข้าประชุมก็น่าจะโทร.มาบอกกันสักหน่อย…
“ถ้ายังไง เดี๋ยวคุณยูไปส่งคาเมะจังสิฮะ” ยามะพีหันมาเสนอ เมื่อเห็นว่าภายนอกฝนกำลังตกหนัก
“อะฮ้า!!…ใช่สิ…ยูก็มีรถนี่นะ…ยูไปส่งหน่อยดิ ใจคอจะให้ลูกศิษย์สุดเลิฟคนนี้เดินตากฝนกลับบ้านรึไงจ๊ะ” คาเมะหันมากระแซะยูอิจิอย่างเป็นกันเอง เรียกเสียงหัวเราะสดใสจากยามะพีได้ทันที
“เออๆ…ไอ้ลูกศิษย์บังเกิดเกล้า!!!…แกนี่มันทำบุญมาด้วยอะไรห๊ะ…ใครๆก็ตามใจแกจริงๆ!!” ยูอิจิบ่น
แต่ ’ไอ้ลูกศิษย์บังเกิดเกล้า’ ไม่คิดจะสำนึกกับคำบ่นเป็นตาแก่หัวล้านของคุณครูแม้แต่น้อย มันยักคิ้วหลิ่วตาให้กวนๆเป็นการตอบรับคำพูดของยูอิจิได้อย่างน่าหมั่นไส้
“โทโมะจังไปเร็ว…เดี๋ยวจะเลี้ยงกาแฟบ้านคาเมนาชิ” ทำหน้ากวนประสาทใส่คนตัวโตแล้ว คาเมะก็รีบทำหน้าเป็นเทพบุตรแล้วหันมาชักชวนยามะพีต่อทันที
การปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำเอายูอิจิพลั้งมือตบผลั๊วะ!! เข้าที่หัวไอ้คนจอมหม้อไปทีอย่างหมดความอดทน
“โอ๊ย!!! เจ็บ!!!!” คาเมะถึงกับหน้าคะมำ แล้วหันมาส่งสายตาเคืองๆใส่ร่างสูง ยามะพีมองภาพตรงหน้า
แล้วต้องอมยิ้มกับความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ที่ถึงแม้จะตีกันทั้งวัน แต่ก็ดูจะเข้าขากันมากขึ้นเรื่อยๆ
“ไม่ได้หรอก…เราต้องอยู่ทำการบ้าน คุณครูสั่งไว้” คนตาโตตอบพลางเหล่มองยูอิจิ พาดพิงถึงคำว่า คุณครู เมื่อกี้
“โฮย…โทโมะจังไม่ทำ ก็ไม่มีครูที่ไหนเค้ากล้าว่าหรอก..ใช่ม๊ะ…คุณครูยูอิจิ” พูดไม่พูดเปล่า แต่มันยังเนียนคว้ามือนุ่มมากุมหน้าตาเฉย
“คาเมะไปกับคุณยูนั่นล่ะ…เราไม่ไปหรอก ไม่ชอบนั่งรถ”
“ไปเถอะคาเมะ…ยามะพีไม่ไปก็ให้อยู่ที่นี่” ยูอิจิพูดเสียงเรียบหลังจากอึ้งไปนิด ก่อนจะเดินนำออกไปยังด้านหลังโถงซึ่งเป็นที่จอดรถ คาเมะมองตามหลังร่างสูง ก่อนจะหันมาบอกลายามะพี และไม่วายจะก้มลงแนบจูบกับหลังมือนุ่มที่ถือกุมเอาไว้ ยามะพีถึงกับหน้าแดงปลั่ง มองคนตรงหน้าที่กำลังหัวเราะเอิ้กอ้าก แล้วได้แต่ยิ้มเขินๆ
“พรุ่งนี้เจอกันนะฮะ โทโมะจัง” ล่ำลาเรียบร้อยก็รีบวิ่งปรู๊ดตามหลังเจ้าของโรงเรียนออกไป
....ฮื้มมมม....มือหอมเป็นบ้าเลย!!~ เดี๋ยวต้องเอาไปเล่าให้ยูฟังซะหน่อย! โฮะ โฮะ โฮะ ^________________^
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ยู…โกรธโทโมะจังเหรอ” นั่งในรถมาได้ไม่กี่นาที คาเมะก็เริ่มเปิดปากถามประสาคนจอมแส่เรื่องชาวบ้าน
...เมื่อกี้อุตส่าห์โม้ว่ามือโทโมะจังหอมอย่างงั้นอย่างงี้ ปกติแล้วยูอิจิต้องเต้นเป็นเจ้าเข้าสิ แล้วนี่อะไร! นี่อะไร!....แค่ทำเป็นรับคำว่า ‘อือ’ แค่เนี้ย!!....เซ็ง!!!
“เปล่า”
“เปล่าอะไร…เห็นๆอยู่ว่าโกรธแน่ๆ…ทะเลาะกันเรื่องอะไรล่ะ” ยูอิจิหันมามองเจ้าลูกศิษย์จอมกวน รู้ดีว่าลองมันอยากรู้อะไร มันก็ต้องรู้ให้ได้ ....แล้วก็ดันโชคดีเหลือเกิน ที่ไอ้ตัวดีดันอยากจะรู้เรื่องของเขา.... ชายหนุ่มถอนหายใจบาง ก่อนจะยอมเปิดปากบอกความในใจ
“เป็นแก…แกจะยอมปล่อยให้จินไปส่งผู้หญิงอื่นสองต่อสองมั้ย”
“…ไม่ยอม…” คาเมะตอบอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด คนฟังเลิ่กคิ้วสูง หันมามองร่างบางด้วยความสงสัย ...เอ?...หรือไอ้หน้าหม้อมันจะเริ่มคิดได้....
“เรื่องไรจะให้หมอนั่นไปกับสาวสองต่อสอง...เกิดสาวติดใจจินมากกว่าผมก็แย่อ่ะดิ!!....แต่ถ้าเป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆก็อาจจะยอมถอย...แต่ถ้าทั้งสวย ทั้งอึ๋มล่ะก็....บอกได้เลย!!!...หมอนั่นไม่มีทางจีบแม่สาวนั่นติดแน่!!! คนจีบติดน่ะ มันต้องเป็นผม!!!!”
นากามารุ ยูอิจิ ถึงกับถอนหายใจพรืดแล้วกรอกตาไปมา ...ไม่น่าไปถามไอ้จอมกวนนี่เล้ย...เปลืองน้ำลายชะมัด...
“อ๋อ…นึกออกล่ะ…ยูโกรธโทโมะจัง เพราะโทโมะจังไม่หึงใช่ม๊ะ ที่ยูมาส่งผมสองต่อสองอ่ะ…เฮ้ย!!!…ไอ้บ้า!!” พูดไปเรื่อย ก่อนจะรู้สึกตัว พาลให้ใจหายวาบจนต้องรีบโวยวายออกมา
“ไอ้บ้าอะไร” ยูอิจิที่กำลังหมดหวังในชีวิตคู่ของเพื่อนรักหันมาถามเสียงเหนื่อยๆ
“ผมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย!!!!…โทโมะจังไม่หึงนั่นล่ะถูกแล้ว!!!”
“แต่อีกหน่อย แกก็ต้องเป็นผู้หญิงของไอ้จินมันไม่ใช่รึไง”
“ไม่มีทาง!!!…ก็แค่แต่งกันเฉยๆ ต่างคนต่างอยู่” คาเมะส่ายหน้าพรืด ราวกับว่าเรื่องที่ยูอิจิพูดไม่มีทางเป็นจริง
…โฮย!!!~ เป็นจริงก็ฟ้าผ่าตายล่ะ!!!~ ผู้ชายหน้าตาหล่อมากอย่างเขา!!… กับผู้ชายหน้าตา...เอ่อ...พอถูๆไถๆอย่างจิน....เอ่อ....มา....อ่า...’ดึ๋งดึ้ง’ กัน...อี้~!!~....ไม่!!ไม่!!....อย่าคิดต่อเด็ดขาด!!! นรกทั้งนั้น!!!!...
...ถ้าเป็นเขากับโทโมะจังล่ะค่อยว่าไปอย่าง ถึงรายนั้นจะไม่มีอกสะบึม หรือสะโพกสลาตัน แต่หน้าตาน่ารัก ถือว่าทดแทนกันได้!!!~~....
“แก…ไม่ได้รักจินมันเหรอ” ยูอิจิแย๊บถามหน้าตาย ส่วนคนถูกถามน่ะเหรอ ถึงกับหัวเราะลั่น
“จะรักกันได้ยังไง…พูดเรื่องขำๆ…จะบอกให้นะ ผมเนี่ย หมายมั่นปั้นมือไว้แล้ว ว่าชีวิตนี้จะครองโสด” ชายหนุ่มทำหน้าไม่เชื่อ หันมองคนพูดที่กอดอกยืดตัว ทำเท่ห์
“อย่างแกเนี่ยนะ ครองโสด?… ขี้หม้ออย่างแก…มีหวังฟันผู้หญิงทั้งเมือง”
“ก็ใช่น่ะสิ!! ถ้าผมแต่งงานแล้วจะฟันผู้หญิงทั้งเมืองได้ไงล่ะ…ถ้าเป็นโสดนะ ก็จะคบคนนั้นคนนี้ได้เรื่อยๆใช่มั๊ยล่ะ…อย่าทำเป็นพูดดีไปหน่า ยูเองแต่ก่อนก็เพลย์บอยไม่ใช่รึไง” ร่างบางหันมาหยอก
“เลิกแล้ว”
“ทำไมถึงเลิกอ่ะ”
“ก็เพราะว่า ฉันรักใครสักคนได้แล้วน่ะสิ…นี่คาเมะ…ฉันจะบอกแกให้นะ พอแกรักใครสักคนแล้ว มันจะทำให้แกติดใจจนไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก” ยูอิจิหันมาสอน มองคาเมะตอนนี้แล้วก็พาลคิดถึงชีวิตเก่าๆของตัวเอง ตอนที่ยังเสเพลไปวันๆ …ตอนที่ยัง....ไม่เจอยามะพี....
“วิ้ววววว~…คุณครูนากามารุนี่ พูดจาเน่าเป็นบ้า!!!”
…--.--“ นั่น…ดูมันสินั่น…เขารึอุตส่าห์สอนมัน เพราะเห็นว่ามันเป็นน้อง เป็นนุ่ง…มันดันมาล้อเลียนเขาซะนี่…น่าตบหัวสักทีจริงๆ…
“เอาเถอะ…ไว้แกเจอคนที่แกรักจริงๆ แล้วแกจะนึกถึงคำพูดฉัน…” ยูอิจิเลี้ยวรถเข้าจอดที่หน้าบ้านคาเมะ เห็นรถคุ้นตาจอดอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่นึกสงสัย
“เอ้า!! ถึงแล้วไอ้ลูกศิษย์!!!”
“ขอบคุณคร้าบ~~…กลับไปก็ไปขอโทษโทโมะจังด้วยนะ…ผู้ชายที่ดีน่ะ เขาไม่หาเรื่องคนรักไม่ใช่รึไง…”
“ทำเป็นสอนฉันนะแก” ร่างสูงพูดยิ้มๆ คาเมะขยับเข้ามาโอบไหล่อย่างตีซี้
“นี่…ถ้าอยากให้คนรักหึงอ่ะนะ มันต้องเนียนกว่านี้…เข้าใจเปล่า…เดี๋ยวโปรเฟสเซอร์คาเมนาชิคนนี้จะจัดการให้ โอเคมั้ย…รับรองเลย ว่าโทโมะจังหึงชัวร์…เสร็จแล้ว ผมก็จะยืดอกยอมเป็นที่เช็ดน้ำตาให้โทโมะจังเอง…โอ๊ย!!!” คนอุตส่าห์คิดแผนการถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อถูกยูอิจิตบหัวเข้าไปทีนึง
“ทะลึ่งแล้ว!!! ทะลึ่ง!!! ลงไปเลยไป…ฉันจะกลับไปดูยามะพีอีก”
“คนเค้าหวังดีอ่ะนะ…แทนที่จะขอบใจสักคำ ก็ไม่มี…คนอาร้าย~~” ยูอิจิยิ้มบางๆ ลูบผมเจ้าตัวกวนเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ขอบใจ…” คาเมะหันมายิ้มแต้ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ วิ่งตากฝนเข้าบ้าน ยูอิจิมองส่งเห็นลูกศิษย์เข้าบ้านได้เรียบร้อย จึงขับรถออกไป
…ทั้งสองคนไม่มีใครรู้เลยสักนิด ว่ารถคุ้นตาที่จอดอยู่ไม่ไกล ไม่ใช่ของใครที่ไหน แต่เป็นรถของ อาคานิชิ จิน ที่นั่งมองพวกเขาสองคนผ่านทางกระจกหลังมาตั้งแต่ต้น…
…คาเมะเอ้ย~~…รู้แล้วว่าแกมันโปรเฟสเซอร์จริงๆ ไอ้เรื่องทำให้คนอื่นหึงเนี่ย…แต่แกจะรู้รึเปล่า ว่าตอนนี้ คนที่แกทำให้หึง ไม่ใช่ยามะพีแต่เป็น ว่าที่สามีของแกต่างหาก -.-“…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**
~~RRRR~~ อาบน้ำเรียบร้อย เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ร่างบางเดินมาดู เห็นเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตา เลยต้องช่างใจอยู่ครู่ ก่อนจะตัดสินใจรับ
“โมชิ โมชิ”
“ลงมาเปิดประตูให้หน่อยได้มั้ย” คาเมะถึงกับคิ้วขมวด …ใครวะ…
“อยากเข้า ก็ปีนเอาเดะ” ร่างบางไม่รู้ว่าเป็นใคร เลยทำปากดีใส่แบบกวนๆ…โรคจิตแถวไหนหว่า…ดีเลย กำลังอยากระบายอารมณ์พอดี ^_______^
“คาเมนาชิ…” …เฮ้ย…รู้จักด้วยเร๊อะ!!..
“นั่นใคร” คาเมะถาม
“ว่าที่สามีของเธอ…ต้องให้บอกมั้ย ว่าชื่ออะไร” …ห๊า….จินเหรอ!!!… O.o
“แล้วทำไมนายไม่กลับบ้านนายอ่ะ…มาทำไรบ้านฉัน” ย้อนถามแบบไม่ระวังปาก ทำเอาปลายสายถึงกับเงียบ
“ขอโทษที่มารบกวน” แล้วก็ตัดสายไปเสียดื้อๆ คาเมะมองโทรศัพท์ในมือด้วยความสงสัยปนงง
…เอ?…เมื่อกี้เสียงหมอนั่นเหมือนจะประชดรึเปล่านะ…แต่ว่า ผู้ชายตัวเท่าตึกแบบนั้น ประชดเป็นด้วยเหรอ…นั่นสิ คนอย่างหมอนั่นประชดไม่เป็นหรอก…คงตั้งใจจะขอโทษจริงๆนั่นล่ะ… ยักไหล่ทีนึง ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง
“ช่างเห๊อะ…”…ฮ้าวววว…ง่วงแล้วสิ…ตาก็หนักเป็นบ้าเลย…ฮื้อ…--.—
….คืนนี้ขอฝันเห็น ฮาเร็มสาวๆคัพเอฟทุกคนเลยนะคร้าบบบบบ~....อ่า....หรือว่าจะเอาเป็น สาวๆห้าคนในเอวีเรื่องล่าสุดที่ดูเมื่อคืนก่อนดี ...ทั้ง โยจัง เอริจัง ชินะจัง ฮิโตมิจัง และก็คาโอริจัง...แต่ล่ะคนน่ารักๆทั้งนั้น แถมนมนี่อย่าให้พูดถึง ไซส์ชนิดที่อุดจมูกตายได้ในทันที....
คาเมะนอนนับสาวๆคัพเอฟที่แปะอยู่บนกำแพงห้องนอนตัวเองแทนลูกแกะไปได้ไม่ถึงห้าสิบคน เปลือกตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ ก็ตกลงมาทาบทับสนิท จมสู่ห้วงแห่งการหลับใหล ล่องลอยไปกับความฝันระดับเรทอาร์ ไม่ได้คิดหรอก ว่าปลายสายที่พึ่งตัดสายไปเมื่อกี้ จะมีสภาพจิตใจเป็นยังไง
… ก็ได้แต่หวังว่าจินจะเข้าใจล่ะนะ ว่าคาเมะมันก็เป็นคนอย่างงี้แหล่ะ… =.=
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
…ทำไมไม่กลับบ้าน…อย่างนั้นหรือ…ก็เพราะว่าอยากจะเห็นหน้าเจ้าตัวดีไม่ใช่รึไง…ที่ไม่ไปรับที่โรงเรียน ก็เพราะพึ่งเลิกประชุม โทร.เข้ามือถือคาเมะ ก็ดันปิดเครื่อง พอลองโทร.ไปถามที่ประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนดู ก็ปรากฏว่าคาเมะกลับมาแล้ว ก็เลยมาดักรอหน้าบ้าน…แล้วก็ดันมาเจอ…
….ความสนิทสนม…ที่เขาไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า…ว่ามันดูเกินเลยกว่าการเป็นพี่น้อง หรือเป็นครูกับลูกศิษย์…
…แล้วพอโทร.ไปหา ก็กลับถูกตอกกลับมาว่า…ทำไมไม่กลับบ้าน…สุดท้ายแล้ว ก็มีแต่เขาเท่านั้น ที่อยากพบ อยากเจอหน้าอีกฝ่ายงั้นหรือ...
…นั่นสินะ…พวกเราเริ่มต้นจากการเป็นคนที่ถูกบังคับให้แต่งงานกันเท่านั้น…และตอนนี้ เขาสองคนเป็นแบบไหน คบกันมาถึงขั้นไหน เขาก็ไม่รู้…
…คาเมะจะรู้สึกกับเขายังไงนะ จะชอบเขาสักนิดมั้ย…จะรู้สึกดีกับเขามากขึ้นสักหน่อยรึเปล่า…และจะคิดถึงเขาเหมือนที่เขาเป็นอยู่ทุกขณะแบบนี้มั้ย…
…คาเมะจะรู้มั้ย…จะรู้ตัวบ้างหรือยัง…ว่าเขา…ผู้ชายคนนี้น่ะ…มีความรู้สึกบางอย่าง ที่พอกพูนในใจทุกวันๆ ทับถมมากขึ้นเรื่อยๆ…และบางครั้ง ความรู้สึกแบบนั้น ก็ทำเอาแทบบ้า…เหมือนอย่างที่เขาเป็นตอนนี้…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
คาเมะในขณะนั้น ที่นอนแผ่หรากลางเตียง หน้าซุกหมอน มีผ้าห่มพาดกลางตัว ใบหน้าสวยดูมีความสุข สงสัยคงฝันดีอยู่แน่ๆ เอ?...จะฝันถึงจินบ้างมั้ยนะ...
“อ่า…ชินะจัง…ขยับมาอีกสิค้าบ…มานอนตักผมมา…”…คาเมะเอ้ย…นี่ขนาดหลับนะแก…
“หน้าอกนิ่มจังเลยน้า”…--.--“…
…คาเมนาชิ คาซึยะ ฝันดี และไม่ได้ฝันถึง อาคานิชิ จิน แน่นอน…ฮื้อ ~~ =.= ….
TO BWFIC : ว่าที่สามี...ขอระอา
JIN X KAME
By : Dezair
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
PART 6
หลังจากโต๋ๆเต๋ๆในโรงเรียนสอนทำอาหารมาได้เกือบเดือน คาเมะก็ยังคงบุกหน้าตะลุยฟาดฟันคว้าหัวใจสาวๆมาเก็บไว้เป็นคอลเล็คชั่นส่วนตัว ทั้งสาวน้อยสาวใหญ่ ไล่ตั้งแต่คุณป้าวัยหงำเหงือกซึ่งเป็นแม่บ้านทำความสะอาด จนกระทั่งมาถึงหนูน้อย จิฮารุ วัยห้าขวบ ซึ่งเป็นนักเรียนในคลาสรุ่นจูเนียร์ของทางโรงเรียน ไอ้คนจอมเจ้าชู้มันก็ยังไม่ยอมละเว้น รู้ตั้งแต่วันเกิดจนกระทั่งเบอร์โทรศัพท์ที่บ้านของแม่หนูตัวเปี๊ยก ... นัยว่าเด็กอายุเท่านี้ถึงไม่มีโทรศัพท์มือถือ คาเมะขอแค่เบอร์บ้านก็ได้!!...
ส่วนจินก็ยังคงมารับมาส่ง เพื่อให้ภาพการหม้อของคาเมะสะท้อนเข้าตาวูบแล้ววูบเล่า ซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าไอ้เจ้าตัวดีดูท่าจะทำเนียนลืมความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองคนลงอย่างสนิทใจ เพราะนอกจากจะไม่รู้สึกรู้สาว่ากำลังทำอะไรอยู่ต่อหน้าว่าที่สามีแล้ว มันยังเสนอตัวเป็นกุนซือสอนเคล็ดลับการขอเบอร์สาวให้อีกต่างหาก
“อ้าว คาเมะจัง…คุณจินยังไม่มารับอีกเหรอ” ผ่านไปอีกวันสำหรับการเรียนทำอาหาร วันนี้เลิกเรียนเร็ว เพราะยูอิจิจะพายามะพีไปซื้อของ ร่างบางเลยอยู่นั่งเล่นกับคาเมะรอจินมารับไม่ได้ เหลือคาเมะนั่งอยู่คนเดียว เด็กหนุ่มก็ไล่จีบสาวๆในโรงเรียนไปเรื่อยเปื่อย รอจินจนแล้วจนรอดก็ไม่มารับสักที โทร.เข้ามือถือก็ไม่รับสาย จนยามะพีกลับเข้ามาอีกครั้งนั่นล่ะ
…จะกลับเอง มันก็ไม่อยากอ่ะ....ฝนเล่นตกไม่ลืมหูลืมตาซะขนาดนั้น...ใครจะเสี่ยงเอาตัวเองออกไปเปียกให้ต้องโดนแม่บ่นกันเล่า!!....
“ฮะ…ยู…โทร.ตามให้หน่อยสิ โทร.เข้ามือถือหลายรอบแล้ว แต่ไม่ยอมรับสาย…เนี่ย กดจนแบทหมดเลย” คาเมะตอบยามะพีด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าเพราะที่สุด ก่อนจะหันไปอ้อนยูอิจิที่ยืนอยู่ข้างๆ พร้อมโชว์มือถือที่ดับสนิทไปแล้วเรียบร้อยเป็นหลักฐาน
“มันเข้าประชุมรึเปล่า” ยูอิจิย้อนถาม ทำเอาร่างบางถึงกับเบ้ปาก
…เป็นงั้นจริง จะเอาไม้เบสบอลทุบให้หัวแยกเลย คอยดูดิ จะเข้าประชุมก็น่าจะโทร.มาบอกกันสักหน่อย…
“ถ้ายังไง เดี๋ยวคุณยูไปส่งคาเมะจังสิฮะ” ยามะพีหันมาเสนอ เมื่อเห็นว่าภายนอกฝนกำลังตกหนัก
“อะฮ้า!!…ใช่สิ…ยูก็มีรถนี่นะ…ยูไปส่งหน่อยดิ ใจคอจะให้ลูกศิษย์สุดเลิฟคนนี้เดินตากฝนกลับบ้านรึไงจ๊ะ” คาเมะหันมากระแซะยูอิจิอย่างเป็นกันเอง เรียกเสียงหัวเราะสดใสจากยามะพีได้ทันที
“เออๆ…ไอ้ลูกศิษย์บังเกิดเกล้า!!!…แกนี่มันทำบุญมาด้วยอะไรห๊ะ…ใครๆก็ตามใจแกจริงๆ!!” ยูอิจิบ่น
แต่ ’ไอ้ลูกศิษย์บังเกิดเกล้า’ ไม่คิดจะสำนึกกับคำบ่นเป็นตาแก่หัวล้านของคุณครูแม้แต่น้อย มันยักคิ้วหลิ่วตาให้กวนๆเป็นการตอบรับคำพูดของยูอิจิได้อย่างน่าหมั่นไส้
“โทโมะจังไปเร็ว…เดี๋ยวจะเลี้ยงกาแฟบ้านคาเมนาชิ” ทำหน้ากวนประสาทใส่คนตัวโตแล้ว คาเมะก็รีบทำหน้าเป็นเทพบุตรแล้วหันมาชักชวนยามะพีต่อทันที
การปฏิบัติที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทำเอายูอิจิพลั้งมือตบผลั๊วะ!! เข้าที่หัวไอ้คนจอมหม้อไปทีอย่างหมดความอดทน
“โอ๊ย!!! เจ็บ!!!!” คาเมะถึงกับหน้าคะมำ แล้วหันมาส่งสายตาเคืองๆใส่ร่างสูง ยามะพีมองภาพตรงหน้า
แล้วต้องอมยิ้มกับความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ที่ถึงแม้จะตีกันทั้งวัน แต่ก็ดูจะเข้าขากันมากขึ้นเรื่อยๆ
“ไม่ได้หรอก…เราต้องอยู่ทำการบ้าน คุณครูสั่งไว้” คนตาโตตอบพลางเหล่มองยูอิจิ พาดพิงถึงคำว่า คุณครู เมื่อกี้
“โฮย…โทโมะจังไม่ทำ ก็ไม่มีครูที่ไหนเค้ากล้าว่าหรอก..ใช่ม๊ะ…คุณครูยูอิจิ” พูดไม่พูดเปล่า แต่มันยังเนียนคว้ามือนุ่มมากุมหน้าตาเฉย
“คาเมะไปกับคุณยูนั่นล่ะ…เราไม่ไปหรอก ไม่ชอบนั่งรถ”
“ไปเถอะคาเมะ…ยามะพีไม่ไปก็ให้อยู่ที่นี่” ยูอิจิพูดเสียงเรียบหลังจากอึ้งไปนิด ก่อนจะเดินนำออกไปยังด้านหลังโถงซึ่งเป็นที่จอดรถ คาเมะมองตามหลังร่างสูง ก่อนจะหันมาบอกลายามะพี และไม่วายจะก้มลงแนบจูบกับหลังมือนุ่มที่ถือกุมเอาไว้ ยามะพีถึงกับหน้าแดงปลั่ง มองคนตรงหน้าที่กำลังหัวเราะเอิ้กอ้าก แล้วได้แต่ยิ้มเขินๆ
“พรุ่งนี้เจอกันนะฮะ โทโมะจัง” ล่ำลาเรียบร้อยก็รีบวิ่งปรู๊ดตามหลังเจ้าของโรงเรียนออกไป
....ฮื้มมมม....มือหอมเป็นบ้าเลย!!~ เดี๋ยวต้องเอาไปเล่าให้ยูฟังซะหน่อย! โฮะ โฮะ โฮะ ^________________^
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ยู…โกรธโทโมะจังเหรอ” นั่งในรถมาได้ไม่กี่นาที คาเมะก็เริ่มเปิดปากถามประสาคนจอมแส่เรื่องชาวบ้าน
...เมื่อกี้อุตส่าห์โม้ว่ามือโทโมะจังหอมอย่างงั้นอย่างงี้ ปกติแล้วยูอิจิต้องเต้นเป็นเจ้าเข้าสิ แล้วนี่อะไร! นี่อะไร!....แค่ทำเป็นรับคำว่า ‘อือ’ แค่เนี้ย!!....เซ็ง!!!
“เปล่า”
“เปล่าอะไร…เห็นๆอยู่ว่าโกรธแน่ๆ…ทะเลาะกันเรื่องอะไรล่ะ” ยูอิจิหันมามองเจ้าลูกศิษย์จอมกวน รู้ดีว่าลองมันอยากรู้อะไร มันก็ต้องรู้ให้ได้ ....แล้วก็ดันโชคดีเหลือเกิน ที่ไอ้ตัวดีดันอยากจะรู้เรื่องของเขา.... ชายหนุ่มถอนหายใจบาง ก่อนจะยอมเปิดปากบอกความในใจ
“เป็นแก…แกจะยอมปล่อยให้จินไปส่งผู้หญิงอื่นสองต่อสองมั้ย”
“…ไม่ยอม…” คาเมะตอบอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด คนฟังเลิ่กคิ้วสูง หันมามองร่างบางด้วยความสงสัย ...เอ?...หรือไอ้หน้าหม้อมันจะเริ่มคิดได้....
“เรื่องไรจะให้หมอนั่นไปกับสาวสองต่อสอง...เกิดสาวติดใจจินมากกว่าผมก็แย่อ่ะดิ!!....แต่ถ้าเป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดาๆก็อาจจะยอมถอย...แต่ถ้าทั้งสวย ทั้งอึ๋มล่ะก็....บอกได้เลย!!!...หมอนั่นไม่มีทางจีบแม่สาวนั่นติดแน่!!! คนจีบติดน่ะ มันต้องเป็นผม!!!!”
นากามารุ ยูอิจิ ถึงกับถอนหายใจพรืดแล้วกรอกตาไปมา ...ไม่น่าไปถามไอ้จอมกวนนี่เล้ย...เปลืองน้ำลายชะมัด...
“อ๋อ…นึกออกล่ะ…ยูโกรธโทโมะจัง เพราะโทโมะจังไม่หึงใช่ม๊ะ ที่ยูมาส่งผมสองต่อสองอ่ะ…เฮ้ย!!!…ไอ้บ้า!!” พูดไปเรื่อย ก่อนจะรู้สึกตัว พาลให้ใจหายวาบจนต้องรีบโวยวายออกมา
“ไอ้บ้าอะไร” ยูอิจิที่กำลังหมดหวังในชีวิตคู่ของเพื่อนรักหันมาถามเสียงเหนื่อยๆ
“ผมไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย!!!!…โทโมะจังไม่หึงนั่นล่ะถูกแล้ว!!!”
“แต่อีกหน่อย แกก็ต้องเป็นผู้หญิงของไอ้จินมันไม่ใช่รึไง”
“ไม่มีทาง!!!…ก็แค่แต่งกันเฉยๆ ต่างคนต่างอยู่” คาเมะส่ายหน้าพรืด ราวกับว่าเรื่องที่ยูอิจิพูดไม่มีทางเป็นจริง
…โฮย!!!~ เป็นจริงก็ฟ้าผ่าตายล่ะ!!!~ ผู้ชายหน้าตาหล่อมากอย่างเขา!!… กับผู้ชายหน้าตา...เอ่อ...พอถูๆไถๆอย่างจิน....เอ่อ....มา....อ่า...’ดึ๋งดึ้ง’ กัน...อี้~!!~....ไม่!!ไม่!!....อย่าคิดต่อเด็ดขาด!!! นรกทั้งนั้น!!!!...
...ถ้าเป็นเขากับโทโมะจังล่ะค่อยว่าไปอย่าง ถึงรายนั้นจะไม่มีอกสะบึม หรือสะโพกสลาตัน แต่หน้าตาน่ารัก ถือว่าทดแทนกันได้!!!~~....
“แก…ไม่ได้รักจินมันเหรอ” ยูอิจิแย๊บถามหน้าตาย ส่วนคนถูกถามน่ะเหรอ ถึงกับหัวเราะลั่น
“จะรักกันได้ยังไง…พูดเรื่องขำๆ…จะบอกให้นะ ผมเนี่ย หมายมั่นปั้นมือไว้แล้ว ว่าชีวิตนี้จะครองโสด” ชายหนุ่มทำหน้าไม่เชื่อ หันมองคนพูดที่กอดอกยืดตัว ทำเท่ห์
“อย่างแกเนี่ยนะ ครองโสด?… ขี้หม้ออย่างแก…มีหวังฟันผู้หญิงทั้งเมือง”
“ก็ใช่น่ะสิ!! ถ้าผมแต่งงานแล้วจะฟันผู้หญิงทั้งเมืองได้ไงล่ะ…ถ้าเป็นโสดนะ ก็จะคบคนนั้นคนนี้ได้เรื่อยๆใช่มั๊ยล่ะ…อย่าทำเป็นพูดดีไปหน่า ยูเองแต่ก่อนก็เพลย์บอยไม่ใช่รึไง” ร่างบางหันมาหยอก
“เลิกแล้ว”
“ทำไมถึงเลิกอ่ะ”
“ก็เพราะว่า ฉันรักใครสักคนได้แล้วน่ะสิ…นี่คาเมะ…ฉันจะบอกแกให้นะ พอแกรักใครสักคนแล้ว มันจะทำให้แกติดใจจนไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก” ยูอิจิหันมาสอน มองคาเมะตอนนี้แล้วก็พาลคิดถึงชีวิตเก่าๆของตัวเอง ตอนที่ยังเสเพลไปวันๆ …ตอนที่ยัง....ไม่เจอยามะพี....
“วิ้ววววว~…คุณครูนากามารุนี่ พูดจาเน่าเป็นบ้า!!!”
…--.--“ นั่น…ดูมันสินั่น…เขารึอุตส่าห์สอนมัน เพราะเห็นว่ามันเป็นน้อง เป็นนุ่ง…มันดันมาล้อเลียนเขาซะนี่…น่าตบหัวสักทีจริงๆ…
“เอาเถอะ…ไว้แกเจอคนที่แกรักจริงๆ แล้วแกจะนึกถึงคำพูดฉัน…” ยูอิจิเลี้ยวรถเข้าจอดที่หน้าบ้านคาเมะ เห็นรถคุ้นตาจอดอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่นึกสงสัย
“เอ้า!! ถึงแล้วไอ้ลูกศิษย์!!!”
“ขอบคุณคร้าบ~~…กลับไปก็ไปขอโทษโทโมะจังด้วยนะ…ผู้ชายที่ดีน่ะ เขาไม่หาเรื่องคนรักไม่ใช่รึไง…”
“ทำเป็นสอนฉันนะแก” ร่างสูงพูดยิ้มๆ คาเมะขยับเข้ามาโอบไหล่อย่างตีซี้
“นี่…ถ้าอยากให้คนรักหึงอ่ะนะ มันต้องเนียนกว่านี้…เข้าใจเปล่า…เดี๋ยวโปรเฟสเซอร์คาเมนาชิคนนี้จะจัดการให้ โอเคมั้ย…รับรองเลย ว่าโทโมะจังหึงชัวร์…เสร็จแล้ว ผมก็จะยืดอกยอมเป็นที่เช็ดน้ำตาให้โทโมะจังเอง…โอ๊ย!!!” คนอุตส่าห์คิดแผนการถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อถูกยูอิจิตบหัวเข้าไปทีนึง
“ทะลึ่งแล้ว!!! ทะลึ่ง!!! ลงไปเลยไป…ฉันจะกลับไปดูยามะพีอีก”
“คนเค้าหวังดีอ่ะนะ…แทนที่จะขอบใจสักคำ ก็ไม่มี…คนอาร้าย~~” ยูอิจิยิ้มบางๆ ลูบผมเจ้าตัวกวนเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ขอบใจ…” คาเมะหันมายิ้มแต้ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถ วิ่งตากฝนเข้าบ้าน ยูอิจิมองส่งเห็นลูกศิษย์เข้าบ้านได้เรียบร้อย จึงขับรถออกไป
…ทั้งสองคนไม่มีใครรู้เลยสักนิด ว่ารถคุ้นตาที่จอดอยู่ไม่ไกล ไม่ใช่ของใครที่ไหน แต่เป็นรถของ อาคานิชิ จิน ที่นั่งมองพวกเขาสองคนผ่านทางกระจกหลังมาตั้งแต่ต้น…
…คาเมะเอ้ย~~…รู้แล้วว่าแกมันโปรเฟสเซอร์จริงๆ ไอ้เรื่องทำให้คนอื่นหึงเนี่ย…แต่แกจะรู้รึเปล่า ว่าตอนนี้ คนที่แกทำให้หึง ไม่ใช่ยามะพีแต่เป็น ว่าที่สามีของแกต่างหาก -.-“…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-**
~~RRRR~~ อาบน้ำเรียบร้อย เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ร่างบางเดินมาดู เห็นเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นตา เลยต้องช่างใจอยู่ครู่ ก่อนจะตัดสินใจรับ
“โมชิ โมชิ”
“ลงมาเปิดประตูให้หน่อยได้มั้ย” คาเมะถึงกับคิ้วขมวด …ใครวะ…
“อยากเข้า ก็ปีนเอาเดะ” ร่างบางไม่รู้ว่าเป็นใคร เลยทำปากดีใส่แบบกวนๆ…โรคจิตแถวไหนหว่า…ดีเลย กำลังอยากระบายอารมณ์พอดี ^_______^
“คาเมนาชิ…” …เฮ้ย…รู้จักด้วยเร๊อะ!!..
“นั่นใคร” คาเมะถาม
“ว่าที่สามีของเธอ…ต้องให้บอกมั้ย ว่าชื่ออะไร” …ห๊า….จินเหรอ!!!… O.o
“แล้วทำไมนายไม่กลับบ้านนายอ่ะ…มาทำไรบ้านฉัน” ย้อนถามแบบไม่ระวังปาก ทำเอาปลายสายถึงกับเงียบ
“ขอโทษที่มารบกวน” แล้วก็ตัดสายไปเสียดื้อๆ คาเมะมองโทรศัพท์ในมือด้วยความสงสัยปนงง
…เอ?…เมื่อกี้เสียงหมอนั่นเหมือนจะประชดรึเปล่านะ…แต่ว่า ผู้ชายตัวเท่าตึกแบบนั้น ประชดเป็นด้วยเหรอ…นั่นสิ คนอย่างหมอนั่นประชดไม่เป็นหรอก…คงตั้งใจจะขอโทษจริงๆนั่นล่ะ… ยักไหล่ทีนึง ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง
“ช่างเห๊อะ…”…ฮ้าวววว…ง่วงแล้วสิ…ตาก็หนักเป็นบ้าเลย…ฮื้อ…--.—
….คืนนี้ขอฝันเห็น ฮาเร็มสาวๆคัพเอฟทุกคนเลยนะคร้าบบบบบ~....อ่า....หรือว่าจะเอาเป็น สาวๆห้าคนในเอวีเรื่องล่าสุดที่ดูเมื่อคืนก่อนดี ...ทั้ง โยจัง เอริจัง ชินะจัง ฮิโตมิจัง และก็คาโอริจัง...แต่ล่ะคนน่ารักๆทั้งนั้น แถมนมนี่อย่าให้พูดถึง ไซส์ชนิดที่อุดจมูกตายได้ในทันที....
คาเมะนอนนับสาวๆคัพเอฟที่แปะอยู่บนกำแพงห้องนอนตัวเองแทนลูกแกะไปได้ไม่ถึงห้าสิบคน เปลือกตาที่จะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่ ก็ตกลงมาทาบทับสนิท จมสู่ห้วงแห่งการหลับใหล ล่องลอยไปกับความฝันระดับเรทอาร์ ไม่ได้คิดหรอก ว่าปลายสายที่พึ่งตัดสายไปเมื่อกี้ จะมีสภาพจิตใจเป็นยังไง
… ก็ได้แต่หวังว่าจินจะเข้าใจล่ะนะ ว่าคาเมะมันก็เป็นคนอย่างงี้แหล่ะ… =.=
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
…ทำไมไม่กลับบ้าน…อย่างนั้นหรือ…ก็เพราะว่าอยากจะเห็นหน้าเจ้าตัวดีไม่ใช่รึไง…ที่ไม่ไปรับที่โรงเรียน ก็เพราะพึ่งเลิกประชุม โทร.เข้ามือถือคาเมะ ก็ดันปิดเครื่อง พอลองโทร.ไปถามที่ประชาสัมพันธ์ของโรงเรียนดู ก็ปรากฏว่าคาเมะกลับมาแล้ว ก็เลยมาดักรอหน้าบ้าน…แล้วก็ดันมาเจอ…
….ความสนิทสนม…ที่เขาไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า…ว่ามันดูเกินเลยกว่าการเป็นพี่น้อง หรือเป็นครูกับลูกศิษย์…
…แล้วพอโทร.ไปหา ก็กลับถูกตอกกลับมาว่า…ทำไมไม่กลับบ้าน…สุดท้ายแล้ว ก็มีแต่เขาเท่านั้น ที่อยากพบ อยากเจอหน้าอีกฝ่ายงั้นหรือ...
…นั่นสินะ…พวกเราเริ่มต้นจากการเป็นคนที่ถูกบังคับให้แต่งงานกันเท่านั้น…และตอนนี้ เขาสองคนเป็นแบบไหน คบกันมาถึงขั้นไหน เขาก็ไม่รู้…
…คาเมะจะรู้สึกกับเขายังไงนะ จะชอบเขาสักนิดมั้ย…จะรู้สึกดีกับเขามากขึ้นสักหน่อยรึเปล่า…และจะคิดถึงเขาเหมือนที่เขาเป็นอยู่ทุกขณะแบบนี้มั้ย…
…คาเมะจะรู้มั้ย…จะรู้ตัวบ้างหรือยัง…ว่าเขา…ผู้ชายคนนี้น่ะ…มีความรู้สึกบางอย่าง ที่พอกพูนในใจทุกวันๆ ทับถมมากขึ้นเรื่อยๆ…และบางครั้ง ความรู้สึกแบบนั้น ก็ทำเอาแทบบ้า…เหมือนอย่างที่เขาเป็นตอนนี้…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
คาเมะในขณะนั้น ที่นอนแผ่หรากลางเตียง หน้าซุกหมอน มีผ้าห่มพาดกลางตัว ใบหน้าสวยดูมีความสุข สงสัยคงฝันดีอยู่แน่ๆ เอ?...จะฝันถึงจินบ้างมั้ยนะ...
“อ่า…ชินะจัง…ขยับมาอีกสิค้าบ…มานอนตักผมมา…”…คาเมะเอ้ย…นี่ขนาดหลับนะแก…
“หน้าอกนิ่มจังเลยน้า”…--.--“…
…คาเมนาชิ คาซึยะ ฝันดี และไม่ได้ฝันถึง อาคานิชิ จิน แน่นอน…ฮื้อ ~~ =.= ….
TO BE CON
2008.08.27
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา PART 5
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา
JIN X KAME
By : Dezair
PART 5
หลังจากหายหน้าหายตาไปจากโรงเรียนสอนทำอาหารของตระกูลนากามารุ ได้สองสามวัน อาคานิชิ จินก็พา ว่าที่ภรรยาจอมป่วนกลับมาทำน้ำลายหกที่โรงเรียนอีกครั้ง
“ว่าไง…กล้ามาแล้วเหรอ…คาเมนาชิ” วันนี้ นากามารุ ยูอิจิ ออกมายืนต้อนรับเองเลย มือนึงถือตะหลิว มือนึงถือมีดปังตอ บวกกับหน้าตาท่าทางข่มขู่แล้ว ยากูซ่าแถวไหนก็คงเรียกพี่ทั้งนั้น
“เฮ้ย…ไอ้ยู…แกก็ให้อภัยสักครั้ง” จินพยายามเกลี่ยกล่อม ขณะที่มีคาเมะยืนหลบอยู่ข้างหลัง
…ไอ้คอร์สฝึกมารยาทที่ลงไว้คราวนั้น ก็ต้องขอยกเลิกกะทันหัน เพราะฤทธิ์น้ำตาเจ้าตัวดี จินเองก็ชักกลุ้ม....นี่ขนาดยังไม่แต่ง เขายังใจอ่อนง่ายขนาดนี้ แล้วถ้าแต่งกันไปแล้ว จะคุมมันได้ยังไงกันล่ะเนี่ย....
....และเพราะยอมยกเลิกคอร์สฝึกมารยาท จินก็เลยบังคับให้คาเมะต้องกลับมาเรียนทำอาหารอีกครั้งหนึ่ง ไอ้คนหน้าหม้อมันก็อยากกลับมาเรียนอยู่แล้วล่ะ แต่ทำท่ามากให้จินร้องขอเสียหน่อยเท่านั้น....
....จริงๆแล้ว คาเมะมันอยากกลับมาฟาดผู้หญิงน่ารักๆในโรงเรียนทำอาหารจะตาย....
....หมายตาไว้หนึ่งก็ ‘โทโมะจัง’ เนี่ยล่ะ ^_______^... แอบตีท้ายครัวสักหน่อย ไอ้จมูกโตมันไม่มีทางรู้หร๊อก!!!!....
“อภัยน่ะให้ได้…แต่เจ้าหนูนี่ต้องสาบานกับฉันตรงนี้!!!…ว่าจะไม่ยุ่งกับยามะพีของฉัน” ยูอิจิจ้องร่างบางอย่างกินเลือดกินเนื้อ
“ทำไมต้องสาบานด้วย…ผู้ชายน่ะ เวลาเจอคนสวย มันก็ต้องอยากจีบเป็นธรรมดาไม่ใช่รึไง…คนที่ไม่เป็นอย่างงั้น สันนิษฐานได้อย่างเดียว....สงสัยสมรรถภาพทางเพศเสื่อม!!”
…เอาแล้วไง…ไอ้จอมซ่า!!!…จินล่ะอยากจะตีก้นให้ลายนัก!!!…ทำไมคาเมะถึงได้เป็นแบบนี้เนี่ย!! แค่สาบานให้เสร็จๆไปมันก็สิ้นเรื่องแล้วแท้ๆ!!!…. --.--“
“พูดได้ดี!!! พูดได้ดี…ไอ้หนู…แล้วแกรู้มั้ย ว่าไอ้พวกที่ดีแต่หม้อไปวันๆก็มีสิทธิ์เสื่อมสมรรถภาพทางเพศได้เหมือนกัน…อยากลองดูบ้างมั้ยล่ะห๊ะ!!!” ยูอิจิยกมีดปังตอในมือขู่ แต่จ้างให้คาเมะก็ไม่กลัว ก็นะ…เขายืนอยู่ข้างหลังจินนี่นา…จะกลัวทำไมเล่า!!!...
…ว่าแล้วก็…แบร่!!!…ใส่ยูอิจิไปที…เรียกได้ว่ากวนประสาทสุดๆ จนจินเองก็ชักจะมองหน้าเพื่อนสนิทไม่ติด…
“อ้าว…คาเมะจัง” เสียงสวรรค์ที่จินเรียกร้องมานาน ดังขึ้น ทำเอายูอิจิที่ทำหน้าโหดมาตั้งแต่แรก เก็บมีดปังตอแทบไม่ทัน เปลี่ยนใบหน้าเป็นแบบคุณชายผู้อ่อนโยนสำหรับยามะพีทันที
“โทโมะจัง!!!…”ร่างบางร้องทักทายด้วยสีหน้าดี๊ด๊าสุดขีด ก่อนจะวิ่งปรู๊ดจากด้านหลังจินไปจับไม้จับมือร่างบางหน้าหวานทันที
“ผมคิดถึงโทโมะจังทุกวันเลยครับ…อยากกลับมาเรียนเร็วๆ จะได้มาเรียนกับโทโมะจังอีก” นอกจากจะพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยด ดวงตาเรียวเล็กยังหยาดเยิ้มไปด้วยประกายปิ๊งปั๊งสุดๆ แถมท้ายด้วยการเอามือนุ่มๆมาแนบแก้ม แล้วส่งสายตาเหนือกว่าไปให้ คนที่แสดงตัวเป็นเจ้าของนักหนา
ยูอิจิขบกรามแน่น....ฮึ๋ย!!!! ไอ้เจ้าเด็กขี้หม้อ!!!!!!.... บังอาจจับมือยามะพีของฉัน!!!!!!...
“แล้วคาเมะจังไปไหนมาล่ะฮะ…ผมถามคุณยู คุณยูก็บอกว่าไม่รู้” คราวนี้คาเมะเหล่มองยูอิจิด้วยสายตาเคืองๆ
…หนอย!!!…มาบอกว่าไม่รู้….ก็ตัวเองไม่ใช่รึไงล่ะวะ!!! ที่สั่งให้จินอย่าพาเขามาเรียนน่ะ!!! เพราะกลัวจะมาจีบโทโมะจังผู้น่ารักคนนี้…ไอ้โคอาล่าหวงใบยูคาลิปตัส!!!…
“ก็…แค่ก! แค่ก!…ไม่สบายนิดหน่อยน่ะฮะ…แต่ว่า…หายแล้วนะฮะ ถึงจะมึนหัวนิดหน่อยก็ตาม...” โป้ปดสดๆ ตรงหน้าจินและยูอิจิเนี่ยแหล่ะ แถมทำหน้าเบลอๆ คล้ายจะเป็นไข้ บวกกับเสียงไอที่แสนจะคล้ายของจริง
“เอ๋…ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะฝากบอกคุณยูนี่ฮะ…ผมกับคุณยูจะได้ไปเยี่ยม”
“โอ้ย…อย่าเลยครับ…ผมกลัวโทโมะจังจะติดไข้ผมไปน่ะสิ…แต่ไม่รู้ทำไมเป็นไข้คราวนี้ถึงหายเร็ว สงสัยเพราะผมคิดถึงโทโมะจังแน่ๆเลย อยากกลับมาเรียนกับโทโมะจังเร็วๆ ก็เลยหายง่าย....ดีจังเลยนะฮะ” คนถูกจีบซึ่งๆหน้าถึงกับเขิน ยิ้มเอียงอายให้กับสายตากรุ้มกริ่มที่ยูอิจิล่ะอยากจะควักไอ้ลูกกะตาหยาดเยิ้มของคาเมะออกมาบี้เล่นซะจริง!!!....
“แล้วเดินไหวรึเปล่าฮะ…” ยามะพีคนซื่อแถมกำลังเขินหนัก ไม่ได้รู้เลยว่า ไอ้ท่าทางเหมือนจะปวดหัว ร่างกายปวกเปียกที่คาเมะทำอยู่เนี่ย…มันมาจากสายเลือดนักแสดงล้วนๆ!!…ผู้ท้าชิงออสก้าร์คนใหม่ของวงการเนี่ยล่ะ!!!…
“ยามะพีไม่ต้องไปยุ่งกับมัน” ยูอิจิดึงคนรักออกมาจากเจ้าคนขี้แต๊ะอั๋งทันที ทำตาดุจ้องมองว่าที่ภรรยาของเพื่อนด้วยความไม่ชอบใจ
“แต่คาเมะจังเค้า…”
“ถ้ามันเดินไม่ไหว เดี๋ยว ’ผัว’ มันก็อุ้มขึ้นไปเองแหล่ะ!!…อ้อ…ยามะพียังไม่รู้ล่ะสิ…’คาเมะจัง’ เนี่ยนะ…เค้าเป็น ….” ไม่ทันที่ยูอิจิจะได้แจกแจงรายละเอียดความเป็นจริงให้กระจ่างต่อหน้าประชาชีสาวๆ สวยๆ ที่ขวักไขว่กันอยู่ในห้องโถงของโรงเรียน คาเมะก็กระโจนพรวดไปปิดปากทันควัน
“ผมสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับแฟนคุณอีก!!!…” กระซิบกระซาบตกลงทำสัญญาสงบศึกแบบปัจจุบันทันด่วน …เรื่องอะไรจะให้ไอ้หมอนี่โพทะนาความสัมพันธ์ของเขากับจินให้สาวๆแถวนี้รับรู้กันเล่า!!!....อนาคตคาเมะก็ดับวูบน่ะเซะ!!!!....
“ตลอดชีวิต…” ยูอิจิเติมท้าย ร่างบางมีสีหน้าลำบากใจ แต่พอสอดสายตามองไปรอบๆ ที่มีแต่ผู้หญิงตรงสเป็คเขาทั้งนั้น ก็เลยต้องตัดใจ
…เอาวะ!!!…ยามะพีคนเดียว…แลกกับผู้หญิงทั้งโรงเรียนก็คุ้มล่ะ!!!…
“โอเค…ผมจะไม่ยุ่งกับโทโมะจังอีก....ต....ต....ตลอดชีวิต” ยูอิจิยิ้มอย่างผู้มีชัย ส่วนคาเมะนั้นหน้าบูดอย่างเห็นได้ชัด
....ฮึ๋ย!! ฝากไว้ก่อนเหอะ!!! ไอ้จมูกโต!!! เผลอเมื่อไหร่นะ!! จะแอบจับก้นยามะพี!!!!!...
“อะไรเหรอฮะ…คาเมะจังเป็นอะไรเหรอฮะ” ยามะพีที่ยังไม่รู้เรื่องใดๆ หันมาถามอย่างอยากรู้
“ก็…” ร่างสูงเหลือบมองคาเมะ เห็นเจ้าเด็กจอมกวนนี่พยายามทำหน้าแทบเป็นแทบตาย คล้ายจะขอร้อง อ้อนวอน กึ่งๆบังคับ
“ก็…อ๊ะ…จริงสิ…ยามะพีครับ เมื่อกี้เอาขนมใส่เตาอบไว้ไม่ใช่เหรอ” เลี่ยงไปได้อย่างปลอดภัย เมื่อร่างบางผิวน้ำผึ้งคล้ายจะนึกได้ตามที่คนรักพูด รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องเรียน เพื่อดูแลขนมอบของตัวเอง
…คาเมะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก…เงยหน้ามองยูอิจิ ที่ยืนจ้องเขาอยู่
“ฉันทำตามสัญญาแล้วนะ คาเมนาชิ…นายก็อย่าลืมคำพูดซะล่ะ” ทิ้งท้ายไว้แบบนั้นด้วยหน้าตาของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ก่อนจะเดินตามคนรักกลับเข้าไปในห้องเรียน คาเมะได้แต่จิ๊จ๊ะไล่หลัง
…ท่าทางมีลับลมคมใน และรู้กันเพียงสองคนระหว่างคาเมะและยูอิจิ ทำให้จิน ผู้ซึ่งกลายเป็นบุคคลที่สังคมลืมไปชั่วขณะ ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก…
…มีเรื่องอะไรที่ต้องตกลงกันสองคนนะ…แล้วเขาล่ะ…เขาเป็นว่าที่สามีไม่ใช่เหรอ…เขาต่างหากที่สมควรรู้มากกว่าไอ้ยูน่ะ…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ผ่านไปได้สัปดาห์กว่าๆแล้วสำหรับการเรียนทำอาหารของคาเมะ และวันนี้ก็เป็นวันดีที่คาเมะจะอวดฝีมืออันพัฒนาของตัวเองให้จินได้เห็น เมื่อจินมาหาเขาที่บ้าน และไม่มีใครอยู่เลย
“นายนั่งเฉยๆไปเหอะหน่า เดี๋ยวฉันทำให้นายกินเอง” คาเมะเชื่อว่าตัวเองมีฝีมือพอ ที่จะลองทำตามที่ยูอิจิสอนมา แบบไม่มีเทรนเนอร์อยู่ข้างๆ สั่งร่างสูงเสร็จสรรพ ก็รีบวิ่งเข้าห้องครัว คว้าผ้ากันเปื้อนสีขาวลายกระต่ายของมารดามาใช้ เดินไปเปิดตู้เย็น หยิบไข่ออกมาสี่ฟอง
…แน่น๊อนนนนน…จะทำอะไรซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่ ’ข้าวห่อไข่’ เมนูพื้นบ้านม๊าก มาก น่ะ ^_____^…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
จินที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกของบ้านคาเมนาชิ รู้สึกไม่สบายใจเลย เขาชะเง้อมองเข้าไปในห้องครัวด้วยความเป็นห่วง
…ก็จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง…ในเมื่อว่า…
“โครม!!!”…นั่น…มาอีกแล้วเสียงแบบนี้…
“ปัง!!!”…นี่ด้วย…เสียงนี่อีก…เขาได้ยินมันดังอย่างงี้มาสามรอบแล้วนะ!!!…
“โอ๊ย!!!”…เฮ้ย!!!…เสียงคาเมะนี่หว่า!!!…
จินไม่อาจนั่งทนต่อไปได้มากกว่านี้ รีบวิ่งเข้าไปในห้องครัว เห็นคาเมะกระโดดเหย็งๆอยู่หน้าเตา บนพื้นข้างกาย มีทั้งเขียง ทั้งกระทะ ทั้งถ้วยชาม ตกเรี่ยราย เลอะเทอะไปหมด
“จิน!!! ทำไงดีอ่ะ!!! โอ๊ย!!” หันมามองร่างสูง ก่อนจะขอความช่วยเหลือ ขณะที่น้ำมันกระเด็นใส่ไม่หยุด จินวิ่งเข้าไปดึงคาเมะออกห่างจากกระทะที่น้ำมันกำลังเดือดปุดๆ
…ร่างสูงปิดแก๊สได้เรียบร้อย ก่อนจะหันมามองคนที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังเขา แล้วมองไปที่น้ำมันในกระทะอีกที…
“เธอ…จะทอดปลาเหรอ” จินถาม…ก็…เทน้ำมันซะเอ่อขนาดนั้น… ไม่ทอดปลา ก็คงทอดหมูล่ะมั้ง… แต่ว่าที่ภรรยาคนสวยกลับส่ายหน้า
“เปล่า...ทอดไข่” ตอบเสียงอ่อย …ว่าแต่…ทำไมจินถึงถามล่ะ ว่า ’จะทอดปลาเหรอ’ …
…ยังไม่รู้ตัวอีกนะคาเมะ ว่านายทำอะไรผิดไว้….ฮื้อ… --“--
“ทอดไข่!!!…ไอ้ยูมันสอนเธอมายังไงเนี่ย!!! ทอดไข่บ้านไหน ใส่น้ำมันอย่างกับจะทำซุปแบบนี้!!!” จินโวยลั่น แต่พอเห็นหน้าเจี๋ยมเจี้ยมของร่างบาง ก็ได้แต่ถอนหายใจ
“ขอโทษละกัน” คาเมะพูดเซ็งๆ…อุตส่าห์ว่าจะโชว์สักหน่อย…แต่ดูสิ สุดท้ายกลายเป็นว่ามาถูกด่า รู้งี้ไม่ทำให้ก็ดีหรอก!!! แล้วดูดิเนี่ย…เลอะไปหมดทั้งครัวเลย มีหวังแม่กลับมาเห็นก็ถูกด่าอีก!!!…
คาเมะก้มลงเก็บข้าวของที่ตกกระจายเต็มพื้น จินมองท่าทางเงอะงะทำอะไรงุ่มง่ามของว่าที่ภรรยา แล้วได้แต่ถอนหายใจอีกที ก่อนจะก้มลงช่วยเก็บ
“ทีหลังน่ะนะ…ถ้าทำไม่ได้ก็บอก จะได้เข้ามาช่วย อวดเก่งแล้วเป็นยังไงหึ!” น้ำเสียงจินไม่ได้ดุตามเนื้อหาเลย แต่เต็มไปด้วยความเอ็นดู
“ก็…ก็ยูบอกว่าฉันทำเก่งขึ้น…ก็เลย…” ร่างสูงชะงักกึก กับคำพูดของคนร่างบาง …ยู… งั้นเหรอ
“เดี๋ยวนี้…สนิทกับยูอิจิแล้วเหรอ” คาเมะเงยหน้ามองคนถาม ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วพยักหน้ารับ
“อื้ม!!…ก็นะ…ถึงจะหวงโทโมะจังไปหน่อย แต่ว่าก็ใจดีนั่นแหล่ะ…เมื่อวานอุตส่าห์อยู่สอนฉันถึงสี่ทุ่มครึ่งแหน่ะ เกือบจะไม่ยอมเลิกด้วย ถ้าฉันไม่บอกว่าโทโมะจังง่วงจนตาจะปิดแล้วนั่นล่ะนะ…” เด็กหนุ่มเล่าถึงคุณครูที่ตอนแรกตีกันจนโรงเรียนแทบแตก แต่ตอนนี้กลายเป็นว่ามาซี้กันแล้ว
…ก็…ยูน่ะ!!! บอกความลับเรื่องว่าที่สามีเขามาน่ะสิ!!!…บอกว่า จิน…ไม่ชอบกินต้นหอมมากที่สุด!!!….แล้วอย่างงี้ จะไม่สนิทกับยูอิจิได้ยังไงล่า ^___________^…
…และ…พวกคุณๆก็คงเดาได้ใช่มั๊ยล่ะ!!! ที่ตอนแรก คาเมนาชิ คาซึยะ คนนี้ใจดีเป็นพิเศษ จะทำอาหารกลางวันเลี้ยงอีตาว่าที่สามีคนนี้ ก็เพราะว่าจะแอบใส่ต้นหอมลงไปด้วยอ่ะเด๊ะ!!!…แต่ก็นะ…คนมันจะทำบาปไม่ขึ้น ก็ทำไม่ขึ้นจริงๆ…--.--“…
…ท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใส ตอนที่พูดถึงเพื่อนรักของเขานั้น มันกดลึกเข้าไปในอกจน จินหายใจแทบไม่ออก ร่างสูงหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ลุกจากพื้นไปจัดการกับน้ำมันในกระทะ การเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คาเมะอดสงสัยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป
…ก็…แม่จะกลับมาตอนบ่ายโมง!!! นี่เที่ยงครึ่งแล้ว!!! เกิดว่าห้องครัวยังไม่เรียบร้อยในสภาพเดิมล่ะก็ … คาเมนาชิ คาซึยะ คนนี้มีหวังคอหลุดจากบ่า แหงมๆ T^T…
TO BE CON
JIN X KAME
By : Dezair
PART 5
หลังจากหายหน้าหายตาไปจากโรงเรียนสอนทำอาหารของตระกูลนากามารุ ได้สองสามวัน อาคานิชิ จินก็พา ว่าที่ภรรยาจอมป่วนกลับมาทำน้ำลายหกที่โรงเรียนอีกครั้ง
“ว่าไง…กล้ามาแล้วเหรอ…คาเมนาชิ” วันนี้ นากามารุ ยูอิจิ ออกมายืนต้อนรับเองเลย มือนึงถือตะหลิว มือนึงถือมีดปังตอ บวกกับหน้าตาท่าทางข่มขู่แล้ว ยากูซ่าแถวไหนก็คงเรียกพี่ทั้งนั้น
“เฮ้ย…ไอ้ยู…แกก็ให้อภัยสักครั้ง” จินพยายามเกลี่ยกล่อม ขณะที่มีคาเมะยืนหลบอยู่ข้างหลัง
…ไอ้คอร์สฝึกมารยาทที่ลงไว้คราวนั้น ก็ต้องขอยกเลิกกะทันหัน เพราะฤทธิ์น้ำตาเจ้าตัวดี จินเองก็ชักกลุ้ม....นี่ขนาดยังไม่แต่ง เขายังใจอ่อนง่ายขนาดนี้ แล้วถ้าแต่งกันไปแล้ว จะคุมมันได้ยังไงกันล่ะเนี่ย....
....และเพราะยอมยกเลิกคอร์สฝึกมารยาท จินก็เลยบังคับให้คาเมะต้องกลับมาเรียนทำอาหารอีกครั้งหนึ่ง ไอ้คนหน้าหม้อมันก็อยากกลับมาเรียนอยู่แล้วล่ะ แต่ทำท่ามากให้จินร้องขอเสียหน่อยเท่านั้น....
....จริงๆแล้ว คาเมะมันอยากกลับมาฟาดผู้หญิงน่ารักๆในโรงเรียนทำอาหารจะตาย....
....หมายตาไว้หนึ่งก็ ‘โทโมะจัง’ เนี่ยล่ะ ^_______^... แอบตีท้ายครัวสักหน่อย ไอ้จมูกโตมันไม่มีทางรู้หร๊อก!!!!....
“อภัยน่ะให้ได้…แต่เจ้าหนูนี่ต้องสาบานกับฉันตรงนี้!!!…ว่าจะไม่ยุ่งกับยามะพีของฉัน” ยูอิจิจ้องร่างบางอย่างกินเลือดกินเนื้อ
“ทำไมต้องสาบานด้วย…ผู้ชายน่ะ เวลาเจอคนสวย มันก็ต้องอยากจีบเป็นธรรมดาไม่ใช่รึไง…คนที่ไม่เป็นอย่างงั้น สันนิษฐานได้อย่างเดียว....สงสัยสมรรถภาพทางเพศเสื่อม!!”
…เอาแล้วไง…ไอ้จอมซ่า!!!…จินล่ะอยากจะตีก้นให้ลายนัก!!!…ทำไมคาเมะถึงได้เป็นแบบนี้เนี่ย!! แค่สาบานให้เสร็จๆไปมันก็สิ้นเรื่องแล้วแท้ๆ!!!…. --.--“
“พูดได้ดี!!! พูดได้ดี…ไอ้หนู…แล้วแกรู้มั้ย ว่าไอ้พวกที่ดีแต่หม้อไปวันๆก็มีสิทธิ์เสื่อมสมรรถภาพทางเพศได้เหมือนกัน…อยากลองดูบ้างมั้ยล่ะห๊ะ!!!” ยูอิจิยกมีดปังตอในมือขู่ แต่จ้างให้คาเมะก็ไม่กลัว ก็นะ…เขายืนอยู่ข้างหลังจินนี่นา…จะกลัวทำไมเล่า!!!...
…ว่าแล้วก็…แบร่!!!…ใส่ยูอิจิไปที…เรียกได้ว่ากวนประสาทสุดๆ จนจินเองก็ชักจะมองหน้าเพื่อนสนิทไม่ติด…
“อ้าว…คาเมะจัง” เสียงสวรรค์ที่จินเรียกร้องมานาน ดังขึ้น ทำเอายูอิจิที่ทำหน้าโหดมาตั้งแต่แรก เก็บมีดปังตอแทบไม่ทัน เปลี่ยนใบหน้าเป็นแบบคุณชายผู้อ่อนโยนสำหรับยามะพีทันที
“โทโมะจัง!!!…”ร่างบางร้องทักทายด้วยสีหน้าดี๊ด๊าสุดขีด ก่อนจะวิ่งปรู๊ดจากด้านหลังจินไปจับไม้จับมือร่างบางหน้าหวานทันที
“ผมคิดถึงโทโมะจังทุกวันเลยครับ…อยากกลับมาเรียนเร็วๆ จะได้มาเรียนกับโทโมะจังอีก” นอกจากจะพูดด้วยน้ำเสียงหวานหยด ดวงตาเรียวเล็กยังหยาดเยิ้มไปด้วยประกายปิ๊งปั๊งสุดๆ แถมท้ายด้วยการเอามือนุ่มๆมาแนบแก้ม แล้วส่งสายตาเหนือกว่าไปให้ คนที่แสดงตัวเป็นเจ้าของนักหนา
ยูอิจิขบกรามแน่น....ฮึ๋ย!!!! ไอ้เจ้าเด็กขี้หม้อ!!!!!!.... บังอาจจับมือยามะพีของฉัน!!!!!!...
“แล้วคาเมะจังไปไหนมาล่ะฮะ…ผมถามคุณยู คุณยูก็บอกว่าไม่รู้” คราวนี้คาเมะเหล่มองยูอิจิด้วยสายตาเคืองๆ
…หนอย!!!…มาบอกว่าไม่รู้….ก็ตัวเองไม่ใช่รึไงล่ะวะ!!! ที่สั่งให้จินอย่าพาเขามาเรียนน่ะ!!! เพราะกลัวจะมาจีบโทโมะจังผู้น่ารักคนนี้…ไอ้โคอาล่าหวงใบยูคาลิปตัส!!!…
“ก็…แค่ก! แค่ก!…ไม่สบายนิดหน่อยน่ะฮะ…แต่ว่า…หายแล้วนะฮะ ถึงจะมึนหัวนิดหน่อยก็ตาม...” โป้ปดสดๆ ตรงหน้าจินและยูอิจิเนี่ยแหล่ะ แถมทำหน้าเบลอๆ คล้ายจะเป็นไข้ บวกกับเสียงไอที่แสนจะคล้ายของจริง
“เอ๋…ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะฝากบอกคุณยูนี่ฮะ…ผมกับคุณยูจะได้ไปเยี่ยม”
“โอ้ย…อย่าเลยครับ…ผมกลัวโทโมะจังจะติดไข้ผมไปน่ะสิ…แต่ไม่รู้ทำไมเป็นไข้คราวนี้ถึงหายเร็ว สงสัยเพราะผมคิดถึงโทโมะจังแน่ๆเลย อยากกลับมาเรียนกับโทโมะจังเร็วๆ ก็เลยหายง่าย....ดีจังเลยนะฮะ” คนถูกจีบซึ่งๆหน้าถึงกับเขิน ยิ้มเอียงอายให้กับสายตากรุ้มกริ่มที่ยูอิจิล่ะอยากจะควักไอ้ลูกกะตาหยาดเยิ้มของคาเมะออกมาบี้เล่นซะจริง!!!....
“แล้วเดินไหวรึเปล่าฮะ…” ยามะพีคนซื่อแถมกำลังเขินหนัก ไม่ได้รู้เลยว่า ไอ้ท่าทางเหมือนจะปวดหัว ร่างกายปวกเปียกที่คาเมะทำอยู่เนี่ย…มันมาจากสายเลือดนักแสดงล้วนๆ!!…ผู้ท้าชิงออสก้าร์คนใหม่ของวงการเนี่ยล่ะ!!!…
“ยามะพีไม่ต้องไปยุ่งกับมัน” ยูอิจิดึงคนรักออกมาจากเจ้าคนขี้แต๊ะอั๋งทันที ทำตาดุจ้องมองว่าที่ภรรยาของเพื่อนด้วยความไม่ชอบใจ
“แต่คาเมะจังเค้า…”
“ถ้ามันเดินไม่ไหว เดี๋ยว ’ผัว’ มันก็อุ้มขึ้นไปเองแหล่ะ!!…อ้อ…ยามะพียังไม่รู้ล่ะสิ…’คาเมะจัง’ เนี่ยนะ…เค้าเป็น ….” ไม่ทันที่ยูอิจิจะได้แจกแจงรายละเอียดความเป็นจริงให้กระจ่างต่อหน้าประชาชีสาวๆ สวยๆ ที่ขวักไขว่กันอยู่ในห้องโถงของโรงเรียน คาเมะก็กระโจนพรวดไปปิดปากทันควัน
“ผมสัญญาว่าจะไม่ยุ่งกับแฟนคุณอีก!!!…” กระซิบกระซาบตกลงทำสัญญาสงบศึกแบบปัจจุบันทันด่วน …เรื่องอะไรจะให้ไอ้หมอนี่โพทะนาความสัมพันธ์ของเขากับจินให้สาวๆแถวนี้รับรู้กันเล่า!!!....อนาคตคาเมะก็ดับวูบน่ะเซะ!!!!....
“ตลอดชีวิต…” ยูอิจิเติมท้าย ร่างบางมีสีหน้าลำบากใจ แต่พอสอดสายตามองไปรอบๆ ที่มีแต่ผู้หญิงตรงสเป็คเขาทั้งนั้น ก็เลยต้องตัดใจ
…เอาวะ!!!…ยามะพีคนเดียว…แลกกับผู้หญิงทั้งโรงเรียนก็คุ้มล่ะ!!!…
“โอเค…ผมจะไม่ยุ่งกับโทโมะจังอีก....ต....ต....ตลอดชีวิต” ยูอิจิยิ้มอย่างผู้มีชัย ส่วนคาเมะนั้นหน้าบูดอย่างเห็นได้ชัด
....ฮึ๋ย!! ฝากไว้ก่อนเหอะ!!! ไอ้จมูกโต!!! เผลอเมื่อไหร่นะ!! จะแอบจับก้นยามะพี!!!!!...
“อะไรเหรอฮะ…คาเมะจังเป็นอะไรเหรอฮะ” ยามะพีที่ยังไม่รู้เรื่องใดๆ หันมาถามอย่างอยากรู้
“ก็…” ร่างสูงเหลือบมองคาเมะ เห็นเจ้าเด็กจอมกวนนี่พยายามทำหน้าแทบเป็นแทบตาย คล้ายจะขอร้อง อ้อนวอน กึ่งๆบังคับ
“ก็…อ๊ะ…จริงสิ…ยามะพีครับ เมื่อกี้เอาขนมใส่เตาอบไว้ไม่ใช่เหรอ” เลี่ยงไปได้อย่างปลอดภัย เมื่อร่างบางผิวน้ำผึ้งคล้ายจะนึกได้ตามที่คนรักพูด รีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องเรียน เพื่อดูแลขนมอบของตัวเอง
…คาเมะถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก…เงยหน้ามองยูอิจิ ที่ยืนจ้องเขาอยู่
“ฉันทำตามสัญญาแล้วนะ คาเมนาชิ…นายก็อย่าลืมคำพูดซะล่ะ” ทิ้งท้ายไว้แบบนั้นด้วยหน้าตาของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า ก่อนจะเดินตามคนรักกลับเข้าไปในห้องเรียน คาเมะได้แต่จิ๊จ๊ะไล่หลัง
…ท่าทางมีลับลมคมใน และรู้กันเพียงสองคนระหว่างคาเมะและยูอิจิ ทำให้จิน ผู้ซึ่งกลายเป็นบุคคลที่สังคมลืมไปชั่วขณะ ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก…
…มีเรื่องอะไรที่ต้องตกลงกันสองคนนะ…แล้วเขาล่ะ…เขาเป็นว่าที่สามีไม่ใช่เหรอ…เขาต่างหากที่สมควรรู้มากกว่าไอ้ยูน่ะ…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
ผ่านไปได้สัปดาห์กว่าๆแล้วสำหรับการเรียนทำอาหารของคาเมะ และวันนี้ก็เป็นวันดีที่คาเมะจะอวดฝีมืออันพัฒนาของตัวเองให้จินได้เห็น เมื่อจินมาหาเขาที่บ้าน และไม่มีใครอยู่เลย
“นายนั่งเฉยๆไปเหอะหน่า เดี๋ยวฉันทำให้นายกินเอง” คาเมะเชื่อว่าตัวเองมีฝีมือพอ ที่จะลองทำตามที่ยูอิจิสอนมา แบบไม่มีเทรนเนอร์อยู่ข้างๆ สั่งร่างสูงเสร็จสรรพ ก็รีบวิ่งเข้าห้องครัว คว้าผ้ากันเปื้อนสีขาวลายกระต่ายของมารดามาใช้ เดินไปเปิดตู้เย็น หยิบไข่ออกมาสี่ฟอง
…แน่น๊อนนนนน…จะทำอะไรซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่ ’ข้าวห่อไข่’ เมนูพื้นบ้านม๊าก มาก น่ะ ^_____^…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
จินที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกของบ้านคาเมนาชิ รู้สึกไม่สบายใจเลย เขาชะเง้อมองเข้าไปในห้องครัวด้วยความเป็นห่วง
…ก็จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง…ในเมื่อว่า…
“โครม!!!”…นั่น…มาอีกแล้วเสียงแบบนี้…
“ปัง!!!”…นี่ด้วย…เสียงนี่อีก…เขาได้ยินมันดังอย่างงี้มาสามรอบแล้วนะ!!!…
“โอ๊ย!!!”…เฮ้ย!!!…เสียงคาเมะนี่หว่า!!!…
จินไม่อาจนั่งทนต่อไปได้มากกว่านี้ รีบวิ่งเข้าไปในห้องครัว เห็นคาเมะกระโดดเหย็งๆอยู่หน้าเตา บนพื้นข้างกาย มีทั้งเขียง ทั้งกระทะ ทั้งถ้วยชาม ตกเรี่ยราย เลอะเทอะไปหมด
“จิน!!! ทำไงดีอ่ะ!!! โอ๊ย!!” หันมามองร่างสูง ก่อนจะขอความช่วยเหลือ ขณะที่น้ำมันกระเด็นใส่ไม่หยุด จินวิ่งเข้าไปดึงคาเมะออกห่างจากกระทะที่น้ำมันกำลังเดือดปุดๆ
…ร่างสูงปิดแก๊สได้เรียบร้อย ก่อนจะหันมามองคนที่ยืนหลบอยู่ข้างหลังเขา แล้วมองไปที่น้ำมันในกระทะอีกที…
“เธอ…จะทอดปลาเหรอ” จินถาม…ก็…เทน้ำมันซะเอ่อขนาดนั้น… ไม่ทอดปลา ก็คงทอดหมูล่ะมั้ง… แต่ว่าที่ภรรยาคนสวยกลับส่ายหน้า
“เปล่า...ทอดไข่” ตอบเสียงอ่อย …ว่าแต่…ทำไมจินถึงถามล่ะ ว่า ’จะทอดปลาเหรอ’ …
…ยังไม่รู้ตัวอีกนะคาเมะ ว่านายทำอะไรผิดไว้….ฮื้อ… --“--
“ทอดไข่!!!…ไอ้ยูมันสอนเธอมายังไงเนี่ย!!! ทอดไข่บ้านไหน ใส่น้ำมันอย่างกับจะทำซุปแบบนี้!!!” จินโวยลั่น แต่พอเห็นหน้าเจี๋ยมเจี้ยมของร่างบาง ก็ได้แต่ถอนหายใจ
“ขอโทษละกัน” คาเมะพูดเซ็งๆ…อุตส่าห์ว่าจะโชว์สักหน่อย…แต่ดูสิ สุดท้ายกลายเป็นว่ามาถูกด่า รู้งี้ไม่ทำให้ก็ดีหรอก!!! แล้วดูดิเนี่ย…เลอะไปหมดทั้งครัวเลย มีหวังแม่กลับมาเห็นก็ถูกด่าอีก!!!…
คาเมะก้มลงเก็บข้าวของที่ตกกระจายเต็มพื้น จินมองท่าทางเงอะงะทำอะไรงุ่มง่ามของว่าที่ภรรยา แล้วได้แต่ถอนหายใจอีกที ก่อนจะก้มลงช่วยเก็บ
“ทีหลังน่ะนะ…ถ้าทำไม่ได้ก็บอก จะได้เข้ามาช่วย อวดเก่งแล้วเป็นยังไงหึ!” น้ำเสียงจินไม่ได้ดุตามเนื้อหาเลย แต่เต็มไปด้วยความเอ็นดู
“ก็…ก็ยูบอกว่าฉันทำเก่งขึ้น…ก็เลย…” ร่างสูงชะงักกึก กับคำพูดของคนร่างบาง …ยู… งั้นเหรอ
“เดี๋ยวนี้…สนิทกับยูอิจิแล้วเหรอ” คาเมะเงยหน้ามองคนถาม ก่อนจะยิ้มกว้างแล้วพยักหน้ารับ
“อื้ม!!…ก็นะ…ถึงจะหวงโทโมะจังไปหน่อย แต่ว่าก็ใจดีนั่นแหล่ะ…เมื่อวานอุตส่าห์อยู่สอนฉันถึงสี่ทุ่มครึ่งแหน่ะ เกือบจะไม่ยอมเลิกด้วย ถ้าฉันไม่บอกว่าโทโมะจังง่วงจนตาจะปิดแล้วนั่นล่ะนะ…” เด็กหนุ่มเล่าถึงคุณครูที่ตอนแรกตีกันจนโรงเรียนแทบแตก แต่ตอนนี้กลายเป็นว่ามาซี้กันแล้ว
…ก็…ยูน่ะ!!! บอกความลับเรื่องว่าที่สามีเขามาน่ะสิ!!!…บอกว่า จิน…ไม่ชอบกินต้นหอมมากที่สุด!!!….แล้วอย่างงี้ จะไม่สนิทกับยูอิจิได้ยังไงล่า ^___________^…
…และ…พวกคุณๆก็คงเดาได้ใช่มั๊ยล่ะ!!! ที่ตอนแรก คาเมนาชิ คาซึยะ คนนี้ใจดีเป็นพิเศษ จะทำอาหารกลางวันเลี้ยงอีตาว่าที่สามีคนนี้ ก็เพราะว่าจะแอบใส่ต้นหอมลงไปด้วยอ่ะเด๊ะ!!!…แต่ก็นะ…คนมันจะทำบาปไม่ขึ้น ก็ทำไม่ขึ้นจริงๆ…--.--“…
…ท่าทางยิ้มแย้มแจ่มใส ตอนที่พูดถึงเพื่อนรักของเขานั้น มันกดลึกเข้าไปในอกจน จินหายใจแทบไม่ออก ร่างสูงหยุดคำพูดไว้แค่นั้น ลุกจากพื้นไปจัดการกับน้ำมันในกระทะ การเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด ทำให้คาเมะอดสงสัยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป
…ก็…แม่จะกลับมาตอนบ่ายโมง!!! นี่เที่ยงครึ่งแล้ว!!! เกิดว่าห้องครัวยังไม่เรียบร้อยในสภาพเดิมล่ะก็ … คาเมนาชิ คาซึยะ คนนี้มีหวังคอหลุดจากบ่า แหงมๆ T^T…
TO BE CON
2008.08.27
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา PART 4
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา
JIN X KAME
By : Dezair
PART 4
“ตายแล้ว!!!! ท่านหญิงเล็ก!!!! ดิฉันบอกว่าไม่ให้ลุกพรวดแบบนั้นไงคะ!!!ถูกตัดสิบคะแนนค่ะ!!!!” คาเมะพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย เมื่อหญิงวัยปลายในชุดกิโมโนดุพร้อมใบหน้าถมึงทึง พอจบประโยคของหล่อนปุ๊บ หญิงอีกคนที่มุมห้องก็เขียนขยุกขยิกลงในแฟ้มเล่มหนาทันที
“ผมเป็นผู้ชายนะป้า!!!!” คาเมะที่ไม่เคยมีเรื่องกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต ร้องลั่นด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งปุ! บนเสื่อทาทามิ
....ความจริงแล้ว ป้าแกก็สวยดีล่ะ หน้าเนียนเด้งถึงจะไม่ใสเหมือนสาวน้อยสิบหกสิบเจ็ด แต่ก็สวยแบบผู้ใหญ่ ....แน่นอน ว่าคาเมะจะไม่ปล่อยให้ยัยป้านี่ได้สุขีบนคานทองเลย ถ้าหากว่าหล่อนไม่ดุชิบเป๋งแบบนี้น่ะ!!!!..... =.=
“เอาอีกแล้ว ท่านหญิงเล็ก!!! ดิฉันก็บอกเป็นรอบที่สามแล้วว่าอย่านั่งเร็วๆแบบนั้น ตัดอีกห้าคะแนน!!!...กรุณาอย่าจ้องดิฉันแบบนั้นค่ะ!....สายตาของผู้ดี ต้องไม่ใช่สายตาหาเรื่องชวนตีแบบที่ท่านหญิงเล็กกำลังกระทำอยู่....ตัดอีกสิบคะแนน!!!!” นั่น…เอาอีก ถูกตัดคะแนนอีกแล้ว…คาเมะชักเซ็งกับกฎระเบียบมากมายในการมีชีวิตอยู่อย่างผู้ดี
…ก็จะเพราะใครล่ะ!!!!!....ใคร!!!.... ใครกันที่มันบ้าพาเขามาสมัครคอร์สแบบนี้!!!!…มันเพราะใคร!!!!…คิดแล้วก็เคือง เลยต้องตวัดสายตาไปมองที่ร่างสูงซึ่งนั่งเงียบอยู่อีกมุมของห้อง จิบชาร้อนและขนมแบบญี่ปุ่นด้วยท่าทางที่ไม่ยีระเขาแม้แต่น้อย!!!!
“ผมก็บอกเป็นรอบที่สิบแล้วเหมือนกัน!!! ว่าไม่ต้องมาเรียกผมว่าท่านหยง ท่านหญิงอะไรนั่น!!! ผมเป็นผู้ชาย!!!”
“ท่านหญิงเล็ก!!!…ดิฉันบอกท่านเมื่อครู่นี้เอง ว่ามารยาทในการพูดจาคือห้ามเอะอะโวยวายหรือตะคอกตวาดอย่างที่ท่านหญิงกำลังกระทำอยู่…ตัดอีกสิบห้าคะแนน!!!!”
….อ้ากกกกกก!!!!! คาเมะล่ะอยากจะบ้าให้มันรู้แล้วรู้รอด!!!! เวรกรรมอะไรของเขากันวะ!!!!… ยิ่งคำพูดของพี่สาวพนักงานคนสวยที่กรอกใส่หูเขาก่อนเข้าห้องเมื่อกี้ วิ่งวนไปวนมาในหัว คาเมะก็ยิ่งอยากจะหาหน้าผาที่ไหนก็ แล้วกระโดดตกหน้าผาตายไปซะ!!!!....
.....’ในกรณีที่ภายในหนึ่งวันถูกตัดเกินสองร้อยคะแนน จะต้องเรียนเสริมในช่วงค่ำด้วยค่ะ’…. ไอ้ตอนนั้นก็ฟังมั่ง ไม่ฟังมั่ง เพราะมัวแต่สนอกสนใจอยู่กับคอเสื้อลึกที่เห็นร่องอกรำไรของแม่สาวเจ้าคนพูด...โฮย~~ อย่าให้สาธยาย ประเมิณด้วยสายตา คาเมะฟันธงได้เลยว่าพี่สาวคนนั้นน่ะ ไม่ต่ำกว่าคัพดี!!! เยิ้มเข้าไปสิ ตอนนั้นน่ะ คาดหวังไว้สารพัดว่าในห้องจะต้องเจอสาวๆอกอิ่มๆให้เจริญหูเจริญตา มาคอยบริการเอาอกเอาใจ
….ไม่น่าเลย!!! น่าจะนึกได้ตั้งแต่แรก ว่าไอ้บ้าว่าที่ ‘ผัว’ เขาน่ะ มันจะไปรู้จักสถานที่อัศจรรย์แบบที่เขาชอบได้ยังไง!!!....
....แล้วดูซิเนี่ย!!!! ดูซิ!!!!!!....
….วันนี้วันเดียว แค่ไม่กี่นาทีที่เข้ามานั่งอยู่เนี่ย ถูกตัดคะแนนจะถึงห้าร้อยอยู่แล้วนะ!!!! …. ม่ายยยยยยยอ้าวววววววววว!!!!…ไม่เรียนเสริมตอนค่ำ!!!!!...แค่สิบนาทีตอนนี้ก็จะบ้าอยู่แล้ว!!!!!!!!!!!
“ดิฉันคิดว่า ท่านหญิงอาจจะต้องการสงบจิตใจสักพัก ดิฉันให้เวลาท่านหญิงสิบนาที กรุณาเก็บอารมณ์ให้เข้าที่เข้าทางเสีย ดิฉันไม่อยากให้ท่านหญิงต้องเรียนเสริมตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนที่นี่” ผู้ฝึกสอนมารยาทกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะค่อยๆย่างเท้าออกจากห้อง โดยไม่ลืมที่จะโค้งอย่างอ่อนช้อยให้แก่จินก่อนด้วย
เมื่อเหลือกันแค่สองคนในห้องที่เงียบเชียบ คาเมะก็เริ่มมองร่างสูงอีกครั้งอย่างเอาเรื่อง
“มองฉันอย่างนั้น ต้องการอะไรเพิ่มเหรอ....คอร์สฝึกจัดดอกไม้อีกสักคอร์สมั้ย” จินถามเสียงเรียบเช่นเคย ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ท่าทางไม่สนใจในความยากลำบากของคาเมะเลย ทำให้ร่างบางฉุดอารมณ์ตัวเองให้อยู่กับร่องกับรอยต่อไปไม่ไหว
“นายถามฉัน!!! ว่าฉันต้องการอะไรงั้นเหรอ!!!! นายตาบอดรึไงห๊ะ!!! อาคานิชิ!!!…แค่นี้ฉันก็…”
“จิน…” คาเมะยังพูดไม่จบดี ร่างสูงก็แทรกขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จนเด็กหนุ่มชะงัก
“อะไรนะ”
“ฉันบอกว่าฉันชื่อจิน…จะเรียกพี่จิน หรือผัวจินก็ได้....รู้สึกฉันจะบอกเธอเรื่องนี้แล้ว ตั้งแต่อยู่ในรถ” ตอบคำถามคาเมะพร้อมยักไหล่ให้อีกที
“ไอ้บ้า!!!! นายมันประสาทสิ้นดี!!!ไม่ทงไม่ทำมันแล้ว!!!” ร่างบอบบางของว่าที่เจ้าสาวเตะโครมเข้าที่เบาะรองนั่งของตัวเองจนปลิวไปกระแทกฝาผนัง แล้วร่วงลงลงนอนแอ่งแม้งกับพื้น หวังจะให้จินลุกขึ้นมาโวยวายบ้าง แต่เปล่าเลย ร่างสูงยังนั่งเงียบไม่พูดไม่จาใดๆ ยังมัวแต่ห่วงจิบน้ำชาและทานขนมญี่ปุ่นต้นตำรับต่อไป คาเมะหายใจแรงโมโหจนหน้าแดงก่ำ
…ได้!!! ไอ้คุณผัว!!! ลองดีกับคาเมนาชิ คาซึยะคนนี้ใช่มั้ย!!!!…
คาเมะเดินไปหยิบเบาะรองนั่งที่ตัวเองพึ่งเตะไปเมื่อกี้ ก่อนจะเดินถือมาหาจินที่ยังคงไม่มีทีท่าใดๆ ร่างบางเหยียดยิ้ม ก่อนจะฟาดผั๊วะ! ใส่ร่างสูงใหญ่แบบไม่ยั้งแรง ...เมื่อมีการฟาดครั้งแรก ครั้งที่สอง ครั้งที่สามก็ตามมาชนิดอุตลุต...
“โอ้ย!โอ้ย! คาเมะ ทำอะไรเนี่ย!!” เบาะรองนั่งในมือเล็กตีใส่ศีรษะชายหนุ่มแบบไม่ยั้งแรง แม้เบาะจะนิ่มแค่ไหนแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายเจ็บได้ไม่น้อยเหมือนกัน
“ไอ้บ้า!!! ไอ้บ้า!!ทำไมฉันต้องมาแต่งกับผู้ชายแบบนายด้วยห๊ะ!!! ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายสักหน่อย!!! ฉันชอบผู้หญิงอกโตๆ!! นมเด้งดึ๋งดั๋งต่างหากเล่า!!!~ นายทำให้ฉันต้องมาทำอะไรบ้าแบบนี้ได้ไงห๊ะ!!!~ ทุเรศน์ที่สุด !!! ไม่ได้อยากมีผัวสักหน่อย!!!” มือก็เอาเบาะทุบ ปากก็อาละวาดโหวกเหวกด้วยความอัดอั้น ขณะที่จินเริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง ยึดข้อมือเล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะกระชากร่างของว่าที่ภรรยาลงมานั่งทับตัก
“ใจเย็นๆสิคาเมะ” ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่น เพราะแม้กระทั่งเขากอดรัดร่างเล็กนี้ไว้ แต่อีกฝ่ายก็ยังดิ้นรนขัดขืนไม่เลิก เบาะหลุดจากมือไปแล้ว คราวนี้เป็นกำปั้นของเจ้าตัวแทนที่ทุบลงบนอกกว้าง พร้อมกับจิกทึ้ง
“ไม่เอาแล้ว!!! ไม่แต่งแล้ว!!! ไม่แต่งกับผู้ชาย !!! ฉันจะแต่งกับผู้หญิง!! ฮือ~~~…ฉันชอบผู้หญิง!!”
“...จะนาโอะจังที่ลงปก ‘ ผู้หญิงของผม ’ เล่มล่าสุดก็ได้....ฮึก....หรือถ้า....ถ้า...ถ้าเป็นริสะที่ถ่ายเอวีเรื่อง ‘คืนนี้กับไพร่ที่รัก’ จะด...ดี...ฮึก....ดีมากๆ...แล้ว....ฮึก....แล้วถ้าเลือกได้....ฮือ....เลือกได้....ขอเป็นซายูริจัง....ฮึก....โปสเตอร์นู้ดอันล่าสุดสวยมากเลย.....ฮือ~!!!! อยากแต่งกับผู้หญิงงงงงงงงงงง!!!!....” จินชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงครางสะอื้นปนโหวกเหวกของคนในอ้อมแขน พอก้มลงมองก็ถึงได้รู้ว่าเจ้าเด็กปากกล้ามาบัดนี้บ่อน้ำตาแตกไปแล้วเรียบร้อย
….เอ่อ...แต่ถึงจะบ่อน้ำตาแตก...ก็ยังคิดถึงผู้หญิงไซส์อึ่มๆทั้งนั้น.... =.=
“ไม่เรียนด้วย!!!....ฮือ....คอร์สบ้าบอทำอาหาร ฝึกมารยาทอะไรเนี่ย!!!! ...ฮือ.....จะกลับบ้านนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!!!!” จากที่ครางสะอื้นและโหวกเหวกก็กลายเป็นแหกปากร้องแบบไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว คาเมะรู้แค่ว่าตัวเองตอนนี้สุดจะทนกับสิ่งที่เจอมามากพอ
…ร่างบางเกิดในครอบครัวที่เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐี ถึงแม้จะเป็นลูกคนกลาง แต่พ่อแม่พี่น้องก็ตามโอ๋เอาใจไม่เคยห่างเพราะหน้าตาเหมือนเด็กผู้หญิง ( แม้เจ้าตัวจะเถียงหัวชนฝา ว่าตัวเอง....หล่อ...มากๆ...ก็ตาม ) ในบรรดาพี่น้องผู้ชายล้วนสี่คน การที่มีเขาออกมาหน้าตาเหมือนผู้หญิงจึงเรียกได้ว่าเป็นศูนย์กลางของทุกคนทันที
…ดังนั้น พอถูกบังคับทำนั่นทำนี่มากๆเข้า เจ้าตัวดีเลยทนไม่ไหว แสดงอาการเอาแต่ใจตัวเองเป็นเด็กสามขวบออกมาโดยไม่สนใจว่าจินจะเก็บเอาเรื่องนี้ไปขำขันภายหลังเลยแม้แต่น้อย
จินก็ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก มองน้ำตาใสๆที่ไหลพรากๆของร่างเล็กแล้วใจหาย ทำอะไรไม่เป็นเสียดื้อๆ
…ต้องทำยังไงล่ะ!!! ร้องไห้แบบนี้น่ะ เขาต้องปลอบด้วยวิธีแบบไหนกัน!!!…
ร่างสูงเงอะๆงะๆโน้มศีรษะของคาเมะลงซบไหล่ แล้วลูบเรือนผมนิ่มเบาๆ มืออีกข้างลูบแผ่นหลังเล็กอย่างอ่อนโยน
“ไม่ร้อง…โอ๋…” ผู้ชายวัยจะยี่สิบห้าอยู่รอมร่อกระซิบริมหูร่างในอ้อมแขน ก่อนจะจูบเบาๆที่ใบหูซึ่งถูกปกปิดด้วยปรอยผมนุ่ม การกระทำที่อ่อนโยนทำให้แรงดิ้นรนขัดขืนค่อยๆจางหาย มีแค่การสะอื้นฮักๆเท่านั้น
“อยากกลับ เดี๋ยวจะพากลับ…นะ…ไม่ร้องนะ” เสียงนุ่มทุ้มดังอยู่ข้างหู ร่างเล็กๆพยักศีรษะนิดๆทั้งๆที่หน้ายังซุกอยู่กับบ่ากว้าง พอเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ การรับรู้ถึงสิ่งที่กระทำลงไปแล้วก็เริ่มกลับมา คาเมะรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ ทั้งๆที่ยังไม่ยอมเงยหน้าออกจากบ่าเลยแม้แต่น้อย
…อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!!! O.o ไอ้คาเมะ!!!! แกนะแก!!!! ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!!!!! แกไปร้องไห้เป็นท่อประปาแตกต่อหน้าไอ้หมอนี่ได้ยังง้ายยยยยยย!!!! มันไม่เก็บไปล้อตอนหลังแย่เหรอ ห๊ะ!!!!!!!…
จินดันร่างเล็กออก หวังจะช่วยเช็ดน้ำตาให้ แต่เจ้าตัวดีกลับก้มหน้างุดไม่ยอมท่าเดียว แถมด้วยการยกสองมือปิดหน้าอีกต่างหาก ชายหนุ่มเลยต้องใช้มือรวบสองข้อมือเล็กๆนั่นออก แล้วใช้มืออีกข้างเชยคางแหลมของอีกฝ่ายให้เงยมองเขา ค่อยๆเช็ดน้ำตาออกให้อย่างเบามือ
….เฮ้อ…ไม่เคยใจแข็งกับเด็กนี่ได้สักที…ทั้งๆที่อุตส่าห์เตรียมการรับมือมาอย่างดี หวังจะกำราบเจ้าเด็กคนนี้ให้เลิกพยศและพร้อมจะเป็นภรรยาที่ดีของเขาในอนาคต ทว่า…พอมาเห็นน้ำตาใสๆเข้าเท่านั้น ใจก็อ่อนยวบยาบไม่มีชิ้นดี…
…นี่ยังเหลือคอร์สพัฒนาความรู้สำหรับเข้าสังคมชั้นสูง และ คอร์สฝึกการรับประทานอาหารตะวันตก ที่ยังไม่ได้พาเจ้าตัวดีไปเรียน
….ไม่นับอีกสาม - สี่คอร์สที่เขาหาข้อมูลไว้แล้ว และจะไปสมัครให้ว่าที่ภรรยาในเร็ววัน -.-“…..
“นายบอกว่าจะพากลับบ้าน” ร่างบางรีบทวงถาม แต่ก็ยังไม่ยอมสบตาคมของอีกฝ่ายอยู่ดี จินเงียบ ไม่ยอมตอบ มองใบหน้าหวานที่ยังชื้นน้ำตาเสียเพลิน
“อย่ามาเงียบนะ คิดจะเบี้ยวรึไง!” คาเมะแหววออกมา แม้ปลายเสียงจะติดสั่นเครือนิดๆก็ตาม
“ไม่ได้เบี้ยว แต่เธอนั่งทับฉันอยู่แบบนี้ แล้วฉันจะลุกได้ยังไง” จินพูดยิ้มๆ เจ้าตัวดีเวลาอายก็น่ารักไม่หยอกนั่นล่ะ แต่อย่าให้เปิดปากพูดเชียว…เป็นต้องหาเรื่องกันทุกครั้งไป
ร่างเล็กก้มลงมองเบื้องล่างของตน สะโพกทับอยู่กลางหว่างขาของชายหนุ่มว่าที่สามีพอดิบพอดี แนบชิดกันเสียทุกส่วน พอคิดแบบนั้นใบหน้าสวยก็ร้อนวูบแดงก่ำ คาเมะรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที
“กะ…ก็…ก็ลุกแล้ว…ลุกสิ” เพราะทั้งอายทั้งกระดากใจ คำพูดเลยติดอ่างไม่ค่อยเป็นประโยค ซ้ำร้ายยังไม่ยอมมองหน้าจินเสียอีก
“ช่วยดึงหน่อยได้มั้ย” น้ำเสียงของจินเต็มไปด้วยแววล้อเลียนนิดๆอารมณ์ดีหน่อยๆ เรียกความหมั่นไส้อย่างไร้สาเหตุให้กับร่างบางขึ้นมาทันควัน
“หนักก้นรึไง” ย้อนเสียงขุ่น ใบหน้างุ้มงอ ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยอยากกลับนะ คาเมะ” จินถามเชิงขู่ ทำให้อีกฝ่ายได้แต่จิ๊จ๊ะในลำคอ บ่นงึมงำนิดหน่อยอะไรอ้วนๆเนี่ยล่ะ แล้วจึงยอมยื่นมือมาช่วยดึงแขนข้างหนึ่งของคนที่นั่งอยู่
ทว่า…ไม่ทันที่คาเมะจะออกแรงดึง มือเล็กที่ดึงมือใหญ่อยู่ก็ถูกกระชากแรงๆ เป็นเหตุให้คนไม่ทันตั้งตัวถึงกับล้มใส่ร่างสูงที่นั่งอยู่จนจินหงายหลังลงนอนราบกับพื้น ทำให้คนที่ล้มทับลงมา กลายเป็นนอนทับอีกฝ่ายไปโดยปริยาย
…แก้มนวลใส อยู่ใกล้ปลายจมูกโด่งแค่นิดเดียว จนได้กลิ่นเนื้อหอมละมุน ร่างสูงผงกศีรษะขึ้นหอมแก้มนุ่มนั้น สูดกลิ่นแป้งเด็กที่มีบางเบา ก่อนจะไล้เรื่อยลงมายังปลายคางแหลม แล้ววกขึ้นประกบริมฝีปากหนาร้อน กับกลีบปากบาง…
…คาเมะหลับตาปี๋กับสัมผัสร้อนๆที่ไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ก็ไม่ดิ้นรนขัดขืน ยอมให้ชายหนุ่มล่วงล้ำด้วยปลายลิ้นเข้าสู่โพรงปากร้อนชุ่มชื้น…
…ลิ้นหนา ไล้ไปตามร่องฟันกราม ก่อนจะเกี่ยวกวัดลิ้นเล็กที่หลบซ่อนอยู่ภายใน มอบรสจูบดูดดื่มให้แก่เด็กขี้แยว่าที่ภรรยา
…ร่างบางไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงยอมให้จินรุกมากขนาดนี้ รู้แค่ว่า จูบ ที่เขาได้รับจากอีกฝ่าย มันทั้งร้อน ทั้งอ่อนหวาน และอึดอัดจนแทบระเบิด ร่างกายชาไปแทบทุกส่วน กระดิกไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วเสียด้วยซ้ำ จวบจนจูบที่ทั้งร้อนแรงและอ่อนหวานสิ้นสุดลง เมื่อจินยอมปล่อยริมฝีปากบางให้เป็นอิสระ…
“ขอโทษ…” เสียงทุ้มดังข้างหูคนที่ยังหอบฮัก เมื่ออากาศจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่ปอด คาเมะเงยหน้ามองคนพูดด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าจินยังยิ้ม เขาจูบหน้าผากมนเบาๆ
“ขอโทษ…ที่ก่อนจะจูบ ไม่ได้ขออนุญาต” เพียงเท่านั้น คนที่สติลางเลือน ก็ถึงกับเบิกตาโพลง เมื่อรู้ว่าตนเองทำอะไรลงไป ร่างบางรีบลุกพรวด ใบหน้าหวานที่ดีแต่หม้อผู้หญิงไปวันๆ ถึงกับแดงก่ำ
“…ผ...ผ...ผม…ผม…ผม…ที่รถ” พูดจาตะกุกตะกัก แล้วรีบวิ่งออกจากห้องทันที จินลุกจากพื้นมองตามหลังเด็กหนุ่มออกไป ยิ้มกับตัวเองออกมาบางๆ ยกนิ้วหัวแม่มือแตะที่ริมฝีปากซึ่งยังชื้นๆ
…เอาหน่า…ถึงจะกระโดกกระเดก ขี้หม้อ กระล่อน ไปสักหน่อย แต่ว่า…ก็จูบหวานใช้ได้ล่ะนะ…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
รถยนต์เชื้อสายยุโรปจอดสนิทที่หน้าบ้านคาเมนาชิ และไม่ต้องรอให้จินไล่ลงจากรถ ร่างบางก็กระโจนพรวดเดียว หายวับเข้าบ้านทันที แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจินยังบอกลาทันล่ะนะ
“พรุ่งนี้เจอกัน” เขาตะโกนไล่หลังไปแบบนั้น ร่างบางหยุดเดิน ยกมือคล้ายจะโบกลา แต่ก็ไม่ยอมหันมาอยู่ดี แต่แค่นั้น จินก็รู้สึกสุขใจอย่างประหลาดแล้ว
ร่างสูงขับรถกลับมาบ้าน เดินขึ้นห้องอย่างอารมณ์ดี นอนเล่นบนเตียง คิดถึงช่วงเวลาสั้นๆของวันนี้ที่เขาใช้ร่วมกับว่าที่ภรรยา และ…คิดถึงจูบนั่น…
…ว่าแต่ว่า…คาเมะจะ…รู้สึกยังไงกับจูบนั่นกันนะ… ^___^…
--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
คาเมะในขณะเดียวกัน หลังจากไม่ยอมตอบรับมารดาที่ถามว่า ...ทำไมกลับเร็ว... ก็วิ่งทั่กๆขึ้นมาบนห้อง แล้วกระโดดขึ้นเตียงทันที พร้อมกับซุกหน้าลงบนหมอนลายหน้าอกอันมโหฬารของนางแบบนู้ดชื่อดัง
...หมอนใบโปรดที่เจ้าตัวเชื่อนักหนาว่า เป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเองสงบใจได้ภายในสามวินาที...
“แงงงงงงงงงงงงงง T^T….~~ มินาโกะจัง!!!…ช่วยล้างจูบไอ้บ้านั่นทีสิ!!!…” ร่างบางโวยวายเสียงดังแปดหลอด ถูหน้าและปากลงบนหมอน เหมือนว่ามันจะช่วยลบสัมผัสร้อนๆที่หลงเหลือนั่นได้
“ทำไมมินาโกะจังไม่ช่วยผมล่ะฮะ!!!…ผมไปขอให้ฮิคาริซังช่วยก็ได้….โฮ!!!! Y.Y ฮิคาริซัง!!!” จะเช็ดจะถูเท่าไหร่ มันก็ยังรู้สึกอยู่ดี
...ไอ้เจ้าความรู้สึกหยุ่นๆ อุ่นๆ ที่แนบลงมาบนปากเขา....แหวะ!!!!!!!~....แค่คิดก็อยากจะอ้วก!!!!!!!!...
คาเมะเลยหันไปคว้าผ้าห่มลายเรือนร่างอวบขาวของนางแบบเพนส์เฮ้าส์คนล่าสุดขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง แล้วร้องลั่นอย่างสติแตก
….เอาเข้าไป…เอาเข้าไป…เฮ้อ…สงสาร อาคานิชิ จินซังขึ้นมานิดๆซะแล้วสิ… m(_”_)m…
TO BE CON
JIN X KAME
By : Dezair
PART 4
“ตายแล้ว!!!! ท่านหญิงเล็ก!!!! ดิฉันบอกว่าไม่ให้ลุกพรวดแบบนั้นไงคะ!!!ถูกตัดสิบคะแนนค่ะ!!!!” คาเมะพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย เมื่อหญิงวัยปลายในชุดกิโมโนดุพร้อมใบหน้าถมึงทึง พอจบประโยคของหล่อนปุ๊บ หญิงอีกคนที่มุมห้องก็เขียนขยุกขยิกลงในแฟ้มเล่มหนาทันที
“ผมเป็นผู้ชายนะป้า!!!!” คาเมะที่ไม่เคยมีเรื่องกับผู้หญิงคนไหนมาก่อนเลยในชีวิต ร้องลั่นด้วยความเบื่อหน่าย ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งปุ! บนเสื่อทาทามิ
....ความจริงแล้ว ป้าแกก็สวยดีล่ะ หน้าเนียนเด้งถึงจะไม่ใสเหมือนสาวน้อยสิบหกสิบเจ็ด แต่ก็สวยแบบผู้ใหญ่ ....แน่นอน ว่าคาเมะจะไม่ปล่อยให้ยัยป้านี่ได้สุขีบนคานทองเลย ถ้าหากว่าหล่อนไม่ดุชิบเป๋งแบบนี้น่ะ!!!!..... =.=
“เอาอีกแล้ว ท่านหญิงเล็ก!!! ดิฉันก็บอกเป็นรอบที่สามแล้วว่าอย่านั่งเร็วๆแบบนั้น ตัดอีกห้าคะแนน!!!...กรุณาอย่าจ้องดิฉันแบบนั้นค่ะ!....สายตาของผู้ดี ต้องไม่ใช่สายตาหาเรื่องชวนตีแบบที่ท่านหญิงเล็กกำลังกระทำอยู่....ตัดอีกสิบคะแนน!!!!” นั่น…เอาอีก ถูกตัดคะแนนอีกแล้ว…คาเมะชักเซ็งกับกฎระเบียบมากมายในการมีชีวิตอยู่อย่างผู้ดี
…ก็จะเพราะใครล่ะ!!!!!....ใคร!!!.... ใครกันที่มันบ้าพาเขามาสมัครคอร์สแบบนี้!!!!…มันเพราะใคร!!!!…คิดแล้วก็เคือง เลยต้องตวัดสายตาไปมองที่ร่างสูงซึ่งนั่งเงียบอยู่อีกมุมของห้อง จิบชาร้อนและขนมแบบญี่ปุ่นด้วยท่าทางที่ไม่ยีระเขาแม้แต่น้อย!!!!
“ผมก็บอกเป็นรอบที่สิบแล้วเหมือนกัน!!! ว่าไม่ต้องมาเรียกผมว่าท่านหยง ท่านหญิงอะไรนั่น!!! ผมเป็นผู้ชาย!!!”
“ท่านหญิงเล็ก!!!…ดิฉันบอกท่านเมื่อครู่นี้เอง ว่ามารยาทในการพูดจาคือห้ามเอะอะโวยวายหรือตะคอกตวาดอย่างที่ท่านหญิงกำลังกระทำอยู่…ตัดอีกสิบห้าคะแนน!!!!”
….อ้ากกกกกก!!!!! คาเมะล่ะอยากจะบ้าให้มันรู้แล้วรู้รอด!!!! เวรกรรมอะไรของเขากันวะ!!!!… ยิ่งคำพูดของพี่สาวพนักงานคนสวยที่กรอกใส่หูเขาก่อนเข้าห้องเมื่อกี้ วิ่งวนไปวนมาในหัว คาเมะก็ยิ่งอยากจะหาหน้าผาที่ไหนก็ แล้วกระโดดตกหน้าผาตายไปซะ!!!!....
.....’ในกรณีที่ภายในหนึ่งวันถูกตัดเกินสองร้อยคะแนน จะต้องเรียนเสริมในช่วงค่ำด้วยค่ะ’…. ไอ้ตอนนั้นก็ฟังมั่ง ไม่ฟังมั่ง เพราะมัวแต่สนอกสนใจอยู่กับคอเสื้อลึกที่เห็นร่องอกรำไรของแม่สาวเจ้าคนพูด...โฮย~~ อย่าให้สาธยาย ประเมิณด้วยสายตา คาเมะฟันธงได้เลยว่าพี่สาวคนนั้นน่ะ ไม่ต่ำกว่าคัพดี!!! เยิ้มเข้าไปสิ ตอนนั้นน่ะ คาดหวังไว้สารพัดว่าในห้องจะต้องเจอสาวๆอกอิ่มๆให้เจริญหูเจริญตา มาคอยบริการเอาอกเอาใจ
….ไม่น่าเลย!!! น่าจะนึกได้ตั้งแต่แรก ว่าไอ้บ้าว่าที่ ‘ผัว’ เขาน่ะ มันจะไปรู้จักสถานที่อัศจรรย์แบบที่เขาชอบได้ยังไง!!!....
....แล้วดูซิเนี่ย!!!! ดูซิ!!!!!!....
….วันนี้วันเดียว แค่ไม่กี่นาทีที่เข้ามานั่งอยู่เนี่ย ถูกตัดคะแนนจะถึงห้าร้อยอยู่แล้วนะ!!!! …. ม่ายยยยยยยอ้าวววววววววว!!!!…ไม่เรียนเสริมตอนค่ำ!!!!!...แค่สิบนาทีตอนนี้ก็จะบ้าอยู่แล้ว!!!!!!!!!!!
“ดิฉันคิดว่า ท่านหญิงอาจจะต้องการสงบจิตใจสักพัก ดิฉันให้เวลาท่านหญิงสิบนาที กรุณาเก็บอารมณ์ให้เข้าที่เข้าทางเสีย ดิฉันไม่อยากให้ท่านหญิงต้องเรียนเสริมตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียนที่นี่” ผู้ฝึกสอนมารยาทกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะค่อยๆย่างเท้าออกจากห้อง โดยไม่ลืมที่จะโค้งอย่างอ่อนช้อยให้แก่จินก่อนด้วย
เมื่อเหลือกันแค่สองคนในห้องที่เงียบเชียบ คาเมะก็เริ่มมองร่างสูงอีกครั้งอย่างเอาเรื่อง
“มองฉันอย่างนั้น ต้องการอะไรเพิ่มเหรอ....คอร์สฝึกจัดดอกไม้อีกสักคอร์สมั้ย” จินถามเสียงเรียบเช่นเคย ยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ท่าทางไม่สนใจในความยากลำบากของคาเมะเลย ทำให้ร่างบางฉุดอารมณ์ตัวเองให้อยู่กับร่องกับรอยต่อไปไม่ไหว
“นายถามฉัน!!! ว่าฉันต้องการอะไรงั้นเหรอ!!!! นายตาบอดรึไงห๊ะ!!! อาคานิชิ!!!…แค่นี้ฉันก็…”
“จิน…” คาเมะยังพูดไม่จบดี ร่างสูงก็แทรกขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย จนเด็กหนุ่มชะงัก
“อะไรนะ”
“ฉันบอกว่าฉันชื่อจิน…จะเรียกพี่จิน หรือผัวจินก็ได้....รู้สึกฉันจะบอกเธอเรื่องนี้แล้ว ตั้งแต่อยู่ในรถ” ตอบคำถามคาเมะพร้อมยักไหล่ให้อีกที
“ไอ้บ้า!!!! นายมันประสาทสิ้นดี!!!ไม่ทงไม่ทำมันแล้ว!!!” ร่างบอบบางของว่าที่เจ้าสาวเตะโครมเข้าที่เบาะรองนั่งของตัวเองจนปลิวไปกระแทกฝาผนัง แล้วร่วงลงลงนอนแอ่งแม้งกับพื้น หวังจะให้จินลุกขึ้นมาโวยวายบ้าง แต่เปล่าเลย ร่างสูงยังนั่งเงียบไม่พูดไม่จาใดๆ ยังมัวแต่ห่วงจิบน้ำชาและทานขนมญี่ปุ่นต้นตำรับต่อไป คาเมะหายใจแรงโมโหจนหน้าแดงก่ำ
…ได้!!! ไอ้คุณผัว!!! ลองดีกับคาเมนาชิ คาซึยะคนนี้ใช่มั้ย!!!!…
คาเมะเดินไปหยิบเบาะรองนั่งที่ตัวเองพึ่งเตะไปเมื่อกี้ ก่อนจะเดินถือมาหาจินที่ยังคงไม่มีทีท่าใดๆ ร่างบางเหยียดยิ้ม ก่อนจะฟาดผั๊วะ! ใส่ร่างสูงใหญ่แบบไม่ยั้งแรง ...เมื่อมีการฟาดครั้งแรก ครั้งที่สอง ครั้งที่สามก็ตามมาชนิดอุตลุต...
“โอ้ย!โอ้ย! คาเมะ ทำอะไรเนี่ย!!” เบาะรองนั่งในมือเล็กตีใส่ศีรษะชายหนุ่มแบบไม่ยั้งแรง แม้เบาะจะนิ่มแค่ไหนแต่ก็ทำให้อีกฝ่ายเจ็บได้ไม่น้อยเหมือนกัน
“ไอ้บ้า!!! ไอ้บ้า!!ทำไมฉันต้องมาแต่งกับผู้ชายแบบนายด้วยห๊ะ!!! ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายสักหน่อย!!! ฉันชอบผู้หญิงอกโตๆ!! นมเด้งดึ๋งดั๋งต่างหากเล่า!!!~ นายทำให้ฉันต้องมาทำอะไรบ้าแบบนี้ได้ไงห๊ะ!!!~ ทุเรศน์ที่สุด !!! ไม่ได้อยากมีผัวสักหน่อย!!!” มือก็เอาเบาะทุบ ปากก็อาละวาดโหวกเหวกด้วยความอัดอั้น ขณะที่จินเริ่มโมโหขึ้นมาบ้าง ยึดข้อมือเล็กเอาไว้แน่น ก่อนจะกระชากร่างของว่าที่ภรรยาลงมานั่งทับตัก
“ใจเย็นๆสิคาเมะ” ร่างสูงขมวดคิ้วมุ่น เพราะแม้กระทั่งเขากอดรัดร่างเล็กนี้ไว้ แต่อีกฝ่ายก็ยังดิ้นรนขัดขืนไม่เลิก เบาะหลุดจากมือไปแล้ว คราวนี้เป็นกำปั้นของเจ้าตัวแทนที่ทุบลงบนอกกว้าง พร้อมกับจิกทึ้ง
“ไม่เอาแล้ว!!! ไม่แต่งแล้ว!!! ไม่แต่งกับผู้ชาย !!! ฉันจะแต่งกับผู้หญิง!! ฮือ~~~…ฉันชอบผู้หญิง!!”
“...จะนาโอะจังที่ลงปก ‘ ผู้หญิงของผม ’ เล่มล่าสุดก็ได้....ฮึก....หรือถ้า....ถ้า...ถ้าเป็นริสะที่ถ่ายเอวีเรื่อง ‘คืนนี้กับไพร่ที่รัก’ จะด...ดี...ฮึก....ดีมากๆ...แล้ว....ฮึก....แล้วถ้าเลือกได้....ฮือ....เลือกได้....ขอเป็นซายูริจัง....ฮึก....โปสเตอร์นู้ดอันล่าสุดสวยมากเลย.....ฮือ~!!!! อยากแต่งกับผู้หญิงงงงงงงงงงง!!!!....” จินชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงครางสะอื้นปนโหวกเหวกของคนในอ้อมแขน พอก้มลงมองก็ถึงได้รู้ว่าเจ้าเด็กปากกล้ามาบัดนี้บ่อน้ำตาแตกไปแล้วเรียบร้อย
….เอ่อ...แต่ถึงจะบ่อน้ำตาแตก...ก็ยังคิดถึงผู้หญิงไซส์อึ่มๆทั้งนั้น.... =.=
“ไม่เรียนด้วย!!!....ฮือ....คอร์สบ้าบอทำอาหาร ฝึกมารยาทอะไรเนี่ย!!!! ...ฮือ.....จะกลับบ้านนนนนนนนนนนนนนน!!!!!!!!!!!” จากที่ครางสะอื้นและโหวกเหวกก็กลายเป็นแหกปากร้องแบบไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว คาเมะรู้แค่ว่าตัวเองตอนนี้สุดจะทนกับสิ่งที่เจอมามากพอ
…ร่างบางเกิดในครอบครัวที่เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐี ถึงแม้จะเป็นลูกคนกลาง แต่พ่อแม่พี่น้องก็ตามโอ๋เอาใจไม่เคยห่างเพราะหน้าตาเหมือนเด็กผู้หญิง ( แม้เจ้าตัวจะเถียงหัวชนฝา ว่าตัวเอง....หล่อ...มากๆ...ก็ตาม ) ในบรรดาพี่น้องผู้ชายล้วนสี่คน การที่มีเขาออกมาหน้าตาเหมือนผู้หญิงจึงเรียกได้ว่าเป็นศูนย์กลางของทุกคนทันที
…ดังนั้น พอถูกบังคับทำนั่นทำนี่มากๆเข้า เจ้าตัวดีเลยทนไม่ไหว แสดงอาการเอาแต่ใจตัวเองเป็นเด็กสามขวบออกมาโดยไม่สนใจว่าจินจะเก็บเอาเรื่องนี้ไปขำขันภายหลังเลยแม้แต่น้อย
จินก็ได้แต่งงเป็นไก่ตาแตก มองน้ำตาใสๆที่ไหลพรากๆของร่างเล็กแล้วใจหาย ทำอะไรไม่เป็นเสียดื้อๆ
…ต้องทำยังไงล่ะ!!! ร้องไห้แบบนี้น่ะ เขาต้องปลอบด้วยวิธีแบบไหนกัน!!!…
ร่างสูงเงอะๆงะๆโน้มศีรษะของคาเมะลงซบไหล่ แล้วลูบเรือนผมนิ่มเบาๆ มืออีกข้างลูบแผ่นหลังเล็กอย่างอ่อนโยน
“ไม่ร้อง…โอ๋…” ผู้ชายวัยจะยี่สิบห้าอยู่รอมร่อกระซิบริมหูร่างในอ้อมแขน ก่อนจะจูบเบาๆที่ใบหูซึ่งถูกปกปิดด้วยปรอยผมนุ่ม การกระทำที่อ่อนโยนทำให้แรงดิ้นรนขัดขืนค่อยๆจางหาย มีแค่การสะอื้นฮักๆเท่านั้น
“อยากกลับ เดี๋ยวจะพากลับ…นะ…ไม่ร้องนะ” เสียงนุ่มทุ้มดังอยู่ข้างหู ร่างเล็กๆพยักศีรษะนิดๆทั้งๆที่หน้ายังซุกอยู่กับบ่ากว้าง พอเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ การรับรู้ถึงสิ่งที่กระทำลงไปแล้วก็เริ่มกลับมา คาเมะรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ ทั้งๆที่ยังไม่ยอมเงยหน้าออกจากบ่าเลยแม้แต่น้อย
…อ้ากกกกกกกกกกกกกก!!!! O.o ไอ้คาเมะ!!!! แกนะแก!!!! ทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย!!!!! แกไปร้องไห้เป็นท่อประปาแตกต่อหน้าไอ้หมอนี่ได้ยังง้ายยยยยยย!!!! มันไม่เก็บไปล้อตอนหลังแย่เหรอ ห๊ะ!!!!!!!…
จินดันร่างเล็กออก หวังจะช่วยเช็ดน้ำตาให้ แต่เจ้าตัวดีกลับก้มหน้างุดไม่ยอมท่าเดียว แถมด้วยการยกสองมือปิดหน้าอีกต่างหาก ชายหนุ่มเลยต้องใช้มือรวบสองข้อมือเล็กๆนั่นออก แล้วใช้มืออีกข้างเชยคางแหลมของอีกฝ่ายให้เงยมองเขา ค่อยๆเช็ดน้ำตาออกให้อย่างเบามือ
….เฮ้อ…ไม่เคยใจแข็งกับเด็กนี่ได้สักที…ทั้งๆที่อุตส่าห์เตรียมการรับมือมาอย่างดี หวังจะกำราบเจ้าเด็กคนนี้ให้เลิกพยศและพร้อมจะเป็นภรรยาที่ดีของเขาในอนาคต ทว่า…พอมาเห็นน้ำตาใสๆเข้าเท่านั้น ใจก็อ่อนยวบยาบไม่มีชิ้นดี…
…นี่ยังเหลือคอร์สพัฒนาความรู้สำหรับเข้าสังคมชั้นสูง และ คอร์สฝึกการรับประทานอาหารตะวันตก ที่ยังไม่ได้พาเจ้าตัวดีไปเรียน
….ไม่นับอีกสาม - สี่คอร์สที่เขาหาข้อมูลไว้แล้ว และจะไปสมัครให้ว่าที่ภรรยาในเร็ววัน -.-“…..
“นายบอกว่าจะพากลับบ้าน” ร่างบางรีบทวงถาม แต่ก็ยังไม่ยอมสบตาคมของอีกฝ่ายอยู่ดี จินเงียบ ไม่ยอมตอบ มองใบหน้าหวานที่ยังชื้นน้ำตาเสียเพลิน
“อย่ามาเงียบนะ คิดจะเบี้ยวรึไง!” คาเมะแหววออกมา แม้ปลายเสียงจะติดสั่นเครือนิดๆก็ตาม
“ไม่ได้เบี้ยว แต่เธอนั่งทับฉันอยู่แบบนี้ แล้วฉันจะลุกได้ยังไง” จินพูดยิ้มๆ เจ้าตัวดีเวลาอายก็น่ารักไม่หยอกนั่นล่ะ แต่อย่าให้เปิดปากพูดเชียว…เป็นต้องหาเรื่องกันทุกครั้งไป
ร่างเล็กก้มลงมองเบื้องล่างของตน สะโพกทับอยู่กลางหว่างขาของชายหนุ่มว่าที่สามีพอดิบพอดี แนบชิดกันเสียทุกส่วน พอคิดแบบนั้นใบหน้าสวยก็ร้อนวูบแดงก่ำ คาเมะรีบผุดลุกขึ้นยืนทันที
“กะ…ก็…ก็ลุกแล้ว…ลุกสิ” เพราะทั้งอายทั้งกระดากใจ คำพูดเลยติดอ่างไม่ค่อยเป็นประโยค ซ้ำร้ายยังไม่ยอมมองหน้าจินเสียอีก
“ช่วยดึงหน่อยได้มั้ย” น้ำเสียงของจินเต็มไปด้วยแววล้อเลียนนิดๆอารมณ์ดีหน่อยๆ เรียกความหมั่นไส้อย่างไร้สาเหตุให้กับร่างบางขึ้นมาทันควัน
“หนักก้นรึไง” ย้อนเสียงขุ่น ใบหน้างุ้มงอ ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
“ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยอยากกลับนะ คาเมะ” จินถามเชิงขู่ ทำให้อีกฝ่ายได้แต่จิ๊จ๊ะในลำคอ บ่นงึมงำนิดหน่อยอะไรอ้วนๆเนี่ยล่ะ แล้วจึงยอมยื่นมือมาช่วยดึงแขนข้างหนึ่งของคนที่นั่งอยู่
ทว่า…ไม่ทันที่คาเมะจะออกแรงดึง มือเล็กที่ดึงมือใหญ่อยู่ก็ถูกกระชากแรงๆ เป็นเหตุให้คนไม่ทันตั้งตัวถึงกับล้มใส่ร่างสูงที่นั่งอยู่จนจินหงายหลังลงนอนราบกับพื้น ทำให้คนที่ล้มทับลงมา กลายเป็นนอนทับอีกฝ่ายไปโดยปริยาย
…แก้มนวลใส อยู่ใกล้ปลายจมูกโด่งแค่นิดเดียว จนได้กลิ่นเนื้อหอมละมุน ร่างสูงผงกศีรษะขึ้นหอมแก้มนุ่มนั้น สูดกลิ่นแป้งเด็กที่มีบางเบา ก่อนจะไล้เรื่อยลงมายังปลายคางแหลม แล้ววกขึ้นประกบริมฝีปากหนาร้อน กับกลีบปากบาง…
…คาเมะหลับตาปี๋กับสัมผัสร้อนๆที่ไม่ค่อยคุ้นเคย แต่ก็ไม่ดิ้นรนขัดขืน ยอมให้ชายหนุ่มล่วงล้ำด้วยปลายลิ้นเข้าสู่โพรงปากร้อนชุ่มชื้น…
…ลิ้นหนา ไล้ไปตามร่องฟันกราม ก่อนจะเกี่ยวกวัดลิ้นเล็กที่หลบซ่อนอยู่ภายใน มอบรสจูบดูดดื่มให้แก่เด็กขี้แยว่าที่ภรรยา
…ร่างบางไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงยอมให้จินรุกมากขนาดนี้ รู้แค่ว่า จูบ ที่เขาได้รับจากอีกฝ่าย มันทั้งร้อน ทั้งอ่อนหวาน และอึดอัดจนแทบระเบิด ร่างกายชาไปแทบทุกส่วน กระดิกไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้วเสียด้วยซ้ำ จวบจนจูบที่ทั้งร้อนแรงและอ่อนหวานสิ้นสุดลง เมื่อจินยอมปล่อยริมฝีปากบางให้เป็นอิสระ…
“ขอโทษ…” เสียงทุ้มดังข้างหูคนที่ยังหอบฮัก เมื่ออากาศจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่ปอด คาเมะเงยหน้ามองคนพูดด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าจินยังยิ้ม เขาจูบหน้าผากมนเบาๆ
“ขอโทษ…ที่ก่อนจะจูบ ไม่ได้ขออนุญาต” เพียงเท่านั้น คนที่สติลางเลือน ก็ถึงกับเบิกตาโพลง เมื่อรู้ว่าตนเองทำอะไรลงไป ร่างบางรีบลุกพรวด ใบหน้าหวานที่ดีแต่หม้อผู้หญิงไปวันๆ ถึงกับแดงก่ำ
“…ผ...ผ...ผม…ผม…ผม…ที่รถ” พูดจาตะกุกตะกัก แล้วรีบวิ่งออกจากห้องทันที จินลุกจากพื้นมองตามหลังเด็กหนุ่มออกไป ยิ้มกับตัวเองออกมาบางๆ ยกนิ้วหัวแม่มือแตะที่ริมฝีปากซึ่งยังชื้นๆ
…เอาหน่า…ถึงจะกระโดกกระเดก ขี้หม้อ กระล่อน ไปสักหน่อย แต่ว่า…ก็จูบหวานใช้ได้ล่ะนะ…
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
รถยนต์เชื้อสายยุโรปจอดสนิทที่หน้าบ้านคาเมนาชิ และไม่ต้องรอให้จินไล่ลงจากรถ ร่างบางก็กระโจนพรวดเดียว หายวับเข้าบ้านทันที แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นจินยังบอกลาทันล่ะนะ
“พรุ่งนี้เจอกัน” เขาตะโกนไล่หลังไปแบบนั้น ร่างบางหยุดเดิน ยกมือคล้ายจะโบกลา แต่ก็ไม่ยอมหันมาอยู่ดี แต่แค่นั้น จินก็รู้สึกสุขใจอย่างประหลาดแล้ว
ร่างสูงขับรถกลับมาบ้าน เดินขึ้นห้องอย่างอารมณ์ดี นอนเล่นบนเตียง คิดถึงช่วงเวลาสั้นๆของวันนี้ที่เขาใช้ร่วมกับว่าที่ภรรยา และ…คิดถึงจูบนั่น…
…ว่าแต่ว่า…คาเมะจะ…รู้สึกยังไงกับจูบนั่นกันนะ… ^___^…
--*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
คาเมะในขณะเดียวกัน หลังจากไม่ยอมตอบรับมารดาที่ถามว่า ...ทำไมกลับเร็ว... ก็วิ่งทั่กๆขึ้นมาบนห้อง แล้วกระโดดขึ้นเตียงทันที พร้อมกับซุกหน้าลงบนหมอนลายหน้าอกอันมโหฬารของนางแบบนู้ดชื่อดัง
...หมอนใบโปรดที่เจ้าตัวเชื่อนักหนาว่า เป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเองสงบใจได้ภายในสามวินาที...
“แงงงงงงงงงงงงงง T^T….~~ มินาโกะจัง!!!…ช่วยล้างจูบไอ้บ้านั่นทีสิ!!!…” ร่างบางโวยวายเสียงดังแปดหลอด ถูหน้าและปากลงบนหมอน เหมือนว่ามันจะช่วยลบสัมผัสร้อนๆที่หลงเหลือนั่นได้
“ทำไมมินาโกะจังไม่ช่วยผมล่ะฮะ!!!…ผมไปขอให้ฮิคาริซังช่วยก็ได้….โฮ!!!! Y.Y ฮิคาริซัง!!!” จะเช็ดจะถูเท่าไหร่ มันก็ยังรู้สึกอยู่ดี
...ไอ้เจ้าความรู้สึกหยุ่นๆ อุ่นๆ ที่แนบลงมาบนปากเขา....แหวะ!!!!!!!~....แค่คิดก็อยากจะอ้วก!!!!!!!!...
คาเมะเลยหันไปคว้าผ้าห่มลายเรือนร่างอวบขาวของนางแบบเพนส์เฮ้าส์คนล่าสุดขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง แล้วร้องลั่นอย่างสติแตก
….เอาเข้าไป…เอาเข้าไป…เฮ้อ…สงสาร อาคานิชิ จินซังขึ้นมานิดๆซะแล้วสิ… m(_”_)m…
TO BE CON
2008.08.27
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา PART 3
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา
JIN X KAME
By : Dezair
PART 3
มาตรการขั้นเด็ดขาดของจิน เริ่มขึ้นในเช้าวันต่อมา ชายหนุ่มบุกถึงบ้านคาเมนาชิตั้งแต่แปดโมง แน่นอนอยู่แล้วว่าสำหรับ คาเมนาชิ คาซึยะ จอมตื่นสาย ยังไม่แม้แต่จะโงหัวลุกจากเตียงด้วยซ้ำ
“คาเมนาชิ!!!!ตื่น!!!!!!” จินบุกเข้ามาถึงห้องนอน ด้วยความอนุเคราะห์ของคุณนายคาเมนาชิ ที่เปิดประตูให้ง่ายๆ มาถึงห้องคาเมะปุ๊บ ก็ตรงเข้าไปกระชากผ้าห่มลายสาวเปลือย ออกจากร่างบอบบางทันที
“โฮย!!!!! อะไรเนี่ย!!!! คนจะนอน!!!!” ตะโกนออกมา ทั้งๆที่ตายังปิด ก่อนจะหันไปซุกหน้ากับหมอนใบโตทรงหน้าอกคัพเอฟภายใต้ยกทรงลายเสื้อดาวต่อ
....ฮืมม์~...หน้าอกจำลองของเรโกะจังเนี่ยสุดยอดไปเลย ดีกว่าไอ้หน้าขาวๆของไอ้คนที่มันยืนอยู่ข้างเตียงเขาซะอีก.....
“ฉันสั่งให้ตื่น!!!! คาเมนาชิ!!!!” จินร้องลั่นด้วยความสุดจะทน ....เจ้าตัวดีไม่ยอมตื่นหนึ่งล่ะ ส่วนสองก็คือไอ้หมอนที่มันกำลังเอาหน้าซุกอยู่เนี่ยสิ!!! มันสั่งทำจากไหน!!!! ไอ้รูปนมผู้หญิงเนี่ย!!!!!....
“ไม่ตื่นโว้ย!!!!” พออีกคนออกคำสั่ง อีกคนก็ตวาดสวนขึ้นมาเสียเลย เหมาะสมกันดีจริงๆ ผับพ่าสิ...
“ตื่น!!!!!!” ไม่ตะคอกเปล่า แต่ดึงแขนคาเมะ แล้วลากตกจากเตียงดัง พลั่ก!
“โอ๊ย!!!!ไอ้บ้า!!!! ทำไรวะ!!!!!” ความเจ็บจนจุก ทำให้คาเมะต้องลืมตาขึ้นมาโวยวาย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความโมโหสุดขีด
“กำลังฝันดีเลยนะเว้ย!!!! ฝันถึงหน้าอกคัพอี ของมามิซังเชียวนะ!!!!” พอเห็นหน้าจิน คาเมะก็ใส่ไม่ยั้ง ทั้งเจ็บตัว ทั้งเสียดาย
…ก็หน้าอกคัพอี ที่แสนนุ่มนิ่มนั่น มันฝันถึงได้บ่อยๆที่ไหนกันเล่า !!!!! ไม่เข้าใจกันบ้างเลย!!!!!.....
….เอ่อ.....หน้าซุกอยู่กับหมอนหน้าอกจำลองของ เรโกะจังไม่ใช่เหรอคาเมะ =.= แล้วทำไมถึงฝันถึง หน้าอกของมามิซังล่ะ....
.....หรือของใครมันก็เหมือนๆกัน ขอแค่เกินคัพดีขึ้นไปเป็นใช้ได้....เฮ้อ....
“ลุกไปอาบน้ำ!!!!! ให้เวลาห้านาทีต้องแต่งตัวเรียบร้อย!!!!” จินมาวันนี้ในมาดโหดสุดกู่ จนคาเมะชักใจไม่ดี แต่ยังทำหน้ากวนประสาทเข้าใส่
“ทำไมต้องทำตามคำสั่งนายด้วย!!!! ฉันจะนอน!!! ถ้าฟังแล้วเข้าใจชัด ก็ออกไปเลย!!!!” ไล่พร้อมชี้นิ้วส่งไปที่ประตูก่อนจะปีนกลับขึ้นเตียง แต่ไม่ทันได้ล้มตัวลงนอน มือใหญ่ร้อนก็คว้าหมับเข้าที่แขนเล็ก
“ฉันบอกให้อาบน้ำ!!!! ฟังไม่รู้เรื่องใช่มั้ยคาเมนาชิ!!!!....” จินคำราม จ้องตาของว่าที่ภรรยาด้วยดวงตาคมดุ
“เออ!!!!~ ฟังไม่รู้เรื่องโว๊ยยยยยยย!!!!!” ....แหม....ให้มันได้อย่างงี้สิ คาเมะ
“ก็ได้!!!....ในเมื่ออาบเองไม่ได้ ฉันก็จะอาบให้!!!!!!!” ว่าแล้วก็ลากคาเมะลงจากเตียง ลากไปหยิบผ้าเช็ดตัว แล้วก็ลากออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องน้ำ
“เฮ้ย!!! เฮ้ย !!! ทำไรวะ!!! ฉันอาบเองได้!!! ไม่ต้องมาอาบให้!!! ปล่อยสิวะ ไอ้บ้า!!! ไอ้หื่นกาม!!!! อยากดูฉันแก้ผ้ารึไงวะ ห๊ะ!!!” เสียงคาเมะโวยวายไปตลอดทาง แต่มีหรือจินจะฟัง
.....ก็บอกแล้ว ว่าจะใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดกับคาเมะ…ว่าที่ภรรยาจอมกะล่อน มันก็ต้องเจอกับว่าที่สามีจอมโหดอย่างเขา มันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ ฮึ่ม!!!….
-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“จะบอกได้รึยัง ว่าจะพาไปไหน!” ร่างบอบบางนั่งกอดอกตัวตรง หน้าสวยมุ่ยบู่ทู้แบบที่บ่งบอกความอารมณ์เสียได้เป็นอย่างดี เจ้าตัวเอ่ยเสียงตวัดถามคนเป็นสารถีที่มีอารมณ์ไม่ต่างกันมากนัก ซึ่งขับรถเงียบๆ แต่เร็วฝ่านรกมาตั้งแต่ออกจากบ้าน
“ฉันคิดว่าฉันบอกเธอสิบรอบแล้วนะคาเมนาชิ ว่าฉัน…จะพาเธอไปเรียนมารยาทผู้ดีของคนที่จะมาทำหน้าที่ ….‘ภรรยา’... ให้ฉัน” จินตอบเสียงเรียบ สายตายังจับจ้องอยู่แต่กับถนนเบื้องหน้า
“นายโกหก!!!!!!” คาเมะแผดเสียงลั่น
…ไอ้ที่มารยาทดีไว้ตั้งแต่แรก ที่เรียกคุณเรียกผม หายไปจากปากของร่างบางจอมหงุดหงิดเรียบร้อย และดูท่ามันคงไม่กลับมาในวันสองวันนี้แน่ หากว่าจินยังคงทำตัวกวนประสาทร่างบางด้วย ใบหน้าไร้อารมณ์ และน้ำเสียงเรียบสุดขีดนั่น
“อ้อ...งั้นเหรอ...ก็ถ้าคิดว่าฉันโกหกแล้วจะถามฉันทำไมบ่อยๆ” ร่างสูงยังคงโมโหเงียบเช่นเคย คาเมะเลยได้แต่ทำฟึดฟัดฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิด ทำอะไรจินไม่ได้ เลยหันมาดึงกระดาษทิชชูเล่นทำรถจินสกปรกเล่น
…ทำคนไม่ได้ ก็ทำรถนี่ล่ะวะ!!!… ร่างบางฉีกทิชชูในมือเป็นฝอยเล็กๆ โปรยลงบนเบาะที่ตัวเองนั่งอยู่ซึ่งมีพื้นที่เหลือค่อนข้างมาก
…นี่!!!! แกล้งมันซะเลย!!! อยากมาจับเขาแก้ผ้าดีนัก!!!!~ ฮึ่ม!!!…เมื่อกี้ มันจับเขาแก้ผ้า! แล้วยังบังคับเขาขึ้นรถมาทั้งๆที่ข้าวสักเม็ดยังไม่ตกถึงท้อง!!!!….จะรีบไปตายที่ไหนวะไอ้อ้วน!!!!!!…--.--“
จินเริ่มรู้สึกผิดปกติ เพราะคนที่ง้องแง้งมาตั้งแต่ออกจากบ้าน กลับเงียบเป็นเป่าสาก เลยต้องหันมาดูให้แน่ใจว่าเจ้าตัวดี ไม่กัดลิ้นตายไปเสียก่อน แต่พอหันมาดู
…ก็กลายเป็นว่าตัวจินเองนั่นล่ะ ที่อยากกัดลิ้นตาย…กัดทั้งลิ้นเขา ทั้งลิ้นไอ้เจ้าเด็กบ้านี่ด้วย ให้มันตายไปพร้อมกันซะเลย!!!!!!
….อ้ากกกกกกกกกก!!! รถสุดที่รักของเขา!!!!!!!....
“ทำอะไรของเธอเนี่ย!!!!คาเมนาชิ!!!!!” จินหักรถเลี้ยวเข้าจอดข้างทางเพื่อความปลอดภัย ขณะที่ปากตวาดลั่น
…ถ้าจะเกิดอุบัติเหตุแล้วมีคนตาย...มันก็น่าจะมีคนเดียวที่ตาย!!!! ฮึ่ม!!!!!...
“ไม่เห็นเหรอ ถึงถามอะไรโง่ๆแบบนั้น” จินเชิดได้ คาเมะก็เชิดใส่เป็นเหมือนกันล่ะ…เหอะ!!!…
“เก็บให้หมดเดี๋ยวนี้!!!”
“ไม่เก็บ!!!!”
“คาเมนาชิ!!!!”
“มีอะไรเหรอ อาคานิชิ”
…ไม่ย้อนเปล่า แต่ยังยื่นหน้าเข้าไปหาชนิดที่เรียกได้ว่า ลบความอดทนออกจากใจจินได้สิ้นเชิง...
“เธอนี่มันดื้อด้านที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา!!” จินล่ะไม่อยากจะเชื่อตัวเอง ว่าทำไมเขาต้องเอาเวลาอันแสนมีค่า มาลงกับเด็กคนนี้ให้อารมณ์เสียเล่นๆแทบทุกวัน
…โธ่เอ้ย! ก็แค่หน้าตาตรงสเป็ค !! นอกนั้นไม่เห็นจะเข้าท่าสักอย่าง!! ทั้งนิสัย ทั้งปาก!!!...
....ฮึ๋ย!!! นี่ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าใสๆ หวานๆแบบนี้แล้วล่ะก็!!...พนันได้เลย ว่าจินยันโครมตกจากรถ ตั้งแต่ที่มันฉีกกระดาษทิชชู่แล้ว!!!!...
“คุณมันก็หน้าด้านที่สุดเท่าที่ผมเห็นมาเหมือนกันล่ะ!” คาเมะล่ะไม่อยากจะเชื่อตัวเอง ว่าทำไมหมอนี่ถึงมาวนเวียนใกล้เขานักหนา รึต่อมความหล่อของเขาไปสะดุดสายตามันนักรึไง
…ถึงจะสะดุดจริงก็ไม่เอาหรอกเว้ย!!! ตัวอย่างกับตึกแบบนี้น่ะ!! นมก็ไม่มีให้น้ำลายหก สะโพกก็ไม่สะบึม!!...แถมท้ายด้วย ประการสำคัญ!!!! เกิดวันนึงอยากจะ ‘จึ้กๆ’ กันขึ้นมา คาเมะคงจะจนปัญญา เพราะไม่รู้จะใส่ตรงไหน!!!!!...
“อย่าต่อปากต่อคำให้มันมากนัก!!!!”
“ทำไม! ต่อปากต่อคำแล้วจะทำไม!”
“ฉันเตือนเธอแล้วนะคาเมนาชิ…” จินกัดกรามแน่นด้วยความโมโห กับท่าทางอวดดีของร่างบาง
…ร่างสูงปลดเข็มขัดนิรภัย โน้มตัวลงไปประทับจูบร้อนแรงลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว สองแขนกอดคาเมะแน่น แบบที่ว่าถ้าเกิดเด็กหนุ่มดิ้นรนวุ่นวายก็ไปไหนไม่รอด ….
....แต่เวลานี้ ณ ขณะนี้ คาเมะไม่มีกระจิตกระใจจะดิ้นรน หรือแม้แต่กระทั่งหายใจ…
ร่างเล็กนั่งอึ้งกับสัมผัสจาบจ้วงที่ขยับเคลื่อนบนริมฝีปาก เนื้อหยุ่นๆร้อนๆแทะเล็มไปรอบ ทั้งยังเลยออกมาถึงแก้มสองข้าง
…นะ…นะ…นี่…นี่…นี่เขากำลัง…ถะ…ถะ…ถูก…ถูกมัน…ทะ…ทะ…ทำ…ทำไรอ่ะ!!!!!!
“คาเมะ…” เสียงเรียกแผ่วหวิวดังออกมาจากริมฝีปากหนาที่คลอเคลียไม่ห่าง ประทับจูบเนิ่นนาน จากรุนแรงเปลี่ยนเป็นแผ่วเบาตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างบางไม่รู้ตัวสักนิด ยอมนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นให้อีกฝ่ายรุกเร้ามาเรื่อย
“เด็กดื้อ…” เสียงทุ้มเรียกแผ่วๆ ขณะที่จุมพิตเลื่อนจากปากบางมายังพวงแก้มนุ่ม ร่างสูงกดจมูกลงสูดดมความหอมเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะช้ำ
…เด็กดื้อ…หมอนี่เรียกเขาว่าเด็กดื้อ…
พลั่ก!!!!….ร่างของจินถูกผลักออกแรงๆ จนหลังกว้างกระแทกกับคอนโซลหน้ารถ คาเมะยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากและแก้มของตัวเองแรงๆ
“ทำบ้าอะไรวะ!!!! แล้วเรื่องอะไรมาเรียกฉันว่าเด็ก!!!!!”
…--.--“ ได้สติเพราะถูกเรียกว่าเด็กเหรอเนี่ย…คาเมะเอ้ย คาเมะ…
จินเงียบ…เงียบเพื่อไตร่ตรองตัวเอง ว่าทำไม อยู่ดีๆเขาถึงได้ทำอะไรแบบนั้น โดยเฉพาะกับเด็กคนนี้ เด็กคนที่ไม่มีนิสัยส่วนไหนเลยตรงตามมาตรฐานที่เขากำหนดไว้
“ฉันถามว่านายทำบ้าอะไร!!!! เงียบทำไมเล่า!!!” ร่างบางพาลใส่เสียเลย ทั้งโมโห ทั้งอาย ทั้งเขิน
“ก็…กำราบเด็กดื้อ” จินกลับมานั่งที่ตัวเองเรียบร้อย เหยียบคันเร่งออกรถอีกครั้ง หลังจากได้สติว่าเมื่อกี้เขาก้าวข้ามบางสิ่งบางอย่างเข้าให้แล้ว
“กำราบเด็กดื้อ!!!!!…นายใช้คำว่าเด็กดื้อกับฉันเนี่ยนะ!!!! ฉันสิบเก้าแล้ว! และปีหน้าก็จะยี่สิบ!!! ไม่ใช่เด็กที่นายว่า!!!” คาเมะแผดเสียงดังลั่น ไม่ยอมความ
“งั้นเหรอ…ถ้าอย่างนั้นเธอก็ควรจะรู้ตัว ว่าไม่มีผู้ใหญ่คนไหน ไม่รู้จักมารยาทในการนับถือผู้อาวุโสกว่า การที่เธอมาเรียกตีซี้ฉันแบบที่ไม่สนใจว่าฉันจะอายุมากกว่าเธอกี่ปีแบบนี้ มันก็ไม่ต่างจากเด็กยังไม่หย่านมเท่าไหร่” ชายหนุ่มย้อนหน้าตายพร้อมยักไหล่ได้กวนโมโหที่สุดเท่าที่คาเมะเคยเห็นมา
“อ๋อ แล้วไอ้คนที่มาจูบคนอื่นแบบไร้มารยาทเมื่อกี้นี้ เป็นผู้ใหญ่นักสิ!” คาเมะตะคอกด้วยความไม่สบอารมณ์
“แล้วจูบยังไงให้มีมารยาทล่ะ” พอถูกย้อน คาเมะเลยนิ่ง
…จะไปรู้เรอะ ว่าจูบยังไงให้มีมารยาท…เกิดมาสิบเก้าจะยี่สิบอยู่เนี่ย ยังทำได้แค่หอมแก้มสาวๆอยู่เลย…จะว่าก็ว่าเหอะ ไอ้จูบเมื่อกี้ที่หมอนี่เอาไป.. มันก็จูบแรกเขานั่นแหล่ะ!!!
“ก็….ก็ต้องขออนุญาตก่อน” ตอบแบบพอผ่าน จินกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่ พยายามเก็กหน้าดุ
…เขาควรจะรับมือความกะล่อนเอาตัวรอดของเด็กคนนี้แบบไหนดีนะ…จากตอนแรกที่ว่าโมโหกับความดื้อด้านของว่าที่ภรรยา กลายเป็นว่าตอนนี้อารมณ์ดีไปกับความลื่นไหลของเด็กคนนี้ไปเสียแล้ว…
“โอเค…งั้นครั้งหน้า ฉันจะขออนุญาตเธอก่อน…ฉันเรียกเธอว่าคาเมะได้ใช่มั้ย ส่วนเธอก็เรียกฉันว่าพี่จินก็ได้”
“พี่จิน!!!…เท่าที่ผมจำได้นี่…ตลอดชีวิตที่เกิดมา มีพี่ชายแค่สองคนนะ” ร่างสูงหันมามองคนปากดี ที่หาเรื่องเขาไม่เลิก
….แหม...แต่ไอ้ปากแบบนี้สิ!!! มันน่าจับตีให้ก้นลายนักล่ะ!!!...
“จะเรียกว่า ’ผัวจิน’ ก็ได้…ฉันไม่ถือ ยังไงๆก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว” จินย้อนเสียงเรียบ
“ประสาทน่ะสิ!!!! ใครจะไปเรียกแบบนั้น!!!!” คาเมะค้อนขวับเข้าให้ ร้อนวูบขึ้นบนหน้ากับแค่คำพูดของอีกฝ่าย สะบัดหน้าแดงๆของตัวเองมองออกข้างทาง ด้วยความเจ็บใจ
….คอยดูเหอะ อ้วนเอ้ย!!!! อยากแต่งงานนักรึไงวะ แต่งแล้วไม่ให้หย่านะเว้ย!!!!…ฮึ๋ย!!!!
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“เชิญทางนี้ค่ะ ท่านอาคานิชิ และนี่คงเป็น…ท่านหญิงเล็กว่าที่ภริยา” พนักงานสาวเดินตรงเข้ามาทักทายอย่างนอบน้อมพร้อมรอยยิ้ม
“ผมชื่อคาเมะฮะ” ร่างบางไม่ได้สนใจป้ายบอกชื่อร้านด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่มองสาวๆพนักงานที่เดินกันขวักไขว่อย่างเมามันในสายตา
…คนนั้นก็สวย คนนี้ก็ถูกสเป็ค!!!!….ฮูย อยากเกิดเป็นกระเบื้องปูพื้นที่นี่จริงๆเลย วันๆคงได้มองใต้กระโปรงคนสวยๆพวกนี้จนตาแฉะแหงมๆ…>______<
“อย่าล้ำหน้าให้มันมากนัก” จินดุไปที เมื่อเจ้าตัวดีเดินดุ่มๆตามพนักงานไปแบบไม่สนเขา จนชายหนุ่มต้องไปคว้าคอเสื้อคาเมะเอาไว้
…เจอคนสวยเป็นไม่ได้…ตางี้เยิ้มจนเปียก แถมสติสตังก็หลุดลอยไปไหนหมดไม่รู้…เฮ้อ!...
“โฮ!!!!…นี่ฉันก็มาตามที่นายบอกแล้วนะ จะบังคับอะไรกันนักหนา!…หรือว่า…” ร่างบางจ้องดวงตาคมของชายหนุ่มอย่างคาดคั้น
“นาย…นายคิดจะแย่งฉันจีบแม่สาวนั่นใช่มั้ย…จริงอยู่ว่านายอาจจะหล่อกว่าฉัน สูงกว่า อายุมากกว่า…แต่ฉันไม่มีทางถอยให้นายง่ายๆ!!!…เคยได้ยินรึเปล่า คารมเป็นต่อรูปหล่อเป็นรอง!!!!” ยักคิ้วกวนๆให้ว่าที่สามีไปทีนึง ด้วยท่าทางที่คิดว่าเท่ห์ที่สุด ทว่าอีกฝ่ายกลับหยักยิ้มมุมปาก
“แล้วเธอเคยได้ยินที่เขาว่ากันว่า…ปลาหมอตายเพราะปากมั้ย…” ว่าที่สามีภรรยาคู่ใหม่ของญี่ปุ่นจ้องหน้ากันอย่างไม่ลดละ ถ้าหากว่าปล่อยพลังได้ ป่านนี้ก็คงกลายร่างเป็นซุปเปอร์ไซย่า หรือไม่ก็เซเลอร์มูนกันทั้งสองคนแน่ๆ
“ขอโทษค่ะ…ทางเราได้จัดห้องส่วนตัวไว้ทางนี้แล้วค่ะ” เสียงของพนักงานดังขึ้น ทำเอาคาเมะรีบหันมายิ้มหวาน
“ขอบคุณมากครับพี่สาว…แล้ว..” กำลังจะเอ่ยปากเชื่อมความสัมพันธ์ แต่หัวสมองกลับฉุกคิดอะไรบางอย่างได้เสียก่อน
…’ทางเราได้จัดห้อง’…จัดห้องงั้นเหรอ…ห้องไรอ่ะ!!!…ดวงตาเรียวหันควับมาทางร่างสูงที่ยืนข้างกายหมายจะคาดคั้นให้รู้เรื่อง
“ฉันกลัวเธอจะกลายเป็นขี้ปากนินทาของชาวบ้าน ก็เลยขอเปิดห้องส่วนตัวสำหรับฝึกอบรมมารยาทผู้ดีของ ‘ว่าที่ภรรยา’ โดยเฉพาะ” จินพูดพร้อมรอยยิ้มที่คาเมะมั่นใจอย่างยิ่ง ว่ามันนำพาหายนะมาให้เขา!!!!
TO BE CON
JIN X KAME
By : Dezair
PART 3
มาตรการขั้นเด็ดขาดของจิน เริ่มขึ้นในเช้าวันต่อมา ชายหนุ่มบุกถึงบ้านคาเมนาชิตั้งแต่แปดโมง แน่นอนอยู่แล้วว่าสำหรับ คาเมนาชิ คาซึยะ จอมตื่นสาย ยังไม่แม้แต่จะโงหัวลุกจากเตียงด้วยซ้ำ
“คาเมนาชิ!!!!ตื่น!!!!!!” จินบุกเข้ามาถึงห้องนอน ด้วยความอนุเคราะห์ของคุณนายคาเมนาชิ ที่เปิดประตูให้ง่ายๆ มาถึงห้องคาเมะปุ๊บ ก็ตรงเข้าไปกระชากผ้าห่มลายสาวเปลือย ออกจากร่างบอบบางทันที
“โฮย!!!!! อะไรเนี่ย!!!! คนจะนอน!!!!” ตะโกนออกมา ทั้งๆที่ตายังปิด ก่อนจะหันไปซุกหน้ากับหมอนใบโตทรงหน้าอกคัพเอฟภายใต้ยกทรงลายเสื้อดาวต่อ
....ฮืมม์~...หน้าอกจำลองของเรโกะจังเนี่ยสุดยอดไปเลย ดีกว่าไอ้หน้าขาวๆของไอ้คนที่มันยืนอยู่ข้างเตียงเขาซะอีก.....
“ฉันสั่งให้ตื่น!!!! คาเมนาชิ!!!!” จินร้องลั่นด้วยความสุดจะทน ....เจ้าตัวดีไม่ยอมตื่นหนึ่งล่ะ ส่วนสองก็คือไอ้หมอนที่มันกำลังเอาหน้าซุกอยู่เนี่ยสิ!!! มันสั่งทำจากไหน!!!! ไอ้รูปนมผู้หญิงเนี่ย!!!!!....
“ไม่ตื่นโว้ย!!!!” พออีกคนออกคำสั่ง อีกคนก็ตวาดสวนขึ้นมาเสียเลย เหมาะสมกันดีจริงๆ ผับพ่าสิ...
“ตื่น!!!!!!” ไม่ตะคอกเปล่า แต่ดึงแขนคาเมะ แล้วลากตกจากเตียงดัง พลั่ก!
“โอ๊ย!!!!ไอ้บ้า!!!! ทำไรวะ!!!!!” ความเจ็บจนจุก ทำให้คาเมะต้องลืมตาขึ้นมาโวยวาย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันด้วยความโมโหสุดขีด
“กำลังฝันดีเลยนะเว้ย!!!! ฝันถึงหน้าอกคัพอี ของมามิซังเชียวนะ!!!!” พอเห็นหน้าจิน คาเมะก็ใส่ไม่ยั้ง ทั้งเจ็บตัว ทั้งเสียดาย
…ก็หน้าอกคัพอี ที่แสนนุ่มนิ่มนั่น มันฝันถึงได้บ่อยๆที่ไหนกันเล่า !!!!! ไม่เข้าใจกันบ้างเลย!!!!!.....
….เอ่อ.....หน้าซุกอยู่กับหมอนหน้าอกจำลองของ เรโกะจังไม่ใช่เหรอคาเมะ =.= แล้วทำไมถึงฝันถึง หน้าอกของมามิซังล่ะ....
.....หรือของใครมันก็เหมือนๆกัน ขอแค่เกินคัพดีขึ้นไปเป็นใช้ได้....เฮ้อ....
“ลุกไปอาบน้ำ!!!!! ให้เวลาห้านาทีต้องแต่งตัวเรียบร้อย!!!!” จินมาวันนี้ในมาดโหดสุดกู่ จนคาเมะชักใจไม่ดี แต่ยังทำหน้ากวนประสาทเข้าใส่
“ทำไมต้องทำตามคำสั่งนายด้วย!!!! ฉันจะนอน!!! ถ้าฟังแล้วเข้าใจชัด ก็ออกไปเลย!!!!” ไล่พร้อมชี้นิ้วส่งไปที่ประตูก่อนจะปีนกลับขึ้นเตียง แต่ไม่ทันได้ล้มตัวลงนอน มือใหญ่ร้อนก็คว้าหมับเข้าที่แขนเล็ก
“ฉันบอกให้อาบน้ำ!!!! ฟังไม่รู้เรื่องใช่มั้ยคาเมนาชิ!!!!....” จินคำราม จ้องตาของว่าที่ภรรยาด้วยดวงตาคมดุ
“เออ!!!!~ ฟังไม่รู้เรื่องโว๊ยยยยยยย!!!!!” ....แหม....ให้มันได้อย่างงี้สิ คาเมะ
“ก็ได้!!!....ในเมื่ออาบเองไม่ได้ ฉันก็จะอาบให้!!!!!!!” ว่าแล้วก็ลากคาเมะลงจากเตียง ลากไปหยิบผ้าเช็ดตัว แล้วก็ลากออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องน้ำ
“เฮ้ย!!! เฮ้ย !!! ทำไรวะ!!! ฉันอาบเองได้!!! ไม่ต้องมาอาบให้!!! ปล่อยสิวะ ไอ้บ้า!!! ไอ้หื่นกาม!!!! อยากดูฉันแก้ผ้ารึไงวะ ห๊ะ!!!” เสียงคาเมะโวยวายไปตลอดทาง แต่มีหรือจินจะฟัง
.....ก็บอกแล้ว ว่าจะใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดกับคาเมะ…ว่าที่ภรรยาจอมกะล่อน มันก็ต้องเจอกับว่าที่สามีจอมโหดอย่างเขา มันถึงจะสมน้ำสมเนื้อ ฮึ่ม!!!….
-*-*-*-*-**-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“จะบอกได้รึยัง ว่าจะพาไปไหน!” ร่างบอบบางนั่งกอดอกตัวตรง หน้าสวยมุ่ยบู่ทู้แบบที่บ่งบอกความอารมณ์เสียได้เป็นอย่างดี เจ้าตัวเอ่ยเสียงตวัดถามคนเป็นสารถีที่มีอารมณ์ไม่ต่างกันมากนัก ซึ่งขับรถเงียบๆ แต่เร็วฝ่านรกมาตั้งแต่ออกจากบ้าน
“ฉันคิดว่าฉันบอกเธอสิบรอบแล้วนะคาเมนาชิ ว่าฉัน…จะพาเธอไปเรียนมารยาทผู้ดีของคนที่จะมาทำหน้าที่ ….‘ภรรยา’... ให้ฉัน” จินตอบเสียงเรียบ สายตายังจับจ้องอยู่แต่กับถนนเบื้องหน้า
“นายโกหก!!!!!!” คาเมะแผดเสียงลั่น
…ไอ้ที่มารยาทดีไว้ตั้งแต่แรก ที่เรียกคุณเรียกผม หายไปจากปากของร่างบางจอมหงุดหงิดเรียบร้อย และดูท่ามันคงไม่กลับมาในวันสองวันนี้แน่ หากว่าจินยังคงทำตัวกวนประสาทร่างบางด้วย ใบหน้าไร้อารมณ์ และน้ำเสียงเรียบสุดขีดนั่น
“อ้อ...งั้นเหรอ...ก็ถ้าคิดว่าฉันโกหกแล้วจะถามฉันทำไมบ่อยๆ” ร่างสูงยังคงโมโหเงียบเช่นเคย คาเมะเลยได้แต่ทำฟึดฟัดฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิด ทำอะไรจินไม่ได้ เลยหันมาดึงกระดาษทิชชูเล่นทำรถจินสกปรกเล่น
…ทำคนไม่ได้ ก็ทำรถนี่ล่ะวะ!!!… ร่างบางฉีกทิชชูในมือเป็นฝอยเล็กๆ โปรยลงบนเบาะที่ตัวเองนั่งอยู่ซึ่งมีพื้นที่เหลือค่อนข้างมาก
…นี่!!!! แกล้งมันซะเลย!!! อยากมาจับเขาแก้ผ้าดีนัก!!!!~ ฮึ่ม!!!…เมื่อกี้ มันจับเขาแก้ผ้า! แล้วยังบังคับเขาขึ้นรถมาทั้งๆที่ข้าวสักเม็ดยังไม่ตกถึงท้อง!!!!….จะรีบไปตายที่ไหนวะไอ้อ้วน!!!!!!…--.--“
จินเริ่มรู้สึกผิดปกติ เพราะคนที่ง้องแง้งมาตั้งแต่ออกจากบ้าน กลับเงียบเป็นเป่าสาก เลยต้องหันมาดูให้แน่ใจว่าเจ้าตัวดี ไม่กัดลิ้นตายไปเสียก่อน แต่พอหันมาดู
…ก็กลายเป็นว่าตัวจินเองนั่นล่ะ ที่อยากกัดลิ้นตาย…กัดทั้งลิ้นเขา ทั้งลิ้นไอ้เจ้าเด็กบ้านี่ด้วย ให้มันตายไปพร้อมกันซะเลย!!!!!!
….อ้ากกกกกกกกกก!!! รถสุดที่รักของเขา!!!!!!!....
“ทำอะไรของเธอเนี่ย!!!!คาเมนาชิ!!!!!” จินหักรถเลี้ยวเข้าจอดข้างทางเพื่อความปลอดภัย ขณะที่ปากตวาดลั่น
…ถ้าจะเกิดอุบัติเหตุแล้วมีคนตาย...มันก็น่าจะมีคนเดียวที่ตาย!!!! ฮึ่ม!!!!!...
“ไม่เห็นเหรอ ถึงถามอะไรโง่ๆแบบนั้น” จินเชิดได้ คาเมะก็เชิดใส่เป็นเหมือนกันล่ะ…เหอะ!!!…
“เก็บให้หมดเดี๋ยวนี้!!!”
“ไม่เก็บ!!!!”
“คาเมนาชิ!!!!”
“มีอะไรเหรอ อาคานิชิ”
…ไม่ย้อนเปล่า แต่ยังยื่นหน้าเข้าไปหาชนิดที่เรียกได้ว่า ลบความอดทนออกจากใจจินได้สิ้นเชิง...
“เธอนี่มันดื้อด้านที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา!!” จินล่ะไม่อยากจะเชื่อตัวเอง ว่าทำไมเขาต้องเอาเวลาอันแสนมีค่า มาลงกับเด็กคนนี้ให้อารมณ์เสียเล่นๆแทบทุกวัน
…โธ่เอ้ย! ก็แค่หน้าตาตรงสเป็ค !! นอกนั้นไม่เห็นจะเข้าท่าสักอย่าง!! ทั้งนิสัย ทั้งปาก!!!...
....ฮึ๋ย!!! นี่ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าใสๆ หวานๆแบบนี้แล้วล่ะก็!!...พนันได้เลย ว่าจินยันโครมตกจากรถ ตั้งแต่ที่มันฉีกกระดาษทิชชู่แล้ว!!!!...
“คุณมันก็หน้าด้านที่สุดเท่าที่ผมเห็นมาเหมือนกันล่ะ!” คาเมะล่ะไม่อยากจะเชื่อตัวเอง ว่าทำไมหมอนี่ถึงมาวนเวียนใกล้เขานักหนา รึต่อมความหล่อของเขาไปสะดุดสายตามันนักรึไง
…ถึงจะสะดุดจริงก็ไม่เอาหรอกเว้ย!!! ตัวอย่างกับตึกแบบนี้น่ะ!! นมก็ไม่มีให้น้ำลายหก สะโพกก็ไม่สะบึม!!...แถมท้ายด้วย ประการสำคัญ!!!! เกิดวันนึงอยากจะ ‘จึ้กๆ’ กันขึ้นมา คาเมะคงจะจนปัญญา เพราะไม่รู้จะใส่ตรงไหน!!!!!...
“อย่าต่อปากต่อคำให้มันมากนัก!!!!”
“ทำไม! ต่อปากต่อคำแล้วจะทำไม!”
“ฉันเตือนเธอแล้วนะคาเมนาชิ…” จินกัดกรามแน่นด้วยความโมโห กับท่าทางอวดดีของร่างบาง
…ร่างสูงปลดเข็มขัดนิรภัย โน้มตัวลงไปประทับจูบร้อนแรงลงบนริมฝีปากบางอย่างรวดเร็ว สองแขนกอดคาเมะแน่น แบบที่ว่าถ้าเกิดเด็กหนุ่มดิ้นรนวุ่นวายก็ไปไหนไม่รอด ….
....แต่เวลานี้ ณ ขณะนี้ คาเมะไม่มีกระจิตกระใจจะดิ้นรน หรือแม้แต่กระทั่งหายใจ…
ร่างเล็กนั่งอึ้งกับสัมผัสจาบจ้วงที่ขยับเคลื่อนบนริมฝีปาก เนื้อหยุ่นๆร้อนๆแทะเล็มไปรอบ ทั้งยังเลยออกมาถึงแก้มสองข้าง
…นะ…นะ…นี่…นี่…นี่เขากำลัง…ถะ…ถะ…ถูก…ถูกมัน…ทะ…ทะ…ทำ…ทำไรอ่ะ!!!!!!
“คาเมะ…” เสียงเรียกแผ่วหวิวดังออกมาจากริมฝีปากหนาที่คลอเคลียไม่ห่าง ประทับจูบเนิ่นนาน จากรุนแรงเปลี่ยนเป็นแผ่วเบาตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างบางไม่รู้ตัวสักนิด ยอมนั่งนิ่งเป็นรูปปั้นให้อีกฝ่ายรุกเร้ามาเรื่อย
“เด็กดื้อ…” เสียงทุ้มเรียกแผ่วๆ ขณะที่จุมพิตเลื่อนจากปากบางมายังพวงแก้มนุ่ม ร่างสูงกดจมูกลงสูดดมความหอมเบาๆ ราวกับกลัวว่าจะช้ำ
…เด็กดื้อ…หมอนี่เรียกเขาว่าเด็กดื้อ…
พลั่ก!!!!….ร่างของจินถูกผลักออกแรงๆ จนหลังกว้างกระแทกกับคอนโซลหน้ารถ คาเมะยกหลังมือขึ้นเช็ดริมฝีปากและแก้มของตัวเองแรงๆ
“ทำบ้าอะไรวะ!!!! แล้วเรื่องอะไรมาเรียกฉันว่าเด็ก!!!!!”
…--.--“ ได้สติเพราะถูกเรียกว่าเด็กเหรอเนี่ย…คาเมะเอ้ย คาเมะ…
จินเงียบ…เงียบเพื่อไตร่ตรองตัวเอง ว่าทำไม อยู่ดีๆเขาถึงได้ทำอะไรแบบนั้น โดยเฉพาะกับเด็กคนนี้ เด็กคนที่ไม่มีนิสัยส่วนไหนเลยตรงตามมาตรฐานที่เขากำหนดไว้
“ฉันถามว่านายทำบ้าอะไร!!!! เงียบทำไมเล่า!!!” ร่างบางพาลใส่เสียเลย ทั้งโมโห ทั้งอาย ทั้งเขิน
“ก็…กำราบเด็กดื้อ” จินกลับมานั่งที่ตัวเองเรียบร้อย เหยียบคันเร่งออกรถอีกครั้ง หลังจากได้สติว่าเมื่อกี้เขาก้าวข้ามบางสิ่งบางอย่างเข้าให้แล้ว
“กำราบเด็กดื้อ!!!!!…นายใช้คำว่าเด็กดื้อกับฉันเนี่ยนะ!!!! ฉันสิบเก้าแล้ว! และปีหน้าก็จะยี่สิบ!!! ไม่ใช่เด็กที่นายว่า!!!” คาเมะแผดเสียงดังลั่น ไม่ยอมความ
“งั้นเหรอ…ถ้าอย่างนั้นเธอก็ควรจะรู้ตัว ว่าไม่มีผู้ใหญ่คนไหน ไม่รู้จักมารยาทในการนับถือผู้อาวุโสกว่า การที่เธอมาเรียกตีซี้ฉันแบบที่ไม่สนใจว่าฉันจะอายุมากกว่าเธอกี่ปีแบบนี้ มันก็ไม่ต่างจากเด็กยังไม่หย่านมเท่าไหร่” ชายหนุ่มย้อนหน้าตายพร้อมยักไหล่ได้กวนโมโหที่สุดเท่าที่คาเมะเคยเห็นมา
“อ๋อ แล้วไอ้คนที่มาจูบคนอื่นแบบไร้มารยาทเมื่อกี้นี้ เป็นผู้ใหญ่นักสิ!” คาเมะตะคอกด้วยความไม่สบอารมณ์
“แล้วจูบยังไงให้มีมารยาทล่ะ” พอถูกย้อน คาเมะเลยนิ่ง
…จะไปรู้เรอะ ว่าจูบยังไงให้มีมารยาท…เกิดมาสิบเก้าจะยี่สิบอยู่เนี่ย ยังทำได้แค่หอมแก้มสาวๆอยู่เลย…จะว่าก็ว่าเหอะ ไอ้จูบเมื่อกี้ที่หมอนี่เอาไป.. มันก็จูบแรกเขานั่นแหล่ะ!!!
“ก็….ก็ต้องขออนุญาตก่อน” ตอบแบบพอผ่าน จินกลั้นหัวเราะอย่างเต็มที่ พยายามเก็กหน้าดุ
…เขาควรจะรับมือความกะล่อนเอาตัวรอดของเด็กคนนี้แบบไหนดีนะ…จากตอนแรกที่ว่าโมโหกับความดื้อด้านของว่าที่ภรรยา กลายเป็นว่าตอนนี้อารมณ์ดีไปกับความลื่นไหลของเด็กคนนี้ไปเสียแล้ว…
“โอเค…งั้นครั้งหน้า ฉันจะขออนุญาตเธอก่อน…ฉันเรียกเธอว่าคาเมะได้ใช่มั้ย ส่วนเธอก็เรียกฉันว่าพี่จินก็ได้”
“พี่จิน!!!…เท่าที่ผมจำได้นี่…ตลอดชีวิตที่เกิดมา มีพี่ชายแค่สองคนนะ” ร่างสูงหันมามองคนปากดี ที่หาเรื่องเขาไม่เลิก
….แหม...แต่ไอ้ปากแบบนี้สิ!!! มันน่าจับตีให้ก้นลายนักล่ะ!!!...
“จะเรียกว่า ’ผัวจิน’ ก็ได้…ฉันไม่ถือ ยังไงๆก็ต้องแต่งงานกันอยู่แล้ว” จินย้อนเสียงเรียบ
“ประสาทน่ะสิ!!!! ใครจะไปเรียกแบบนั้น!!!!” คาเมะค้อนขวับเข้าให้ ร้อนวูบขึ้นบนหน้ากับแค่คำพูดของอีกฝ่าย สะบัดหน้าแดงๆของตัวเองมองออกข้างทาง ด้วยความเจ็บใจ
….คอยดูเหอะ อ้วนเอ้ย!!!! อยากแต่งงานนักรึไงวะ แต่งแล้วไม่ให้หย่านะเว้ย!!!!…ฮึ๋ย!!!!
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“เชิญทางนี้ค่ะ ท่านอาคานิชิ และนี่คงเป็น…ท่านหญิงเล็กว่าที่ภริยา” พนักงานสาวเดินตรงเข้ามาทักทายอย่างนอบน้อมพร้อมรอยยิ้ม
“ผมชื่อคาเมะฮะ” ร่างบางไม่ได้สนใจป้ายบอกชื่อร้านด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่มองสาวๆพนักงานที่เดินกันขวักไขว่อย่างเมามันในสายตา
…คนนั้นก็สวย คนนี้ก็ถูกสเป็ค!!!!….ฮูย อยากเกิดเป็นกระเบื้องปูพื้นที่นี่จริงๆเลย วันๆคงได้มองใต้กระโปรงคนสวยๆพวกนี้จนตาแฉะแหงมๆ…>______<
“อย่าล้ำหน้าให้มันมากนัก” จินดุไปที เมื่อเจ้าตัวดีเดินดุ่มๆตามพนักงานไปแบบไม่สนเขา จนชายหนุ่มต้องไปคว้าคอเสื้อคาเมะเอาไว้
…เจอคนสวยเป็นไม่ได้…ตางี้เยิ้มจนเปียก แถมสติสตังก็หลุดลอยไปไหนหมดไม่รู้…เฮ้อ!...
“โฮ!!!!…นี่ฉันก็มาตามที่นายบอกแล้วนะ จะบังคับอะไรกันนักหนา!…หรือว่า…” ร่างบางจ้องดวงตาคมของชายหนุ่มอย่างคาดคั้น
“นาย…นายคิดจะแย่งฉันจีบแม่สาวนั่นใช่มั้ย…จริงอยู่ว่านายอาจจะหล่อกว่าฉัน สูงกว่า อายุมากกว่า…แต่ฉันไม่มีทางถอยให้นายง่ายๆ!!!…เคยได้ยินรึเปล่า คารมเป็นต่อรูปหล่อเป็นรอง!!!!” ยักคิ้วกวนๆให้ว่าที่สามีไปทีนึง ด้วยท่าทางที่คิดว่าเท่ห์ที่สุด ทว่าอีกฝ่ายกลับหยักยิ้มมุมปาก
“แล้วเธอเคยได้ยินที่เขาว่ากันว่า…ปลาหมอตายเพราะปากมั้ย…” ว่าที่สามีภรรยาคู่ใหม่ของญี่ปุ่นจ้องหน้ากันอย่างไม่ลดละ ถ้าหากว่าปล่อยพลังได้ ป่านนี้ก็คงกลายร่างเป็นซุปเปอร์ไซย่า หรือไม่ก็เซเลอร์มูนกันทั้งสองคนแน่ๆ
“ขอโทษค่ะ…ทางเราได้จัดห้องส่วนตัวไว้ทางนี้แล้วค่ะ” เสียงของพนักงานดังขึ้น ทำเอาคาเมะรีบหันมายิ้มหวาน
“ขอบคุณมากครับพี่สาว…แล้ว..” กำลังจะเอ่ยปากเชื่อมความสัมพันธ์ แต่หัวสมองกลับฉุกคิดอะไรบางอย่างได้เสียก่อน
…’ทางเราได้จัดห้อง’…จัดห้องงั้นเหรอ…ห้องไรอ่ะ!!!…ดวงตาเรียวหันควับมาทางร่างสูงที่ยืนข้างกายหมายจะคาดคั้นให้รู้เรื่อง
“ฉันกลัวเธอจะกลายเป็นขี้ปากนินทาของชาวบ้าน ก็เลยขอเปิดห้องส่วนตัวสำหรับฝึกอบรมมารยาทผู้ดีของ ‘ว่าที่ภรรยา’ โดยเฉพาะ” จินพูดพร้อมรอยยิ้มที่คาเมะมั่นใจอย่างยิ่ง ว่ามันนำพาหายนะมาให้เขา!!!!
TO BE CON
2008.08.27
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา PART 2
FIC : ว่าที่สามี...ขอระอา
JIN X KAME
By : Dezair
PART 2
สัปดาห์ต่อมา
“เข้ามาก่อนสิจ๊ะ จินคุง…มารับคาซึยะไปเรียนทำอาหารใช่มั้ย” มารดาของคาเมะเปิดประตูออกมาต้อนรับว่าที่ลูกเขย จินยิ้มบางๆแทนคำตอบก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน สอดสายตามองหาว่าที่ภรรยา
“คาซึยะยังไม่ตื่นเลยจ๊ะ…จินคุงขึ้นไปปลุกก็ได้…ชั้นสอง ริมสุดทางเดินนะจ๊ะ” บอกทางเรียบร้อยแล้ว
คุณแม่ก็หลบเข้าห้องครัว ปล่อยให้จินเดินขึ้นบันไดไปตามลำพัง
ชายหนุ่มเดินตรงไปยังห้องริมสุดทางเดิน ที่หน้าประตูมีป้ายแขวนว่า …คาซึจัง… ร่างสูงได้แต่อมยิ้ม นึกเอ็นดูร่างบางขึ้นมานิดๆ …น่ารักดีนี่นะ ถึงแม้จะเจ้าชู้ขี้หม้อไป(ไม่)หน่อย แต่ก็มีอะไรน่ารักๆแบบนี้เหมือนกัน
เขาเคาะประตูพอเป็นพิธีก่อนจะนึกขึ้นได้ ว่าตัวเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าของห้อง ชนิดที่เปิดประตูพรวดเข้าไปเลยก็ไม่เสียหาย ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนจากมือที่เคาะ มาเป็นหมุนลูกบิดแล้วผลักเข้าไปเบาๆแทน
.....ทว่า.....สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็ปรากฏขึ้นในสายตา....
จินผงะกับสภาพภายในห้อง เดินถอยหลังออกมามองที่หน้าประตูอีกครั้ง เพื่อมองชื่อที่แขวนอยู่หน้าห้อง ว่าไม่ได้เข้าห้องผิด
…แต่...จะมองยังไง....ไอ้ป้ายบ้าหน้าประตูที่เขียนว่า ‘ คาซึจัง’ มันก็ยังเป็น ‘คาซึจัง’ วันยังค่ำ....
...แล้วในเมื่อประตูยังเขียนว่า ‘คาซึจัง’….ของในห้องก็ต้องเป็นของของ ‘คาซึจัง’...
....รวมทั้ง....รวมทั้ง ไอ้โปสเตอร์พรรค์บ้าๆนั่น....
....ไอ้โปสเตอร์ที่มีแต่รูปผู้หญิงใส่บิกินีตัวจิ๋ว อวดส่วนเว้าส่วนโค้ง และหน้าอกหน้าใจมโหฬาร...
....โอ้....พระเจ้า....บอก อาคานิชิ จิน คนนี้ที ว่าทำไมท่านถึงส่งว่าที่ภรรยามาดแมนแบบนี้มาเป็นคู่เขา T_________T....
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“โฮย…ผมง่วงจะตาย เมื่อคืนกว่าจะได้นอนตั้งตีสอง วันนี้ไม่ไปแล้ว” หลังจากจินทำใจอยู่นาน กับสภาพห้องของร่างบาง ชายหนุ่มก็ท่องบทสวดของวัดชินโตที่ไหนสักแห่ง แล้วถึงเข้ามาปลุกคนที่ขดตัวอยู่บนเตียง ใต้ผ้านวมลายผู้หญิงอกโตๆใส่บิกินีสีแดงเพลิง
….มันไปหาซื้อมาได้ยังไงเนี้ย~~~….แถมเข้าชุดกับเครื่องนอนอย่างอื่นอีก ทั้งผ้าปู ทั้งปอกหมอน…เป็นรูปผู้หญิงทั้งนั้นเลย…เฮ้อ…แล้วไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา…
…แต่เป็นผู้หญิงในชุดบิกินี!!!!…อ้ากกกกกกกกกกกก!!!!….ว่าที่ภรรยาของเขา!!!!…
“แต่ฉันนัดทางโรงเรียนสอนทำอาหารไว้แล้ว…ตื่น …คาเมนาชิ” จินพยายามดึงคนที่ยังนอนอุตุให้ลุกจากเตียง คาเมะปรือตามองคนจู้จี้ด้วยความหงุดหงิด
“แต่ผมง่วงนี่!!!!!” ร่างบางตวาดลั่นแบบเด็กเอาแต่ใจ คิ้วขมวดมุ่นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ
“แล้วมัวแต่ทำอะไร กลางค่ำกลางคืนไม่นอน…นี่มันจะสิบเอ็ดโมงแล้ว”
“ก็โหลดหนัง ซาริจังน่ะสิ…โอ้ย…ไม่เอาแล้ว…ไม่คุยกับคุณล่ะ…ผมง่วง”…จินอึ้ง…อึ้งสนิท….’หนังซาริจัง’…หนังโป๊ เรทเอ็กซ์ที่กำลังดังเนี่ยนะ!!!!…นี่นอนดึกเพราะนั่งโหลดหนังซาริจังมาดูงั้นสิ!!!!!….
“ไม่ได้ คาเมนาชิ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้…วันนี้เธอต้องไปเรียนทำอาหาร!!!” จินพยายามดึงคนที่มุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม…เห็นลายผ้าห่มแล้วสยิวกิ้วชะมัด…ฮึ้ย!!…~~
“ไม่ไป…คุณอยากเรียน คุณก็ไปคนเดียวดิ!”
“เธอไม่ไปเรียนจริงเหรอ…รู้รึเปล่าว่าโรงเรียนสอนทำอาหารน่ะ มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น…” เอาวะ…ไม้นี้ล่ะ…แค่พูดว่ามีแต่ผู้หญิง เจ้าคนที่ทำเป็นง่วงนักหนาก็หูกระดิกทันที พร้อมกับหันมามอง
“มีแต่ผู้หญิงเหรอ” O.o
“ใช่…ตอนฉันไปสมัครให้เธอ เจอแต่ผู้หญิงน่ารักๆ ทั้งนั้นเลย”
“น่ารักๆทั้งนั้น เหรอ” ….*_________*…
“อือ…แต่ถ้าเธอไม่อยากไป ฉันก็คงบังคับอะไรไม่ได้ล่ะนะ…ไม่เป็นไร นอนต่อเถอะ” จินพูด ทั้งๆที่เห็นแวววิบวับในดวงตาของคาเมะอย่างชัดเจน เขาทำเป็นหันหลังจะเดินออกจากห้องนอน แต่ไม่ทันจะก้าวถึงประตู เสียงของคนบนเตียงก็ดังขึ้น
“เดี๋ยวๆ…ผมหายง่วงแล้ว…ไปก็ได้…คุณรอแปบนึง” บอกแบบนั้นแล้วกระโจนตัวลงจากเตียงคว้าผ้าเช็ดตัวที่กองอยู่บนพื้น วิ่งผ่านหน้าจินออกจากห้อง ร่างสูงได้แต่มองตามแล้วถอนหายใจระอาหนึ่งที ส่ายศีรษะไปมาแก้เครียดอีกรอบ
…ภรรยาที่เขาวาดฝันไว้ซะดิบดี ถูกเด็กคนนี้ทำพังไม่เป็นท่า….เฮ้อ….T^T
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ฮู้~~ สวยเป็นบ้า” จินส่ายหน้าไปมา
“โอ้ยๆ เด็กคนนั้น…ตรงสเป็คเลย” จินถอนหายใจอีกที
“นั่นๆ…คนนั้นหน้าตาเหมือน มินาโกะจังโรงเรียนสตรีคุโบะชะมัด” จินหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ขณะที่ว่าที่ภรรยาของเขาตื่นตาตื่นใจกับสาวๆจำนวนมากที่ขวักไขว่ไปมาในโรงเรียนสอนทำอาหารแห่งนี้
….จินสาบาน…สาบานว่าเมื่อกี้ที่หลับตาน่ะ หลับไปแปบเดียวเท่านั้น…เท่านั้นจริงๆ….แต่ว่า พอเขาลืมตาขึ้นมาอีกที…………..
“ชื่อนานะจังเหรอ ชื่อเพราะจังเลย ผมชื่อคาซึยะฮะ ว่ามั้ยฮะ ว่าเราสองคนชื่อพ้องกันดีนะ นานะคาซึยะ…แล้วนี่นานะจังเรียนที่นี่นานรึยังฮะ ผมพึ่งมาเรียนวันนี้วันแรกเอง ไม่รู้เลยว่าห้องเรียนอยู่ที่ไหน” มันไปนั่งกระแซะไตร่ถามพร้อมแนะนำตัวเองกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักเสียแล้ว
“คาเมนาชิ…” จินเดินตรงเข้าไปเรียกคาเมะด้วยเสียงเรียบๆแต่โหดไว้ในที
“อะไรเล่า…ไม่เห็นรึไงล่ะ ว่าผมยุ่งอยู่!” ร่างบางหันมาถามเสียงเบาแต่หงุดหงิดสุดๆ ที่ถูกกวนยามนี้ ก่อนจะหันมาทาง นานะจังอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มประจบเอาใจ
“พี่ชายคาซึยะคุงเหรอคะ” สาวน้อยนานะจังถาม ทำเอาทั้งคาเมะทั้งจินพากันชะงัก
“ไม่ใช่ครับ…” ร่างสูงตอบขึ้นมาก่อน
“ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆน่ะครับ คือคุณอาคา….เอ่อ…พี่…เอ่อ…พี่จินเนี่ย เป็นลูกชายของป้าที่เป็นพี่สาวของเพื่อนของน้องสาวของแม่ผมน่ะครับ…ก็…ลูกพี่ลูกน้องน่ะนะครับ…วันนี้พี่เค้าพาผมมาสมัครเรียนน่ะครับ เค้าเห็นผมชอบทำอาหาร ก็เลย พามาซะจะได้สิ้นเรื่อง แต่จริงๆแล้วผมน่ะต้องตื้อพี่ให้พามาสมัครตั้งหลายเดือนเลยนะครับ ” คาเมะโม้ไปเรื่อยประสาคนกะล่อน แต่ไม่วายเหลือบสายตามองจินคล้ายจะบอกให้ร่างสูงเงียบไปซะ
“คาซึยะคุงชอบทำอาหารเหรอคะ” สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มเอ่ยปากถามอย่างตื่นเต้น คาเมะมองปราดเดียวก็รู้ ว่าแม่สาวนี่ดูท่าจะชอบผู้ชายทำอาหารเก่ง แล้วคนขี้หม้ออย่างเขาจะบอกความจริงไปรึไงล่ะ!! เดี๋ยวก็อดงาบน่ะเซะ!!...
“ใช่สิครับ…ผมน่ะชอบทำอาหารมากๆ แต่ทำไม่เก่งเลยล่ะครับ พี่ชายก็เลยพาผมมาสมัครเรียนตัดปัญหาทำครัวที่บ้านพังไงครับ” จินเกาหัวแกรกๆ หันหน้ามองไปทางอื่นพร้อมถอนหายใจ
….เมื่อกี้ว่าที่ภรรยาคนสวย (แต่แสบ) ของเขาบอกกับสาวน้อยคนนี้ว่ายังไงนะ…
….เจ้าเด็กนั่นบอกว่า…’ชอบทำอาหาร?’…
….แล้วก็บอกว่า …’เขาเป็นพี่ชาย ลูกชายของป้าที่เป็นพี่สาวของเพื่อนของน้องสาวของแม่?’…
....ทั้งยังบอกว่า…’ตัวเองขอร้องให้เขาพามาสมัครเรียนที่นี่เอง’…
….แถมยังบอกอีกว่า…’ต้องตื้อเขาให้พามาตั้งหลายเดือน’…
…ทั้งๆที่…
…ทั้งๆที่…
….ทั้งๆที่ ก่อนมา มันบอกว่า มัน ’ทำอาหารห่วยแตก รสชาติไม่ได้เรื่อง’…
…ทั้งๆที่ความจริงแล้วเขาเป็น…’ว่าที่สามี’….ไม่ใช่…’ญาติพี่น้องลูกป้าพี่สาวแม่’ อะไรนั่น…
...และทั้งๆที่ เมื่อตะกี้ มันพึ่งบอกว่า...’มันจะไม่มาแล้ว เพราะขี้เกียจตื่น’…
และทั้งๆที่….ทั้งๆที่ความจริงเป็นแบบนั้น…แต่คาเมนาชิ คาซึยะ กลับโกหกโป้ปดได้หน้าตาเฉย!!!!!….โดยมีเขาเป็นพยานความจริงยืนเป็นหัวหลักหัวตออยู่แบบนี้!!!!!!!!!!!!!!
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
เย็นนั้น หลังจากพาคาเมะมาเริ่มเรียนคอร์สทำอาหารวันแรก จินก็ขอโบกมือลากลับมาเซฟพลังงานที่บ้าน เพื่อตั้งต้นรับมือ ว่าที่ภรรยา ที่สุดแสนจะกะล่อนปลิ้นปล้อนคนนี้ในวันต่อๆไป
“ไง…พี่ชาย…ว่าที่พี่สะใภ้มิกะเป็นไงบ้าง เห็นพ่อกับแม่บอกว่าสวยจนโลกตะลึง” น้องสาวคนสวยที่จินหวงนักหวงหนา เดินเข้ามาถามไถ่เมื่อเห็นพี่ชายกลับมาในสภาพเหนื่อยอ่อนสุดขีด
“หึ! สวยจนโลกตะลึง…นี่ไง ฉันตะลึงไปเลยเนี่ย” พูดจาประชดตัวเอง หันมาชี้หน้าตาโหลๆให้น้องสาวดู ยุ่งกับคาเมะหนึ่งวัน เหมือนอายุจะสั้นลงสักสิบปี
“อ้าว…สรุปแล้วไม่สวยเหรอ”
“สวย!…สวยสิ!!!!…ทั้งสวย ทั้งแสบ ทั้งหม้อ ทั้งกะล่อน ทั้งปลิ้นปล้อน…เชื่อมั้ยมิกะ…ตั้งแต่พี่เกิดมานะ ถึงแม้ว่าจะมีเพื่อนเจ้าชู้อย่างไอ้ยู แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าจะมีคนที่เป็นแบบมันแต่มากกว่าล้านเท่าอยู่อีกคนนึงน่ะ” จินระบายความอัดอั้นอย่างถึงที่สุด ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องสารพัดเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ในโรงเรียนทำอาหารนั่นเลย
....ชนิดที่ว่า ถ้าคาเมะเป็นปลากัดตัวผู้ แล้วผู้หญิงทั้งโรงเรียนเป็นปลากัดตัวเมียล่ะก็....อีกไม่กี่วันคงมีทายาทตระกูล ‘คาเมนาชิ’ ออกมาว่ายเล่นแบบที่ต้องนับกันเป็นกุรุทแน่ๆ!!...
...คิดดูเอาแล้วกัน ว่าเด็กนั่นมันทำตาเยิ้มแม้กระทั่งกับพนักงานทำความสะอาดน่ะ!!!...
“งั้น…พี่จินก็ไม่ต้องไปแต่งกับเค้าซะสิ”
“ไม่แต่งได้ไง!!!” จินร้องลั่นหันมาถามแบบลืมตัว ทำเอามิกะผงะ
“ไม่…คือพี่หมายถึง…พี่จะ…ไม่แต่งได้ไง…ในเมื่อว่า…พี่เอ่อ…พี่รับปากพ่อกับแม่มาแล้ว…แล้วคุณน้าบ้านคาเมนาชิก็เป็นเพื่อนสนิทพ่อกับแม่….คือ…พี่…เอ่อ…จะบอกว่า…” จินพยายามหาคำอธิบายอันสวยหรูให้น้องสาว เพื่อตอบปัญหาที่ว่า …ทำไมไม่ยกเลิกงานแต่งไปเสีย….
...นั่นสิ...ทำไมคำว่า ‘ยกเลิก’...ถึงไม่ผุดขึ้นมาในหัวของจินเลยนะ.... ความจริงจะยกเลิกงานแต่งไปก็ได้ ไม่เห็นจะมีความจำเป็นอะไรที่จะต้องทำตามใจพ่อแม่....
...หรือที่ไม่ยกเลิก....เป็นเพราะอยากตามใจตัวเอง...
…ก็แหม….เจ้าเด็กกะล่อนนั่น…ดันตรงสเป็คเขา…เอ่อ…นิดหน่อยน่ะสิ…ก็เลย…ไม่อยากปล่อยน่ะนะ…แค่นั้นล่ะ…
“สรุปแล้วพี่จะแต่งกับเค้า” จินพยักหน้ารับซื่อๆ แต่พอเห็นรอยยิ้มของน้องสาวที่ดูจะรู้ทัน ก็รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ
“ก็บอกแล้วไงล่ะ ว่ายกเลิกไม่ได้” น้องสาวคนสวยได้แต่พยักหน้ารับแกนๆ เห็นท่าทางปิดบังและเลี่ยงอะไรบางอย่างของพี่ชาย รู้ได้ทันที ว่าไอ้ที่บอกว่า …รับปากไปแล้ว ยกเลิกไม่ได้….เนี่ย ข้ออ้างส่วนตัวทั้งนั้น!!!!
“ก็ในเมื่อพี่อยากแต่งกับเค้า…แล้วพี่จะมานั่งบ่นนั่นบ่นนี่ทำไมล่ะค้า…พี่ชาย” น้องสาวลุกขึ้นเดินหนีจากไปแล้ว ทิ้งจินให้นั่งอยู่คนเดียว ก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้สึกตัว รีบตะโกนไล่หลังน้องไป
“ฉันไม่ได้อยากแต่งสักหน่อยนะ!!!!!!” น่าเชื่อตายล่ะ คุณอาคานิชิ จิน --.--
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
“สวัสดีครับ โทโมะจัง…ผมคาเมะนะ จำได้รึเปล่า”
หลังจากเริ่มเรียนคอร์สทำอาหาร ที่มีสมาชิกร่วมคอร์สเพียงคนเดียว คาเมะก็ยังสามารถขอเบอร์โทร.ของเพื่อนร่วมชั้นเพียงคนเดียวคนนี้มาประดับในโทรศัพท์มือถือตัวเองจนได้ แถมพอกลับถึงบ้านปุ๊บก็โทร.หาปั๊บแบบไม่ให้เสียเชิงหนุ่มกะล่อนขี้หม้อแม้แต่น้อย
“จำได้ด้วยเหรอฮะ! ว้าว…ดีจังเลย นึกว่าโทโมะจังจะลืมผมไปแล้วซะอีก แล้วโทโมะจังทำอะไรอยู่ฮะ”
คาเมะดี๊ด๊าสุดขีดเมื่อปลายสายพูดคุยกับเขาด้วยน้ำเสียงหวานเพราะเสนาะหู ซึ่งเจ้าตัวดีโมเมเอาเองว่าอีกฝ่ายคงมีใจให้แหงมๆ!!
“กำลังกลับบ้านอยู่เหรอครับ ความจริงแล้วน่าจะให้ผมไปส่งนะ โทโมะจังกลับคนเดียว อันตรายออก”
‘อันตรายตรงไหนไม่ทราบว่ะห๊ะ!!!! กลับกับสามีเนี่ย!!!!! ไอ้เด็กเวร!!!!’ เสียงปลายสายที่คาเมะยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ว่าไม่ใช่เสียงของโทโมะจังผู้แสนจะน่ารักเรียบร้อยแน่ๆดังกระแทกหูทำเอา สะดุ้งสุดตัว
“สะ..สา…สามีเหรอครับ” หน้าหดเหลือสองนิ้ว กลืนน้ำลายไปอีกอึก …ตายล่ะหว่า…โทโมะจังมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย…
‘ก็ใช่น่ะเซ่!!!! ฉันน่ะสามีของโทโมะ!!!! ชื่อ นากามารุ ยูอิจิ!!!!! เพื่อนซี้อาคานิชิ จินว่าที่สามีแกยังไงล่ะห๊ะ!!!’ จากหน้าสองนิ้วของคาเมะ แทบจะเหลือหนึ่งเซนต์
…ห๊า!!!! O.O แฟนโทโมะคือคุณนากามารุ อาจารย์สอนทำอาหารคาร์สเขาเหรอเนี่ย!!!! เวรกรรมแท้ๆ คาเมะเอ้ย!!! ดันเล่นเส้นใหญ่!!!!!…เอาไงดีเนี้ย!!!!
“เอ่อ....ข....ขอ....ขอโทษครับ สงสัยต่อสายผิด” หลังจากปลุกสติให้ตื่นจากความอึ้ง คาเมะก็รีบบอกลาปลายสายด้วยมุกสิ้นคิดทันที แล้วก็ตัดสายเสียแบบนั้น
….โฮ T__T โทโมะจังนะโทโมะจัง มีแฟนแล้วก็ไม่บอก…เกิดคุณนากามารุอะไรเนี้ยไปบอกอีตาคนนั้น หมอนั่นจะไม่มาว้ากเขาเหรอวะเนี่ย…ซวยจริงๆเล้ย! คาเมะเอ้ย!!!!!!!!!
-*-*-*-*-*-*-*--*-*-*-*
“หา!!!คาเมนาชิ โทร.ไปหาแฟนแก!!!!” สันนิษฐานของคาเมะไม่ได้ผิดไปเลย เพราะพอยูอิจิเจอมุกเด็ดว่า ‘ต่อสายผิด’ เขาก็รีบโทร.มาด่าเพื่อนรักเพื่อนซี้อย่างจินทันที
‘เออน่ะสิ!!!! มาเรียกยามะพีว่า โทโมะจัง…แกดูความกล้าของเมียแกสิไอ้จิน ขนาดฉัน ฉันยังไม่เคยเรียกเลยนะเว้ย!!!’
…นี่ล่ะ เฮียยูอิจิของเราแค้นคาเมะมันตรงนี้แหล่ะ เป็นแฟนกับยามะพีมาปีกว่า ไม่เคยได้เรียกชื่อจริงคนรักสักคำเดียว แต่เจ้าเด็กคนนั้น!!!
…ทั้งๆที่มันพึ่งเข้ามาเรียนวันนี้วันแรก และทั้งๆที่มันพึ่งรู้จักยามะพีแฟนเขาเป็นครั้งแรก แต่มันกลับได้ทั้งเบอร์โทร.!!! (ยูอิจิใช้เวลา สามเดือนกว่ายามะพีจะยอมให้เบอร์โทร. พอได้มาแล้ว โทร.ไปยามะพีก็ไม่เคยรับ จนกระทั่งอีกสองเดือนต่อมา ยามะพีถึงยอมคุยด้วย)
…แล้วมันยังได้เรียกยามะพีว่า โทโมะจัง!!!!….เขาก็อยากเรียกแบบนั้นเหมือนกันนะโว๊ยยยยยย!!!!!!
‘แล้วยังไม่พอ!!!…มันยังมาจีบแฟนฉันอีก!!!! แล้วพอถูกฉันด่า มันว่ายังไงรู้มั้ย!!! มันทำมั่วเนียนว่าต่อสายผิดเฉยเลย!!!! เมียแกนี่กะล่อนปลิ้นปล้อนขี้หม้อเป็นบ้า!!!!!…แกมาเอาเงินแกคืนไปเลย ฉันไม่สอนเมียแกแล้ว!!!!’ ยูอิจิยิ่งคิดถึงคาเมะก็ยิ่งแค้นหนัก
…ไอ้จินนะไอ้จิน หาแฟนดีๆไม่เป็นรึไงวะเนี่ย!!!!…
“เฮ้ย ใจเย็น…เอางี้ล่ะกัน เดี๋ยวฉันจะบอกคาเมนาชิเอง ว่าอย่าไปยุ่งกับแฟนแกอีก” จินพยายามกล่อมเพื่อนรัก ทั้งๆที่หัวจะระเบิดอยู่ร่อมร่อ นึกคิดสารพัดว่าจะจัดการความหน้าหม้อของว่าที่ภรรยาคนนี้ยังไงดี ..ฮึ่ม!!!….
...นี่ขนาด แยกกลับบ้านใครบ้านมัน ก็ยังมีเรื่องเจ้าตัวดีตามมาก่อกวนให้ปวดหัวเล่น....ถ้าหากต้องแต่งงานมาอยู่ร่วมบ้านกันจริง...สงสัยเห็นทีอายุขัยของจินคงไม่พ้น สามสิบ แน่ๆ....
‘ฉันให้โอกาสแค่ครั้งเดียวนะเว้ย!!! ถ้าเมียแกยังไม่เลิกมายุ่งกับเมียฉันล่ะก็ ฉันเตะโด่งออกนอกโรงเรียนแน่!!!’ ยูอิจิเวลาเอาจริง ก็เล่นเอาจินไม่อยากขัดใจ เขาได้แต่รับคำเออออ ก่อนจะตัดสายจากเพื่อน แล้วทิ้งตัวลงเอนกับโซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน
…อุตส่าห์นึกว่ามันจะหม้อกับผู้หญิงอย่างเดียว นี่กับแฟนไอ้ยูที่เป็นผู้ชายก็ไม่เว้น -.-“…สรุปแล้ว เพศไหนก็ได้ ขอให้สวยถูกใจเป็นพอใช่มั๊ยเนี่ยยยยยยย!!!!!!
…เห็นที ต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด…ไม่งั้นคงคุมกันไม่อยู่…อยากเจอของจริงจากอาคานิชิ จินคนนี้ก็ได้เลย คาเมนาชิ คาซึยะ….
TO BE CON
JIN X KAME
By : Dezair
PART 2
สัปดาห์ต่อมา
“เข้ามาก่อนสิจ๊ะ จินคุง…มารับคาซึยะไปเรียนทำอาหารใช่มั้ย” มารดาของคาเมะเปิดประตูออกมาต้อนรับว่าที่ลูกเขย จินยิ้มบางๆแทนคำตอบก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน สอดสายตามองหาว่าที่ภรรยา
“คาซึยะยังไม่ตื่นเลยจ๊ะ…จินคุงขึ้นไปปลุกก็ได้…ชั้นสอง ริมสุดทางเดินนะจ๊ะ” บอกทางเรียบร้อยแล้ว
คุณแม่ก็หลบเข้าห้องครัว ปล่อยให้จินเดินขึ้นบันไดไปตามลำพัง
ชายหนุ่มเดินตรงไปยังห้องริมสุดทางเดิน ที่หน้าประตูมีป้ายแขวนว่า …คาซึจัง… ร่างสูงได้แต่อมยิ้ม นึกเอ็นดูร่างบางขึ้นมานิดๆ …น่ารักดีนี่นะ ถึงแม้จะเจ้าชู้ขี้หม้อไป(ไม่)หน่อย แต่ก็มีอะไรน่ารักๆแบบนี้เหมือนกัน
เขาเคาะประตูพอเป็นพิธีก่อนจะนึกขึ้นได้ ว่าตัวเองก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าของห้อง ชนิดที่เปิดประตูพรวดเข้าไปเลยก็ไม่เสียหาย ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนจากมือที่เคาะ มาเป็นหมุนลูกบิดแล้วผลักเข้าไปเบาๆแทน
.....ทว่า.....สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็ปรากฏขึ้นในสายตา....
จินผงะกับสภาพภายในห้อง เดินถอยหลังออกมามองที่หน้าประตูอีกครั้ง เพื่อมองชื่อที่แขวนอยู่หน้าห้อง ว่าไม่ได้เข้าห้องผิด
…แต่...จะมองยังไง....ไอ้ป้ายบ้าหน้าประตูที่เขียนว่า ‘ คาซึจัง’ มันก็ยังเป็น ‘คาซึจัง’ วันยังค่ำ....
...แล้วในเมื่อประตูยังเขียนว่า ‘คาซึจัง’….ของในห้องก็ต้องเป็นของของ ‘คาซึจัง’...
....รวมทั้ง....รวมทั้ง ไอ้โปสเตอร์พรรค์บ้าๆนั่น....
....ไอ้โปสเตอร์ที่มีแต่รูปผู้หญิงใส่บิกินีตัวจิ๋ว อวดส่วนเว้าส่วนโค้ง และหน้าอกหน้าใจมโหฬาร...
....โอ้....พระเจ้า....บอก อาคานิชิ จิน คนนี้ที ว่าทำไมท่านถึงส่งว่าที่ภรรยามาดแมนแบบนี้มาเป็นคู่เขา T_________T....
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“โฮย…ผมง่วงจะตาย เมื่อคืนกว่าจะได้นอนตั้งตีสอง วันนี้ไม่ไปแล้ว” หลังจากจินทำใจอยู่นาน กับสภาพห้องของร่างบาง ชายหนุ่มก็ท่องบทสวดของวัดชินโตที่ไหนสักแห่ง แล้วถึงเข้ามาปลุกคนที่ขดตัวอยู่บนเตียง ใต้ผ้านวมลายผู้หญิงอกโตๆใส่บิกินีสีแดงเพลิง
….มันไปหาซื้อมาได้ยังไงเนี้ย~~~….แถมเข้าชุดกับเครื่องนอนอย่างอื่นอีก ทั้งผ้าปู ทั้งปอกหมอน…เป็นรูปผู้หญิงทั้งนั้นเลย…เฮ้อ…แล้วไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา…
…แต่เป็นผู้หญิงในชุดบิกินี!!!!…อ้ากกกกกกกกกกกก!!!!….ว่าที่ภรรยาของเขา!!!!…
“แต่ฉันนัดทางโรงเรียนสอนทำอาหารไว้แล้ว…ตื่น …คาเมนาชิ” จินพยายามดึงคนที่ยังนอนอุตุให้ลุกจากเตียง คาเมะปรือตามองคนจู้จี้ด้วยความหงุดหงิด
“แต่ผมง่วงนี่!!!!!” ร่างบางตวาดลั่นแบบเด็กเอาแต่ใจ คิ้วขมวดมุ่นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ
“แล้วมัวแต่ทำอะไร กลางค่ำกลางคืนไม่นอน…นี่มันจะสิบเอ็ดโมงแล้ว”
“ก็โหลดหนัง ซาริจังน่ะสิ…โอ้ย…ไม่เอาแล้ว…ไม่คุยกับคุณล่ะ…ผมง่วง”…จินอึ้ง…อึ้งสนิท….’หนังซาริจัง’…หนังโป๊ เรทเอ็กซ์ที่กำลังดังเนี่ยนะ!!!!…นี่นอนดึกเพราะนั่งโหลดหนังซาริจังมาดูงั้นสิ!!!!!….
“ไม่ได้ คาเมนาชิ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้…วันนี้เธอต้องไปเรียนทำอาหาร!!!” จินพยายามดึงคนที่มุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม…เห็นลายผ้าห่มแล้วสยิวกิ้วชะมัด…ฮึ้ย!!…~~
“ไม่ไป…คุณอยากเรียน คุณก็ไปคนเดียวดิ!”
“เธอไม่ไปเรียนจริงเหรอ…รู้รึเปล่าว่าโรงเรียนสอนทำอาหารน่ะ มีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น…” เอาวะ…ไม้นี้ล่ะ…แค่พูดว่ามีแต่ผู้หญิง เจ้าคนที่ทำเป็นง่วงนักหนาก็หูกระดิกทันที พร้อมกับหันมามอง
“มีแต่ผู้หญิงเหรอ” O.o
“ใช่…ตอนฉันไปสมัครให้เธอ เจอแต่ผู้หญิงน่ารักๆ ทั้งนั้นเลย”
“น่ารักๆทั้งนั้น เหรอ” ….*_________*…
“อือ…แต่ถ้าเธอไม่อยากไป ฉันก็คงบังคับอะไรไม่ได้ล่ะนะ…ไม่เป็นไร นอนต่อเถอะ” จินพูด ทั้งๆที่เห็นแวววิบวับในดวงตาของคาเมะอย่างชัดเจน เขาทำเป็นหันหลังจะเดินออกจากห้องนอน แต่ไม่ทันจะก้าวถึงประตู เสียงของคนบนเตียงก็ดังขึ้น
“เดี๋ยวๆ…ผมหายง่วงแล้ว…ไปก็ได้…คุณรอแปบนึง” บอกแบบนั้นแล้วกระโจนตัวลงจากเตียงคว้าผ้าเช็ดตัวที่กองอยู่บนพื้น วิ่งผ่านหน้าจินออกจากห้อง ร่างสูงได้แต่มองตามแล้วถอนหายใจระอาหนึ่งที ส่ายศีรษะไปมาแก้เครียดอีกรอบ
…ภรรยาที่เขาวาดฝันไว้ซะดิบดี ถูกเด็กคนนี้ทำพังไม่เป็นท่า….เฮ้อ….T^T
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
“ฮู้~~ สวยเป็นบ้า” จินส่ายหน้าไปมา
“โอ้ยๆ เด็กคนนั้น…ตรงสเป็คเลย” จินถอนหายใจอีกที
“นั่นๆ…คนนั้นหน้าตาเหมือน มินาโกะจังโรงเรียนสตรีคุโบะชะมัด” จินหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน ขณะที่ว่าที่ภรรยาของเขาตื่นตาตื่นใจกับสาวๆจำนวนมากที่ขวักไขว่ไปมาในโรงเรียนสอนทำอาหารแห่งนี้
….จินสาบาน…สาบานว่าเมื่อกี้ที่หลับตาน่ะ หลับไปแปบเดียวเท่านั้น…เท่านั้นจริงๆ….แต่ว่า พอเขาลืมตาขึ้นมาอีกที…………..
“ชื่อนานะจังเหรอ ชื่อเพราะจังเลย ผมชื่อคาซึยะฮะ ว่ามั้ยฮะ ว่าเราสองคนชื่อพ้องกันดีนะ นานะคาซึยะ…แล้วนี่นานะจังเรียนที่นี่นานรึยังฮะ ผมพึ่งมาเรียนวันนี้วันแรกเอง ไม่รู้เลยว่าห้องเรียนอยู่ที่ไหน” มันไปนั่งกระแซะไตร่ถามพร้อมแนะนำตัวเองกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักเสียแล้ว
“คาเมนาชิ…” จินเดินตรงเข้าไปเรียกคาเมะด้วยเสียงเรียบๆแต่โหดไว้ในที
“อะไรเล่า…ไม่เห็นรึไงล่ะ ว่าผมยุ่งอยู่!” ร่างบางหันมาถามเสียงเบาแต่หงุดหงิดสุดๆ ที่ถูกกวนยามนี้ ก่อนจะหันมาทาง นานะจังอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มประจบเอาใจ
“พี่ชายคาซึยะคุงเหรอคะ” สาวน้อยนานะจังถาม ทำเอาทั้งคาเมะทั้งจินพากันชะงัก
“ไม่ใช่ครับ…” ร่างสูงตอบขึ้นมาก่อน
“ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆน่ะครับ คือคุณอาคา….เอ่อ…พี่…เอ่อ…พี่จินเนี่ย เป็นลูกชายของป้าที่เป็นพี่สาวของเพื่อนของน้องสาวของแม่ผมน่ะครับ…ก็…ลูกพี่ลูกน้องน่ะนะครับ…วันนี้พี่เค้าพาผมมาสมัครเรียนน่ะครับ เค้าเห็นผมชอบทำอาหาร ก็เลย พามาซะจะได้สิ้นเรื่อง แต่จริงๆแล้วผมน่ะต้องตื้อพี่ให้พามาสมัครตั้งหลายเดือนเลยนะครับ ” คาเมะโม้ไปเรื่อยประสาคนกะล่อน แต่ไม่วายเหลือบสายตามองจินคล้ายจะบอกให้ร่างสูงเงียบไปซะ
“คาซึยะคุงชอบทำอาหารเหรอคะ” สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มเอ่ยปากถามอย่างตื่นเต้น คาเมะมองปราดเดียวก็รู้ ว่าแม่สาวนี่ดูท่าจะชอบผู้ชายทำอาหารเก่ง แล้วคนขี้หม้ออย่างเขาจะบอกความจริงไปรึไงล่ะ!! เดี๋ยวก็อดงาบน่ะเซะ!!...
“ใช่สิครับ…ผมน่ะชอบทำอาหารมากๆ แต่ทำไม่เก่งเลยล่ะครับ พี่ชายก็เลยพาผมมาสมัครเรียนตัดปัญหาทำครัวที่บ้านพังไงครับ” จินเกาหัวแกรกๆ หันหน้ามองไปทางอื่นพร้อมถอนหายใจ
….เมื่อกี้ว่าที่ภรรยาคนสวย (แต่แสบ) ของเขาบอกกับสาวน้อยคนนี้ว่ายังไงนะ…
….เจ้าเด็กนั่นบอกว่า…’ชอบทำอาหาร?’…
….แล้วก็บอกว่า …’เขาเป็นพี่ชาย ลูกชายของป้าที่เป็นพี่สาวของเพื่อนของน้องสาวของแม่?’…
....ทั้งยังบอกว่า…’ตัวเองขอร้องให้เขาพามาสมัครเรียนที่นี่เอง’…
….แถมยังบอกอีกว่า…’ต้องตื้อเขาให้พามาตั้งหลายเดือน’…
…ทั้งๆที่…
…ทั้งๆที่…
….ทั้งๆที่ ก่อนมา มันบอกว่า มัน ’ทำอาหารห่วยแตก รสชาติไม่ได้เรื่อง’…
…ทั้งๆที่ความจริงแล้วเขาเป็น…’ว่าที่สามี’….ไม่ใช่…’ญาติพี่น้องลูกป้าพี่สาวแม่’ อะไรนั่น…
...และทั้งๆที่ เมื่อตะกี้ มันพึ่งบอกว่า...’มันจะไม่มาแล้ว เพราะขี้เกียจตื่น’…
และทั้งๆที่….ทั้งๆที่ความจริงเป็นแบบนั้น…แต่คาเมนาชิ คาซึยะ กลับโกหกโป้ปดได้หน้าตาเฉย!!!!!….โดยมีเขาเป็นพยานความจริงยืนเป็นหัวหลักหัวตออยู่แบบนี้!!!!!!!!!!!!!!
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
เย็นนั้น หลังจากพาคาเมะมาเริ่มเรียนคอร์สทำอาหารวันแรก จินก็ขอโบกมือลากลับมาเซฟพลังงานที่บ้าน เพื่อตั้งต้นรับมือ ว่าที่ภรรยา ที่สุดแสนจะกะล่อนปลิ้นปล้อนคนนี้ในวันต่อๆไป
“ไง…พี่ชาย…ว่าที่พี่สะใภ้มิกะเป็นไงบ้าง เห็นพ่อกับแม่บอกว่าสวยจนโลกตะลึง” น้องสาวคนสวยที่จินหวงนักหวงหนา เดินเข้ามาถามไถ่เมื่อเห็นพี่ชายกลับมาในสภาพเหนื่อยอ่อนสุดขีด
“หึ! สวยจนโลกตะลึง…นี่ไง ฉันตะลึงไปเลยเนี่ย” พูดจาประชดตัวเอง หันมาชี้หน้าตาโหลๆให้น้องสาวดู ยุ่งกับคาเมะหนึ่งวัน เหมือนอายุจะสั้นลงสักสิบปี
“อ้าว…สรุปแล้วไม่สวยเหรอ”
“สวย!…สวยสิ!!!!…ทั้งสวย ทั้งแสบ ทั้งหม้อ ทั้งกะล่อน ทั้งปลิ้นปล้อน…เชื่อมั้ยมิกะ…ตั้งแต่พี่เกิดมานะ ถึงแม้ว่าจะมีเพื่อนเจ้าชู้อย่างไอ้ยู แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าจะมีคนที่เป็นแบบมันแต่มากกว่าล้านเท่าอยู่อีกคนนึงน่ะ” จินระบายความอัดอั้นอย่างถึงที่สุด ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องสารพัดเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ในโรงเรียนทำอาหารนั่นเลย
....ชนิดที่ว่า ถ้าคาเมะเป็นปลากัดตัวผู้ แล้วผู้หญิงทั้งโรงเรียนเป็นปลากัดตัวเมียล่ะก็....อีกไม่กี่วันคงมีทายาทตระกูล ‘คาเมนาชิ’ ออกมาว่ายเล่นแบบที่ต้องนับกันเป็นกุรุทแน่ๆ!!...
...คิดดูเอาแล้วกัน ว่าเด็กนั่นมันทำตาเยิ้มแม้กระทั่งกับพนักงานทำความสะอาดน่ะ!!!...
“งั้น…พี่จินก็ไม่ต้องไปแต่งกับเค้าซะสิ”
“ไม่แต่งได้ไง!!!” จินร้องลั่นหันมาถามแบบลืมตัว ทำเอามิกะผงะ
“ไม่…คือพี่หมายถึง…พี่จะ…ไม่แต่งได้ไง…ในเมื่อว่า…พี่เอ่อ…พี่รับปากพ่อกับแม่มาแล้ว…แล้วคุณน้าบ้านคาเมนาชิก็เป็นเพื่อนสนิทพ่อกับแม่….คือ…พี่…เอ่อ…จะบอกว่า…” จินพยายามหาคำอธิบายอันสวยหรูให้น้องสาว เพื่อตอบปัญหาที่ว่า …ทำไมไม่ยกเลิกงานแต่งไปเสีย….
...นั่นสิ...ทำไมคำว่า ‘ยกเลิก’...ถึงไม่ผุดขึ้นมาในหัวของจินเลยนะ.... ความจริงจะยกเลิกงานแต่งไปก็ได้ ไม่เห็นจะมีความจำเป็นอะไรที่จะต้องทำตามใจพ่อแม่....
...หรือที่ไม่ยกเลิก....เป็นเพราะอยากตามใจตัวเอง...
…ก็แหม….เจ้าเด็กกะล่อนนั่น…ดันตรงสเป็คเขา…เอ่อ…นิดหน่อยน่ะสิ…ก็เลย…ไม่อยากปล่อยน่ะนะ…แค่นั้นล่ะ…
“สรุปแล้วพี่จะแต่งกับเค้า” จินพยักหน้ารับซื่อๆ แต่พอเห็นรอยยิ้มของน้องสาวที่ดูจะรู้ทัน ก็รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ
“ก็บอกแล้วไงล่ะ ว่ายกเลิกไม่ได้” น้องสาวคนสวยได้แต่พยักหน้ารับแกนๆ เห็นท่าทางปิดบังและเลี่ยงอะไรบางอย่างของพี่ชาย รู้ได้ทันที ว่าไอ้ที่บอกว่า …รับปากไปแล้ว ยกเลิกไม่ได้….เนี่ย ข้ออ้างส่วนตัวทั้งนั้น!!!!
“ก็ในเมื่อพี่อยากแต่งกับเค้า…แล้วพี่จะมานั่งบ่นนั่นบ่นนี่ทำไมล่ะค้า…พี่ชาย” น้องสาวลุกขึ้นเดินหนีจากไปแล้ว ทิ้งจินให้นั่งอยู่คนเดียว ก่อนที่ชายหนุ่มจะรู้สึกตัว รีบตะโกนไล่หลังน้องไป
“ฉันไม่ได้อยากแต่งสักหน่อยนะ!!!!!!” น่าเชื่อตายล่ะ คุณอาคานิชิ จิน --.--
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
“สวัสดีครับ โทโมะจัง…ผมคาเมะนะ จำได้รึเปล่า”
หลังจากเริ่มเรียนคอร์สทำอาหาร ที่มีสมาชิกร่วมคอร์สเพียงคนเดียว คาเมะก็ยังสามารถขอเบอร์โทร.ของเพื่อนร่วมชั้นเพียงคนเดียวคนนี้มาประดับในโทรศัพท์มือถือตัวเองจนได้ แถมพอกลับถึงบ้านปุ๊บก็โทร.หาปั๊บแบบไม่ให้เสียเชิงหนุ่มกะล่อนขี้หม้อแม้แต่น้อย
“จำได้ด้วยเหรอฮะ! ว้าว…ดีจังเลย นึกว่าโทโมะจังจะลืมผมไปแล้วซะอีก แล้วโทโมะจังทำอะไรอยู่ฮะ”
คาเมะดี๊ด๊าสุดขีดเมื่อปลายสายพูดคุยกับเขาด้วยน้ำเสียงหวานเพราะเสนาะหู ซึ่งเจ้าตัวดีโมเมเอาเองว่าอีกฝ่ายคงมีใจให้แหงมๆ!!
“กำลังกลับบ้านอยู่เหรอครับ ความจริงแล้วน่าจะให้ผมไปส่งนะ โทโมะจังกลับคนเดียว อันตรายออก”
‘อันตรายตรงไหนไม่ทราบว่ะห๊ะ!!!! กลับกับสามีเนี่ย!!!!! ไอ้เด็กเวร!!!!’ เสียงปลายสายที่คาเมะยืนยัน นั่งยัน นอนยัน ว่าไม่ใช่เสียงของโทโมะจังผู้แสนจะน่ารักเรียบร้อยแน่ๆดังกระแทกหูทำเอา สะดุ้งสุดตัว
“สะ..สา…สามีเหรอครับ” หน้าหดเหลือสองนิ้ว กลืนน้ำลายไปอีกอึก …ตายล่ะหว่า…โทโมะจังมีแฟนแล้วเหรอเนี่ย…
‘ก็ใช่น่ะเซ่!!!! ฉันน่ะสามีของโทโมะ!!!! ชื่อ นากามารุ ยูอิจิ!!!!! เพื่อนซี้อาคานิชิ จินว่าที่สามีแกยังไงล่ะห๊ะ!!!’ จากหน้าสองนิ้วของคาเมะ แทบจะเหลือหนึ่งเซนต์
…ห๊า!!!! O.O แฟนโทโมะคือคุณนากามารุ อาจารย์สอนทำอาหารคาร์สเขาเหรอเนี่ย!!!! เวรกรรมแท้ๆ คาเมะเอ้ย!!! ดันเล่นเส้นใหญ่!!!!!…เอาไงดีเนี้ย!!!!
“เอ่อ....ข....ขอ....ขอโทษครับ สงสัยต่อสายผิด” หลังจากปลุกสติให้ตื่นจากความอึ้ง คาเมะก็รีบบอกลาปลายสายด้วยมุกสิ้นคิดทันที แล้วก็ตัดสายเสียแบบนั้น
….โฮ T__T โทโมะจังนะโทโมะจัง มีแฟนแล้วก็ไม่บอก…เกิดคุณนากามารุอะไรเนี้ยไปบอกอีตาคนนั้น หมอนั่นจะไม่มาว้ากเขาเหรอวะเนี่ย…ซวยจริงๆเล้ย! คาเมะเอ้ย!!!!!!!!!
-*-*-*-*-*-*-*--*-*-*-*
“หา!!!คาเมนาชิ โทร.ไปหาแฟนแก!!!!” สันนิษฐานของคาเมะไม่ได้ผิดไปเลย เพราะพอยูอิจิเจอมุกเด็ดว่า ‘ต่อสายผิด’ เขาก็รีบโทร.มาด่าเพื่อนรักเพื่อนซี้อย่างจินทันที
‘เออน่ะสิ!!!! มาเรียกยามะพีว่า โทโมะจัง…แกดูความกล้าของเมียแกสิไอ้จิน ขนาดฉัน ฉันยังไม่เคยเรียกเลยนะเว้ย!!!’
…นี่ล่ะ เฮียยูอิจิของเราแค้นคาเมะมันตรงนี้แหล่ะ เป็นแฟนกับยามะพีมาปีกว่า ไม่เคยได้เรียกชื่อจริงคนรักสักคำเดียว แต่เจ้าเด็กคนนั้น!!!
…ทั้งๆที่มันพึ่งเข้ามาเรียนวันนี้วันแรก และทั้งๆที่มันพึ่งรู้จักยามะพีแฟนเขาเป็นครั้งแรก แต่มันกลับได้ทั้งเบอร์โทร.!!! (ยูอิจิใช้เวลา สามเดือนกว่ายามะพีจะยอมให้เบอร์โทร. พอได้มาแล้ว โทร.ไปยามะพีก็ไม่เคยรับ จนกระทั่งอีกสองเดือนต่อมา ยามะพีถึงยอมคุยด้วย)
…แล้วมันยังได้เรียกยามะพีว่า โทโมะจัง!!!!….เขาก็อยากเรียกแบบนั้นเหมือนกันนะโว๊ยยยยยย!!!!!!
‘แล้วยังไม่พอ!!!…มันยังมาจีบแฟนฉันอีก!!!! แล้วพอถูกฉันด่า มันว่ายังไงรู้มั้ย!!! มันทำมั่วเนียนว่าต่อสายผิดเฉยเลย!!!! เมียแกนี่กะล่อนปลิ้นปล้อนขี้หม้อเป็นบ้า!!!!!…แกมาเอาเงินแกคืนไปเลย ฉันไม่สอนเมียแกแล้ว!!!!’ ยูอิจิยิ่งคิดถึงคาเมะก็ยิ่งแค้นหนัก
…ไอ้จินนะไอ้จิน หาแฟนดีๆไม่เป็นรึไงวะเนี่ย!!!!…
“เฮ้ย ใจเย็น…เอางี้ล่ะกัน เดี๋ยวฉันจะบอกคาเมนาชิเอง ว่าอย่าไปยุ่งกับแฟนแกอีก” จินพยายามกล่อมเพื่อนรัก ทั้งๆที่หัวจะระเบิดอยู่ร่อมร่อ นึกคิดสารพัดว่าจะจัดการความหน้าหม้อของว่าที่ภรรยาคนนี้ยังไงดี ..ฮึ่ม!!!….
...นี่ขนาด แยกกลับบ้านใครบ้านมัน ก็ยังมีเรื่องเจ้าตัวดีตามมาก่อกวนให้ปวดหัวเล่น....ถ้าหากต้องแต่งงานมาอยู่ร่วมบ้านกันจริง...สงสัยเห็นทีอายุขัยของจินคงไม่พ้น สามสิบ แน่ๆ....
‘ฉันให้โอกาสแค่ครั้งเดียวนะเว้ย!!! ถ้าเมียแกยังไม่เลิกมายุ่งกับเมียฉันล่ะก็ ฉันเตะโด่งออกนอกโรงเรียนแน่!!!’ ยูอิจิเวลาเอาจริง ก็เล่นเอาจินไม่อยากขัดใจ เขาได้แต่รับคำเออออ ก่อนจะตัดสายจากเพื่อน แล้วทิ้งตัวลงเอนกับโซฟาด้วยความเหนื่อยอ่อน
…อุตส่าห์นึกว่ามันจะหม้อกับผู้หญิงอย่างเดียว นี่กับแฟนไอ้ยูที่เป็นผู้ชายก็ไม่เว้น -.-“…สรุปแล้ว เพศไหนก็ได้ ขอให้สวยถูกใจเป็นพอใช่มั๊ยเนี่ยยยยยยย!!!!!!
…เห็นที ต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด…ไม่งั้นคงคุมกันไม่อยู่…อยากเจอของจริงจากอาคานิชิ จินคนนี้ก็ได้เลย คาเมนาชิ คาซึยะ….
TO BE CON
| หน้าแรก |